Dust Devil (1992)

Zonet de final cut gezien en wat een overdonderende film was dit zeg! Thematisch een mengeling van voodoo, mystiek, magie, horror, en demonische legenden (het lijkt wel een Clive Barker verhaal). Dit alles wordt tot een geheel gekneed waarbij een shapeshifter de Namibische woestijn onveilig maakt. Dust Devil is gebaseerd op een comic en dat wordt fijn weerspiegeld in de adembenemende cinematografie. Nooit eerder waren plaatjes van een stoffige, zweterige woestijn zo mooi en sfeervol. Hoewel zulke setting niet aan haar proefstuk toe is in de filmwereld, is dit een van de weinige (zoniet de enige?) horrorfilms waarin de dorre woestijn een cruciale rol speelt. Lang aanhoudende shots, een zweverige camera, vervreemdende camerastandpunten en prachtige, kleurrijke composties dompelen Dust Devil om in een visuele flair die het inhoudelijke volledig overschaduwt. Spannend is Dust Devil nergens en ook qua tempo en narratieve scènes is de film vrij karig, maar qua cinematografie en sfeer is dit een absolute parel.

Een must voor horrorfanaten, maar eigenlijk ook voor alle liefhebbers van sferische, visuele cinema.

Bijzondere, maar saaie horror. De focus ligt voornamelijk op de personages en onze duivel en omdat ik de casting wat ongelukkig vind wil de film maar nergens opbloeien. Ook vind ik de quasi-poëtische aanpak vaak misplaatst. Dust Devil kent een leuk uitgangspunt inclusief sociale relevantie en biedt gelukkig nog wel wat gore voor de liefhebber, maar het geheel overtuigt niet helemaal. Gemiddeld.

3*

Zoals al eerder gemeld moet de film het vooral hebben van zijn fijne sfeer en opzwepende muziek. Want helaas begint de film na zo'n vijf kwartier een beetje te trekken en hiermee lijkt de director's cut (107min.) net iets te lang.

Maar toch beklijft deze horror-western wel, op een vreemdsoortige manier.

Voor nu 3,5*

Kon me toch wat minder bekoren dan ik van tevoren verwacht had, en zeker nadat ik bij het begin zag dat Richard Stanley (ook de man achter het bijzonder fijne Hardware) had ik hier toch wel hoge verwachtingen van. Dust Devil is een film die op sfeer probeert te draaien, en het klopt inderdaad dat de film erg mooi geschoten is, met fraaie beelden van Zuid-Afrika en de Namibische woestijn. Maar ik vond de film zich wel erg tergend langzaam voortbewegen. De Dust Devil wordt zelden een echt dreigende verschijning, en de film is sowieso niet echt een horror - meer een bovennatuurlijk mystery/drama (ook thriller zou ik het niet willen noemen) die ook nog eens meer geinteresseerd lijkt in fraaie woestijnbeelden en dromerige vista's dan in een werkelijk interessant plot. Misschien bevalt het ooit beter in een andere stemming, maar deze eerste kijkbeurt was toch niet helemaal wat ik ervan hoopte.

Een film over een serie moordende demon in de woestijn die zich als lifter laat meenemen door zijn slachtoffers. Lijkt een leuk basisidee, maar de uitwerking laat de wensen over. Hier en daar mooie fotografie, maar qua verhaal en spanning stelt het echt weinig voor. Ook op gebied van horror stelt dit werkje teleur. 3/10

Matige film over een vrouw die haar man verlaat na de zoveelste ruzie en onderweg een lifter meeneemt. Het plot, de mythe en de personages weten niet echt te boeien. Verder gebeurd er ook niet echt veel, wat dit toch een wat saaie film maakt. Wel met genoeg sfeer in beeld gebracht allemaal en ook een aantal prachtige shots van de woestijn van Zuid-Afrika en Namibië.

Dust Devil is een woeste genremix met elementen uit de western, de horror, de roadmovie en natuurlijk de arthouse. Eenmaal gewend aan deze overvloed aan elementen ontwaar je een ongewone en fascinerende film.
De film zet ondanks de verwachting die de verhaallijn oproept niet groots in op gore- en splatter-effecten om een duistere sfeer op te roepen. De film gebruikt daarvoor kunstzinniger middelen. Droomachtige beelden en wonderlijke en zonderlinge personages bezorgen de film een beklemmende sfeer. In deze film wordt een beroep gedaan op de verbeeldingskracht van de kijker.
Het is waarschijnlijk ook de reden waarom de talrijke bloedige moorden zich vooral buitenbeeld afspelen. Dat betekent overigens niet dat de film geen brute film is. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de scène waarin de Dust Devil in zijn hoofd wordt geschoten lange tijd als de meest brute scène ooit bekend stond.
De fotografie is buitengewoon. Het acteerwerk is goed. De soundtrack is prima. Het verhaal belandt helaas te vaak in irrelevante en taaie passages die de film uit zijn ritme halen. Ik had soms moeite om mijn gedachten erbij te houden en heb zelfs twee keer een scène opnieuw moeten inzetten omdat mijn gedachten steeds afdwaalden naar prettiger zaken. Dust Devil is een film die meandert van spannend en intrigerend naar taai en oninteressant. Een film van heen en weer. Niet echt mijn ding.

Richard Stanley. De filmmaker waar ik ooit een docu over zag op Imagine (Lost Soul: The Doomed Journey of Richard Stanley's Island of Dr. Moreau (2014)) over het maken van een film die ik niet eens had gezien. Maar dat maakte weinig uit, Stanley leek me interessant zat. Daarom maakte ik haast en wachtte ik een jaar of tien met het kijken van zijn Dust Devil.

Woland leek iets underwhelmed toen hij deze zag na het zien van Hardware (1990), ik ben gewoon underwhelmed, aangezien ik Hardware ook een zesje vond. Dust Devil is mysterieus en ongrijpbaar, en ik snap dat sommigen hier een unieke visie (menen te) zien. Wellicht is die er ook en kijk er nu met een de nodige been- en rugpijn overheen, maar voor nu vond ik het vooral rommelig. Wel toffe karakters, en een leuke rol van Chelsea Field.

3,2*

-Bij de Horrorchallenge 2024