Cockfighter (1974)

De opvolger van "Two-Lane Blacktop" ditmaal met Warren Oates als stomme cockfighter. Shabby zelfkantdrama over obsessie voor de hanengevechten en het gokken.

Warren Oates moet het dus doen zonder dialoog al horen we wel zijn gedachten als voice-over.

Geen ultiem meesterwerk helaas, wel redelijk goed, misschien zelfs ietsje bovengemiddeld.

Hou wel rekening met echt gefilmde hanengevechten.

Nee, de titel is geen melige seksuele toespeling maar maakt meteen duidelijk dat Marianne Thieme en al dat andere PvdD-tuig zich beter niet aan deze film kan wagen. Dit is namelijk een film met flink wat hanengevechten tot de dood, dus is dit niet aan te raden voor mensen die hier gevoelig voor zijn. Deze Roger Corman-productie werd gefilmd in Georgia, één van de staten waar hanengevechten legaal waren (en volgens mij nog steeds zijn). Dit riekt dan ook in ieder geval enigszins naar exploitatie, vooral wanneer we in slow-motion zien hoe de hanen elkaar te lijf gaan of we close-ups zien van de toegebrachte verwondingen. Wie zich daar overheen kan zetten ziet een interessant stukje Americana over de wereld van de hanengevechten met Warren Oates als een hanentrainer die geen woord heeft uitgesproken sinds zijn arrogante, grote mond hem het leven van zijn tophaan kostte. Nu bereidt hij zich voor op een groot toernooi waarbij hij uiteraard de nodige problemen op zijn weg vindt. Maar boven alles hoopt hij zijn verloofde ervan te overtuigen wat hij waard is.

Oates is prima in een vrijwel zwijgende hoofdrol (alleen in een flashback en helemaal aan het einde spreekt hij) en als de verteller. Onder de regie van Monte Hallman is de film documentair-realistisch gefilmd waardoor niet alleen elk gevecht, maar ook alles daar omheen zeer authentiek oogt. Er is bovendien degelijk acteerwerk van Harry Dean Stanton en een interessante bijrol voor de toen 25-jarige Ed Begley Jr.