Tormented (1960)

In Tormented gebruikt Bert I. Gordon een nieuw sfx-truukje, namelijk het gebruik van transparante beelden en zowaar, het heeft dit keer nog best wel wat. De sfeer is op bepaalde momenten redelijk creepy, want die ex Vi keert een paar keer griezelig terug als geest!

Dit is één van de betere films van Gordon met een nog steeds matig verhaal met wat overbodige dingen drbij en uiteraard lage production values, maar het is lang niet zo ridicuul als zijn vorige films. Zijn dochtertje vervult ook een rol in deze film en doet dat zeker niet onverdienstelijk. 2,5* met kans op meer!

Gordon's onvermoede en tot nu toe buitengewoon goed verstopte talenten komen bovendrijven (pi) in dit leuke spooky filmpje. Het plot sleept zich wat langzaampjes voort maar er zitten een paar aardige karakters in en de effecten zijn zeer zeker in orde. Mooi laatste shot ook!

3*.

Kleine 3,0.

In het begin hoorde je een lelijk muziekje. In de aanvang van de film zagen een paar scene's er goed uit. Het eiland zag er ook goed uit. Vond het begin ook best boeiend, maar daarna valt het net zoals A Shriek in the Night in duigen. Krijgt nog een 3,0 voor een paar goede scene's en het boeiende begin.

Voor een film die niet over een groot budget lijkt te beschikken, wordt wel het maximum uitgehaald. De film is een goede combinatie van thriller en het bovennatuurlijke. Voor dat laatste wordt er gebruik gemaakt van enkele simpele doch geslaagde effecten. Verder is er ook een sterke rol weggelegd voor Susan Gordon die de kleine Sandy vertolkte. Veel kindacteurs gaan overdrijven, maar zij leek heel naturel over te komen. Leuk om te zien dat ze hierna ook in redelijk wat films had meegedaan. Ook de rol van de blinde dame was een leuke toevoeging, maar hadden ze misschien iets meer mee mogen doen. Uiteindelijk zou ze geen sleutelrol spelen in het geheel. De 3 laatste scènes zijn ook erg sterk. Verrassend goed ondanks het belachelijk laag gemiddelde op imdb, maar dat heb ik wel vaker voor.

Tsja het probleem met ghost stories is een beetje dat we het allemaal al wel vaker zagen en dat het eigenlijk altijd wel een beetje op hetzelfde neer komt. Deze film weet nog enigszins te boeien dankzij onze hoofdpersoon die nou niet bepaald de elegante filmheld is.
Absoluut hilarisch is de scene met het hoofd, als we vanavond al wakker liggen om deze film is het vanwege de lachstuipen om deze grandioos, ongelooflijke scene.
Verhaaltje en karakters weten redelijk te onderhouden verder, film is relatief kort, netjes gefilmd en tempo gaat lekker vlot. Eng wordt het nergens en regisseur B.I.G. Bert I. Gordon had het eigenlijk beter kunnen laten bij zijn bekende vergroot/verklein-films.

Ik vind de meningen hier verbazend positief, want in mijn beleving was dit toch een vrij matig werkje. Dat Bert I. Gordon nog veel beroerdere films heeft gemaakt wil ik graag geloven gezien de titels in z'n oeuvre, maar ook deze vond ik bepaald geen hoogvlieger. Het verhaal is rechttoe rechtaan, Tom heeft een vrouw vermoord (of is in ieder geval moreel verantwoordelijk voor haar dood) en wordt gekweld door haar terugkerende geest. De setting bij de vuurtoren is nog wel aardig en de acteurs doen het nog wel redelijk, maar de geesteffecten zijn echt potsierlijk. Vooral het zwevende hoofd is hilarisch. En op die manier is het ook nog wel amusant, maar als horror of drama zou ik dit niet bepaald aanraden.