Kozure Ôkami: Meifumadô (1973)

Mee eens dat dit deel iets minder was dan de eerste vier. Ogami Itto is blijkbaar weer volledig hersteld na het eindgevecht van deel vier, terwijl hij daar nogal shishkebab werd. Verder is het begin wel cool, met de vijf krijgers die hij eerst moet verslaan om zodoende een hoofdopdracht te krijgen. Daarna kakt het verhaal wat in, om pas tegen het einde weer echt op gang te komen.

Het subplot met Daigoro en de zakkenrolster was wel erg cool. Het mist weliswaar wat geweld, maar Daigoro blijft één van de coolste filmkindjes die ik ken. Een geinig stoïcijns kereltje. Ook erg geestig als hij een leeftijdsgenootje tegenkomt en daartegen wat gekke bekken trekt van een afstandje.

Prima film, maar niet de beste uit de serie.

Wat mij betreft de minste van de reeks. De rol van de reeks zit hem toch vooral in dat het karretje steeds geavanceerder wordt. Nu was het al bij de vorige film zo dat er geen upgrade te bespeuren viel, hier wordt het karretje zelfs nauwelijks betrokken in de gevechten. Verder wel veel bloed, maar de gevechten zijn maar matig, weinig is echt goed te zien omdat iets of iemand tussen camera en de hoofdpersoon staat. Ook een aantal gevechten in het water, waar al helemaal niets te zien valt. Leuk voor het verhaal, maar minder voor de liefhebber van mooi gechoreografeerde gevechten.

Verder een verhaaltje waarbij het jongetje de show moet stelen door halsstarrig zich aan zijn belofte te houden. Deed ergens denken aan de scène in één van de vorige delen waarin zijn vader zelf een geseling op zich neemt om een vrouw te beschermen. Met dat in het achterhoofd voelt dit ergens als een herhalingsoefening.

Waar in andere delen de muziek nog wel eens positief opviel, is dat hier ongeveer alleen bij de openingscredits. Toch is niet alles matig, de scène met de mediterende priester had qua sfeer heel wat, en ook de beelden met tegenlicht van de ondergaande zon waren erg mooi.

Helaas slechts spaarzaam, deze hoogtepuntjes. Dit deel blijft dan ook op 1* steken.

Priester beelden tegen ondergaande zon

Een jaar later pakte regisseur Kenji Misumi de draad weer op met het vijfde deel. In dit vijfde deel krijg Ogami Ittō te maken met vijf zelfmoord-krijgers (Ittō is natuurlijk geen match voor ze, vandaar zelfmoord!) die alle een gedeelte van de opdracht en beloning aan hem geven. Daarnaast is er nog de mooie dame Hamachiyo die hem ook inhuurt. Door al die intriges moet er dus heel wat afgemoord worden voor de Ronin. De eerste is een Monnik die een soort boeddha-Jedi-Samoerai gedachtetruc bij hem doet. Hierna komt naar mijn mening het mooiste stukje uit de film, als de kleine Daigoro in een verlaten steeg de dievegge Oyô tegenkomt. En als goede zoon van zijn vader zijn mond houdt ondanks alles wat hij moet ondergaan. Het is een van de spaarzame momenten dat er minder actie is en er iets dieper op het karakter van Daigoro in gegaan wordt. Gelukkig is dat bloed en gechoreografeerde gevechten er wel,al kampt deze film vooral met de afwezigheid van een paar ingrediënten zoals de kinderwagen, hij is er wel maar wordt minder gebruikt, en het ergste van allemaal Waar zijn de boobs?