The Castle of Fu Manchu (1969)

Wat een vage film met een moeilijk volgbaar verhaal. Het irritante is dat het camerawerk, acteerwerk en de dialogen in slow-motion gaat, het tempo ligt nogal traag. En ohja, de belichting schijnt ook continu een heel issue te zijn. De ene keer zie je niks, de andere keer is alles overbelicht. 1*

Ik snapte er echt geen jota van. Buiten dat er nogal eens een scene wegvalt omdat er weer eens een licht niet goed staat afgesteld is het verhaal werkelijk niet te volgen. Wat er gebeurt is dus onduidelijk en anders zorgt het ondraaglijk lage tempo wel voor de definitieve nekslag.

Dieptepunt in de wereldcinema. 0,5*.

Voordat ik met deze film begon, was ik gewaarschuwd voor het moeilijk te volgen verhaal. Uiteindelijk vaak in de avond gekeken en minimaal elke keer een kwartiertje gezien. Maar uiteindelijk moest ik soms gewoon stoppen want m'n ogen vielen toe. De film bestaat het merendeel uit saai geouwehoer. De knulligheid spatte er van af, met name bij de scene wanneer de mannen van Fu Manchu een kasteel gaan overnemen, en dat is uiteindelijk nog de spannendste scene van heel de film. Deze film oogt als een modern vergeten film met Christopher Lee. Maar dit is gewoon een knullig filmpje die matig en saai is.

1,5.

Het warrige verhaal waar hierboven over geschreven word herken ik ook wel wat terug, maar Franco heeft het al eens bonter gemaakt. Als je de aandacht er wat bij kan houden is de verhaallijn nog wel redelijk te volgen.
Franco betrekt in dit verhaal, die er in het kort op neerkomt dat Fu Manchu (Lee met wat make-up) de wereld wil overheersen/vernietigen, een hoop. Zo komen er drugs-(uiteraard opium)handel, hartkwalen, een soort hypnose en nog meer rarigheden bij elkaar.
Met al deze aspecten slaagt Franco er nog in om met een behoorlijk saai werk aan te komen zetten.
De actiescenes die erin voorkomen, zien er behoorlijk knullig uit. Daarnaast bevat de film voor een heel groot gedeelte uit pratende en stilstaande mensen. Dit zorgt voor een saaie film, waarbij het moeilijk is om de aandacht erbij te houden. Dit zorgt ervoor dat het verhaal nog warriger lijkt, doordat men plottwists mist.
Verder zou men denken dat Franck na meer dan 15 films inmiddels al wel verstand had van belichting, maar deze film bewijst het tegendeel.
De film eindigt met een open einde en er zouden volgens mij ook nog wat vervolgen komen. Ik betwijfel echter of ik die ga zien.

Ook Christopher Lee lijkt weinig vertrouwen te hebben in deze film, gezien zijn ongeïnspireerde vertolking. Het was dan ook al de vijfde (en laatste) keer dat hij de rol op zich nam en het verhaal is warrig, soms ronduit onbegrijpelijk. Uiteraard is Fu Manchu uit op de wereldheerschappij, maar zijn handelingen bewijzen zowel zijn onbekwaamheid als die van de scenaristen. Slaapverwekkend saai.

A gentleman never takes his clothes off in public!

Met The Castle of Fu Manchu ben ik aan de vijfde en laatste film in de Christopher Lee cyclus gekomen. Fu Manchu is een personage dat door veel acteurs een incarnatie heeft gekregen, maar die van Lee is toch één van de meest bekendste - misschien wel zelfs de meest bekende - versies. Het waarom daarvan is me nog steeds een raadsel, want de vier voorgaande films kregen allemaal een ronkende 2* en dan ben ik volgens mij nog redelijk gul geweest. De voorgaande Fu Manchu film van Jesús Franco was dus niet veel beter dan de rest.

