Desire under the Elms (1958)

Net als haar collega Gina Lollobrigda heeft Sophia Loren in de jaren ’50 en ’60 een aantal malen de oversteek gewaagd naar Hollywood. Ik ben daar niet onverdeeld gelukkig mee. Ze is met haar uitstraling en zuidelijk temperament in dit soort typisch Noord-Amerikaanse settings veel minder op haar plaats dan in Italiaanse drama’s en komedies.

Zeker, de gemoederen lopen regelmatig hoog op, maar dat is voornamelijk te danken aan overacting door Burl Ives. Voor romantiek is in dit depressieve verhaal nauwelijks plaats en daarmee dus ook voor Loren. Zonde.

Ah, 'Het begeren onder de olmen'! Ooit gezien in het theater, compleet met pissende koeien op de toneelvloer

Depressief? Eugene O'Neill baseerde zijn stuk losjes op een Griekse tragedie (Hippolytos, geloof ik), dus deze verfilming zal ook geen al te vrolijke boel zijn.

En Sophia Loren mag dan misschien een zeker imago hebben, maar ze werd door de jaren heen bepaald niet alleen ingehuurd voor de romantiek. Dat weet jij ook wel, natuurlijk

Van de andere "pluspunten" van S.L. valt in deze film maar weinig te bewonderen, Ferdydurke. 't Is een Hollywood-film, hè.

Ik geloof wel dat ik hier geen al te hoge verwachtingen van moet hebben, en bovendien ben ik wel een beetje over mijn nostalgische Hollywood jaren 50-fase heen; maar als hij ooit nog eens op tv langskomt, zal ik 'm niet laten lopen

Wanneer de 70-jarige boer Ephraim [Burl Ives] aankondigt thuis te komen met zijn vierde vrouw, de 25-jarige Italiaanse Anna [Sophia Loren], koopt zoon Eben [Anthony Perkins] zijn broers uit en zet hij alles op alles om ervoor te zorgen dat zijn vader de boerderij aan hem zal nalaten. Maar zijn koele ontvangst voor Anna zet de twee lijnrecht tegenover elkaar, waardoor er een strijd losbarst om Ephraims gunsten en diens nalatenschap. Op papier is Sophia Loren perfect gecast voor deze rol, maar haar zware accent maakt dat ze in dit door dialoog gedreven melodrama regelmatig moeilijk te verstaan is. Burl Ives maakt het meeste indruk als vrome, maar hardvochtige vader en echtgenoot en houdt de film interessant, ondanks de onrealistische sets en het gebrek aan chemie tussen de verder prima acterende Perkins en Loren.