The Great Moment (1944)

Dit was de film die Sturges keten van succes doorbrak. Paramount liet de film twee jaar op de plank liggen en hoewel Sturges na deze film nog Hail the Conquering Hero en The Miracle of Morgan's Creek voor ze maakte (die eerder werden uitgebracht) veroorzaakte deze film de breuk tussen de studio en Sturges. Paramount maakte een recut die de oorspronkelijk serieuzere film lichtvoetiger moest maken en bracht de film toen pas uit.

Wat we overhouden is geen goede film en met afstand de minste film uit de Preston Sturges-box. McCrea die geweldig was in Sullivan's Travels en The Palm Beach Story is hier totaal kleurloos. Betty Field als zijn vrouw is vooral irritant en enorm aan het overacteren. Af en toe komt de slapstick kant van Sturges bovendrijven, maar het voelt hier vooral misplaatst. De grapjes van side-kick Demearest als de eerste behandelde patient waren nog het aardigst, maar ook die botsten met de rest van de film.

De hand van de meester is hier en daar wel te zien, maar deze film kan helaas nog niet in de schaduw staan van zijn fijne komedies waar ik erg van ben gaan houden.

2.0*

Daar was ik dus al bang voor. Ik denk dat ik de dvd nog heel lang in de kast laat liggen.

Toch is het best interessant om de mislukkingen van goede regisseurs te zien. Dus ik zou 'm alleen daarom al toch kijken. En misschien zie jij er wel een grandioos onderschat meesterwerk in.

Nou, meestal liggen we nogal op 1 lijn als 't om dit soort cinema gaat. Soort vertrouwen in bepaalde users dat je op hebt gebouwd na jaren MM.

Vond 'm zeker niet onaardig. De mix tussen drama en humor (slapstick) werkte bij mij prima.

Inderdaad. Bovendien wordt 't drama-gedeelte wat afgeraffeld en komt 't weinig over. Geen strontvervelende film verder, maar gewoonweg niet goed genoeg. Ik sluit me bij die 2* aan.

De mix tussen drama en humor vond ik juist vreselijk en is absoluut niet mijn ding.

Duidelijk dat de studio de film hergemonteerd heeft met een onhandige flashback structuur en abrupt einde. Sturges zette waarschijnlijk de medische wereld te veel in zijn hemd met scenes waar operaties worden gezien als entertainment vanop de bank. Ook jaloezie, nijd en ambitie staan soms in de weg van het publiek belang. Gezondheidszorg was toen al arrogantie en ivoren toren gedrag. Prachtige eindsequentie met fotografie, score en compositie (van de open deur naar redding). Het drama is nu helaas volledig afwezig. Eerder een luchtige comic (met de Sturges vaste waarde side kick William Demarest) en het personage van McCrea als een stuntelige dwaas, met een kort lontje. Dat de man Green Morton zijn erkenning en financiële houvast weggaf om een patiënt te helpen gaat nu een beetje verloren.