En deze is zowaar nog slechter. Op zich knap dat Franco het gelukt is om in 1969 liefst 7 (!) films te regisseren, daar kan Woody Allen nog iets van leren, maar de kwaliteit laat dus te wensen over. Je zou ook verwachten dat hij technisch dan wel wat mooie dingen kan laten zien, maar a) het merendeel van de scènes zijn te donker geschoten, b) een groot stuk wordt gewoon uit andere films gepikt (onder andere openingsscène met de zinkende boot maar ook de dam die barst) en c) de montage laat ook flink wat te wensen over. Sommige scènes worden wel erg abrupt afgebroken. Je zou dan ook kunnen denken dat dit zo'n soort film is die zo slecht is, dat hij terug leuk wordt en ook daar blijf je op je honger wachten. Oeverloze dialogen over één of ander geheim wapen dat water kan bevriezen en verder weer diezelfde typische Fu Manchu structuur. De film eindigt met een ontploffing en we zien het hoofd van Fu Manchu die declareert dat hij zal terugkeren.

Zo zie je maar dat onze goede vriend Manchu ook niet alwetend is aangezien het de laatste keer was dat Christopher Lee de rol op zich zou nemen. Sowieso was de populariteit van het personage blijkbaar tanende, want het zou duren tot 1980 met The Fiendish Plot of Dr. Fu Manchu vooraleer er nog eens een volwaardige film gemaakt ging worden en daarna was het helemaal gedaan. Ik keek deze reeks vooral voor Christopher Lee en die leek er per film ook minder en minder zin in te hebben. Samen met Howard Marion-Crawford en Tsai Chin zijn zij de enige acteurs die in de vijf films hebben meegespeeld maar of dat nu echt een meerwaarde biedt.. Richard Green keert na de vorige film ook nog terug als Nayland Smith en dan is het verder vooral nog een beetje genieten van de knulligheid van de handlangers van Fu. Let vooral echter ook nog op de aanwezigheid van Franco zelf als Inspector Ahmet.

Liefhebbers van de combinatie Fu Manchu en Franco (indien die er al zijn) kunnen trouwens wel hun hart ophalen aan The Seven Secrets of Sumuru. Sumuru is namelijk opnieuw een creatie van Sax Rohmer (die ook Fu Manchu maakte) en wordt beschreven als een vrouwelijke Fu Manchu. Ik ga ze aan mij voorbij laten gaan in ieder geval en ook onze besnorde vriend hoef ik de komende jaren niet meer terug te zien. Had toch meer van deze reeks verwacht.

1*

Franco's tweede film moest weer anders, want zijn vorige was ondanks het exploitatiegehalte geen succes geweest. Deze film is in die zin braver. Geen topless scenes en dames in ketenen meer. Het budget is overduidelijk nog verder teruggeschroefd en dat is te merken. De eerste zes minuten van de film zijn opgebouwd uit hergebruikte scenes uit The Brides of Fu Manchu gecombineerd met scenes uit de zwartwitfilm A Night to Remember. Ook de scene waarin de de dam doorbreekt heeft duidelijk een andere oorsprong. Na onder meer Hong Kong en Mexico zijn we nu in Istanbul beland. En de cultuur aldaar wordt (inclusief Islam) als een zeer exotische curiositeit beschouwd. God zij dank wil Fu Manchu weer gewoon de wereldheerschappij en niet wraak nemen op zijn vijanden..

Franco is nog steeds niet in staat om een coherent verhaal te vertellen. Maar wat wel leuk is, is de volkomen over de top LSD-belichting in het kasteel. Het lijkt erop dat het antwoord van Franco op de vraag welke kleur licht hij wilde Ja was ofzo. Traditioneel wordt het einde afgeraffeld en deze Nayland Smith is totaal kleurloos.

De producent Harry Allen Towers schijnt na het zien van deze film tegen Franco te hebben gezegd "Gefeliciteerd, Jouw is iets gelukt wat Nayland Smith nooit voor elkaar kreeg. Je hebt Fu Manchu vermoord". Deze film was zelfs met lage budget nog een flop en Towers (en Lee) zouden nooit meer een Fu Manchu film maken.

Al met al was dit een onsamenhangende puinhoop met maffe belichting.

De hele reeks laat min of meer de ontwikkelingen zien in de tweede helft van de jaren '60. Beginnen met jongensboeken en eindigen met psychedelica en exploitatie. Ik had geen meesterwerken verwacht en dat waren het dus zeker niet maar als tijdscapsule wel interessant.