The Long Day Closes (1992)

Een film die op dezelfde manier is opgebouwd (met dezelfde bravoure) als The Magnificient Ambersons van Orson Welles. Nergens heb ik een betere belichting gezien dan in dit meesterwerk van Terence Davies. Een van de beste films ooit!

***** / *****

Een van de meest magische 3 minuten uit de geschiedenis van de cinema. De hele film bestaat eigenlijk uit dit soort scènes.

YouTube - The Long Day Closes with Debbie Reynolds' Tammy

Jammer van de vreselijke liedjes.

@stinissen

jaren vijftig he. of had je soms carol emerald verwacht?

Wat een prachtige film, ongelooflijk ondergewaardeerd.

The Long Day Closes is een bijzonder fraai gefilmd, semi-autobiografisch portret van de opgroeiende Bud in het Liverpool van de jaren '50. Bud is aldaar een vreemde eend in de bijt, verlegen, met weinig vrienden, een grote interesse voor cinema en een ontluikende homoseksualiteit. Het is af en toe een wat fragmentarisch verhaal waarin zonder heel veel rode draad geschakeld wordt tussen verschillende soorten scenes die het leven van Bud typeren - een ouderwetse, strenge school, Bud en zijn liefdevolle familie thuis, de kerk, enzovoorts. En ook komt er een hoop fantasie van Bud bij kijken. Maar het werkt wonderwel goed, ook door de beperkte speelduur, en geeft een fraai portret van een opgroeiende jongen - ontzettend veel beter dan Boyhood, om maar wat te noemen. De uitstekende cinematografie maakt het allemaal nog wat beter genietbaar. Tegen het einde was ik er ook wel klaar mee, en qua muziek was het ook niet echt genieten, maar tot die tijd heeft The Long Day Closes me wel overtuigd. 4.0*

On the Channel: Dissolves and Memory in THE LONG DAY CLOSES - YouTube

"British master Terence Davies makes evocative use of dissolves to create a slippery narrative structure driven by emotion and memory."

Ik blijf Davies een bijzondere filmmaker vinden. En deze film herinnert mij weer waarom. Long Day Closes gaat tegen de conventies van film in en kent geen enkel verhaal. Het is een opeenvolging van autobiografische herinneringen van Davies aan zijn kinderjaren in Liverpool en meer bepaald zijn elfde levensjaar. Het is alsof hij zich op dat moment plots bewust werd van zijn bestaan en van zijn plaats op aarde. Alle impressies die hij had komen sterk gevisualiseerd naar voor : de regen die alom tegenwoordig is, zijn alleenstaande moeder die een liefde heeft voor zang, quotes uit films die hij zag, zijn vele oudere broers en zussen (Davies lijkt de jongste te zijn), de kerksymboliek, school, kerstmis. Ja, de songs waren ook mijn ding niet maar het zijn de sounds die hij hoorde in die tijd in een gezin die heel erg muzikaal was. De belichting is subliem en daar is hij ook een meester in; neem dat eerste shot van een steegje in de gietende regen. Hoeveel mooier kan dit gebracht worden? We zien een stille, ernstige, introverte Davies, maar toch een gelukkige daar hij volgende lyrics op het einde inbrengt :

If I had my life

To live over

I would still do

The same things again

I would still love to roam

To that place I call home

Where happiness never

Would end