The Secret Garden (1949)

Idyllische, sprookjesachtige familiefilm met m.i. als hoofdthema : dat kinderen in een wereld apart leven meestal veel kleuriger dan wat volwassenen bezighoudt.

De overschakeling van zwart/wit naar kleur in de film is als dusdanig bewust gekozen.

Goed geacteerd, interessante dialogen en blijvend boeiend, wel gedateerd in mijn ogen. Gebaseerd op een inmiddels immens populair geworden boek uit 1910.
Een mooi verhaal over het te boven komen van jarenlang ingesleten en gecultiveerde angsten en verdriet. De natuur en het platteland zijn sterk genoeg om de kinderen en volwassenen te veranderen en ze innerlijke vrede te brengen. De kinderen staan het dichtst bij de natuur (dieren en bloemen) en nemen het voortouw en ruimen alle rommel op en brengen de verwaarloosde geheime tuin weer helemaal tot bloei.
Mij viel op dat de moeder van Dickon wel erg oud is, circa 75? En dan een kind van circa 10 hebben...., wonderlijk.
Ik geloof dat ik ook weleens andere versies op film gezien heb, maar weet niet meer welke.

Ik heb de 1993 versie gezien en die is wat mij betreft wel beter dan deze. Waar het vooral aan ligt is de natuurlijkheid van de personages die de 93 versie uitstralen en wat je een beetje mist in deze vrij oude variant. Het lijkt eerder op een toneelstuk waar behoorlijk overdreven in geacteerd wordt, ook zijn de vele Britse accentjes van de acteurs verschrikkelijk nep en doet het de kijk ervaring niet heel veel goeds.

Verder is de productie wel redelijk en is de overgang van het zwart/witte gebeuren naar de fleurige tuin vol kleuren erg origineel en weet de film uiteindelijk richting het einde nog een glimlach op je gezicht te toveren.

2,5*

Jaaa, heerlijke film om naar te kijken. Als kind heb ik het boek meerdere keren gelezen en het verhaal sprak mij zo aan. De mysterie en het mystieke van de geheime tuin. Het leek me heerlijk om ook zo'n geheim te hebben. Ik heb nooit geweten dat er ook zo'n oude verfilming van dit verhaal was want eigenlijk heb ik alleen de versie uit 1993 gezien maar eigenlijk zorgt een oude film als deze er juist voor dat die geheimzinnigheid en mystiek wat extra naar voren komt.

De verwendheid en het vervelende gedrag van deze kinderen komt hier heel erg goed over. Net zoals in het boek en dat vond ik een heel sterk punt. Mijn man ergerde zich er aan maar ik had juist het gevoel dat de helende kracht van de tuin veel meer overkomt als je ziet wat voor kinderen het waren voordat ze de geheime tuin hadden ontdekt. En dan komt de kracht die zij uit de tuin putten veel sterker over.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat oudere films vaker wel een streepje bij mij voor hebben omdat ze een bepaalde sfeer uitademen die je met nieuwe films gewoon niet kan benaderen. Maar ik vind dat dit sowieso een hele goede verfilming is. Of je nu van oudere films houdt of niet.

Margaret O'Brien is perfect als de verwende tiener Mary Lennox die erg veel moeite heeft om zich aan te passen wanneer ze bij haar kille, afstandelijke oom [Herbert Marshall] intrekt. Ze krijgt daar bovendien met de strenge huishoudster [Gladys Cooper] en haar door en door verwende neefje [Dean Stockwell]. Maar wanneer zij dankzij een kraai de ingang van een geheime tuin ontdekt, besluit ze dat te gebruiken als haar toevluchtsoord. Samen met Dickon [Brian Roper] de broer dienstmeisje Martha [Elsa Lancaster] besluit ze de tuin op te knappen. Die beslissing blijkt onverwachte gevolgen te hebben.

Grotendeels in zwart wit gefilmd, maar een aantal sleutelscènes is in kleur en met goede reden. De altijd betrouwbare Marshall is prima als de oom en Lancaster is zeer levendig als de enige die vanaf haar eerste ontmoeting met Mary weet was ze aan haar heeft. Stockwell houdt zich redelijk staande, zeker tijdens zijn grote confrontatie met Mary, maar Ropers spel overtuigt net zo min als zijn Britse accent.