Shadowzone (1990)

No Trespassing staat er op het bordje dat onder invloed van de hevige wind heen en weer beweegt. Het bordje is een aanwijzing voor de afgezonderde setting waarin het verhaal zich gaat afspelen. De film speelt zich af in een ondergronds laboratorium. En dat betekent: kleine ruimtes, geen ramen, kunstlicht, computermonitoren en zoemende wetenschappelijke apparatuur. De sfeer is beklemmend en de kijker is veroordeeld om in die beklemmende hoedanigheid de komende anderhalf uur een angstaanjagende situatie samen met de mensen ondergronds te doorstaan.

Regisseur en schrijver J.S. Cardone besteedt geruime tijd aan de opbouw van de fijne sfeer. Cardone gaat daarbij heel behoedzaam te werk. Het hoofdpersonage dat onderzoek komt doen naar een dodelijk ongeval, wordt door de laboranten en het overige personeel met terughoudendheid voorzien van informatie. Achterdochtige blikken en heimelijke onderonsjes zijn veelzeggend en goed voor de spanning. Iets wordt voor de onderzoeker verborgen gehouden. Wat dat verborgene is, weet noch de onderzoeker noch de kijker. Dat feit maakt nieuwsgierig en die spannende trigger wordt prima uitgespeeld.

De fysieke actie laat lang op zich wachten. In de tussentijd leert de kijker de personages beter kennen en wordt het verborgene aan hem geopenbaard. Als setting en personages voldoende zijn geïntroduceerd en min of meer duidelijk is wat de oorzaak van het dodelijke ongeval was, doemt de vraag op wanneer de onderhuidse dreiging zal worden omgezet naar een meer tastbare dreiging. Uiteindelijk gebeurt dat natuurlijk ook maar het laat lang op zich wachten. Prima actie trouwens. Stel je daarbij de actie in Alien (1979) voor, maar dan met budgettaire beperkingen.

Shadowzone is een vermakelijke film die overigens niet heel origineel is. Nieuwe ideeën levert het script niet. De film is een optelsom van jatwerk uit andere films. Ach, ik zat daar niet zo mee. De fijne sfeer, de clichématige maar intrigerende personages en het simpele maar spannende verhaaltje maken dat je daar graag overheen kijkt.

Een classic begin nineties film.

Die ik nog nooit gezien had.

Maar op geattendeerd werd, door een vriend.

Het eerste gedeelte is verrassend goed en sfeervol.

Maar na een half uur ongeveer, zakte de kwaliteit van deze film ineen.

Een film met verschillende bekende cast leden.

De monster en gore effecten vallen helaas tegen in deze film, en zijn kwalitatief niet best gemaakt.

De film heeft enige kleine raakvlakken met de film Alien maar verre van dit niveau.

Toch is deze film wel leuk en vermakelijk.