Something to Talk About (1995)

Weer een film van Hallstrom (ben na What's Eating Gilbert Grape en Life as a Dog zijn films gaan kijken) en zeker geen slechte. Beetje standaard verhaaltje, maar Hallstrom geeft er hier een fris sfeertje aan. Erg goeie rol van Roberts trouwens. (Mooie vrouw ook. ) 3,5*

Allemaal leuke acteurs en aardige rollen, paar grappige momenten ook. Toch kan dit niet verhullen dat het gewoon een Libelle-leden romantisch dramaatje is.

Something To Talk About (de titel refereert naar de roddelgewoonte in het provincienest) is een lichtvoetige zedenkomedie die alle clichés rond huwelijk, trouw en patriarchaat aan de kaak stelt. Uiteindelijk gaat het over enkele stormachtige weken in het leven van een familie ergens in het zuiden van de Verenigde Staten. De cast telt maar liefst vijf grote namen. Julia Roberts is de bedrogen echtgenote van Dennis Quaid die uiteindelijk kiest voor haar zelfontplooiing. Het ouderpaar wordt vertolkt door Robert Duvall en Gena Rowlands. De beste momenten danken we echter aan Kyra Sedgwick die alle scènes waarin ze voorkomt met haar spitante oneliners steelt. Leuk verhaaltje, goed geacteerd en dito in beeld gebracht door Lasse Hälstrom. Doch precies omwille van deze laatste naam is Something To Talk About een tegenvaller. De gevierde Zweedse cineast van My Life Is A Dog en What's Eating Gilbert Grape kan beter dan deze niet onaardige maar evenwel weinig geïnspireerde komedie. Inmiddels heeft Hälstrom zijn niveau weer meer dan opgehaald met het magnifieke The Cider House Rules, naar een Oscarbekroond scenario van John Irving en Chocolat die genomineerd werd voor vijf Oscars...

Ik vind het een erg fijne film om naar te kijken. Misschien heeft het een beetje een sfeertje van zo'n typische Hallmark film maar ach ... dat mocht voor mij de pret niet drukken. Ik vond dat er ook behoorlijk goed geacteerd werd waardoor ik me goed kon inleven. Een film waar je lekker in mee kan leven. Goed !

Degelijke en vakkundig gemaakte romantische komedie. Maar absoluut meer ook niet. En dat zou je van de maker van "Mitt liv som hund" en "What's eating Gilbert Grape" wel mogen verwachten.

Zonder twijfel één van de mindere films van Hallström, een niet echt uitgebalanceerd drama welk makkelijk had kunnen doorgaan voor een typische vrouwenfilm, ware het niet dat juist die vrouwen er in de karakterisering er bekaaid vanaf komen(onbegrijpelijk dat Roberts haar overspelige, lamzakkerige echtgenoot uiteindelijk vergeeft). De film moet het vooral hebben van de destijds indrukwekkende sterrencast waarin vooral La Roberts laat zien waarom ze in de jaren negentig qua roem op haar hoogtepunt was. Quaid zal met zijn overdreven spel nooit mijn favoriet worden en heeft hier ook nog eens een slecht geschreven, ondankbare rol, wat min of meer ook geld voor Duvall als de dominante, onsympathieke vader. Jammer ook dat het subplot over de paarden(races) maar niet interessant wil worden. Weinig evenwicht dus in een verhaal dat niettemin bij vlagen best grappig is, maar vooral het beetje extra venijn mist dat Hallström bij eerdere en latere producties wel wist toe te voegen.

"Als je wilt weten hoe een vrouw ruzie maakt moet je deze kijken" - m'n zus 2021

Het zal misschien aan mijn temperamentvolle familieleden liggen, en mijn achtergrond in de paardenwereld. Maar ik vind de karakters in deze film op veel momenten menselijk en herkenbaar. Het zit vol met snijdende, sarcastische comebacks en een sloot passieve agressiviteit... Daar moet je de lol van in zien denk ik, maar dan is het ook echt genieten!

Meh wat een flauwe boel.

Something to talk about behalve dat er eigenlijk gewoon niets is waarover nog ook maar een woord gesproken hoeft te worden, en er in de film ook zo ongeveer geen woord gezegd wordt over waar dan over gesproken zou moeten worden. En behalve dat al, als er iets is dat de woorden we moeten even ergens over hebben aangeven is het wel dat de relatie ten einde is. Misschien beter dan dat je blijft rondlopen met het gevoel dat er toch echt wel eens gepraat moet worden, maar hoe dan ook, de rode lijn blijft hetzelfde. Praten is einde relatie.

Het is wat het is, en het zij zo, maar wat me met deze film mateloos verkeerd schiet is de zemelige omweg waarmee het plot dat soort simpele wetmatigheid probeert te omzeilen, en dan ook op de een of andere manier dat nog probeert te verhullen in een soort standaard Hollywood-sausje. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Even een beetje praten en alles is weer goed. En wellicht het meest ergerlijk van al, dat het hele spul speelt in een familie van zo overduidelijk letterlijk over het paard getilde mensen.

Het enige moment dat de film in de verte laat kloppen is als Dennis Quaid dat knietje krijgt - al is het overduidelijk gefaket. Serieus, wie leest dit soort script en denkt dan dat het een goed idee is om er een film van te maken - alsjeblieft, zoek een ander vak, ga bij de supermarkt achter de kassa zitten of zo. Misschien dat je dat wel kan.