Entre Tinieblas (1983)

De eerste film van Almodovar die gemaakt is met een redelijk budget en dat zie je ook. De lossere, soms naar het anarchistische neigende trekjes van zijn eerdere films worden opgevangen door de typische ingrediënten: kleur, compositie, melodrama, smartlappen (bolero's). De thema's blijven (nu nog altijd echter).

Op een manier is dit gewoon een ontzettend ruwe en schokkerende versie van Sister Act. Maar toch gaat dat niet helemaal op. Het verhaaltje van onderduiken bij nonnen is enkel een excuus om het publiek nonnen te tonen zoals we ze nog nooit gezien hebben.

En daar wringt mogelijk het schoentje. Wordt de film niet beperkt door het tonen van katholieke geestelijken? Ergens wel vrees ik. Niet-katholieken (of mensen die er minder bekend mee zijn) zien natuurlijk dat Almodovar lacht met nonnen. Maar hij doet dat niet op een ordinaire en platte manier.

Het christelijke geloof en vooral de naastenliefde wordt nooit door Almodovar in twijfel getrokken (in geen enkel van zijn films). Iedereen en vooral de grootste zondaren en marginalen uit de samenleving kunnen allen op naastenliefde (en vergiffenis als katholieke trekje) rekenen.

Er zitten veel ontzettend bevreemdende en leuke momenten in de film. Ontroerende momenten ontbraken, wat in zijn volgende film, ¿Qué he hecho yo para merecer esto!! (Wat heb ik gedaan om dit te verdienen?) wel aanwezig is. Het hoofdpersonage, Yolanda draagt haar rol niet zo goed als de andere leading ladies van de films van Almodovar: Carmen Maura, Victoria Abril, Cecilia Roth, Penelope Cruz, etc.Het is moeilijk te geloven dat er nonnen zijn die door zo'n zangeres bezeten worden. Al bij al nog altijd een meer dan behoorlijke film!

Een van de laatste Almodovars die ik nog moest zien (enkel La Ley del Deseo blijft nu nog over), maar zeker niet de beste. Net als zijn twee vroegere films is de film wel origineel een goed bedacht, met veel leuke/ontroerende Almodovar-personages en met veel enthousiasme gemaakt, maar wat sommige andere van zijn eerste films zo geniaal maakt, ontbreekt hier nog: de film mist echte bezieling, sommige actrices (jammer genoeg vooral Yolanda eigenlijk) overtuigen niet echt, de bizarre elementen in het verhaal lijken te gezocht en zijn eerder overbodig dan dat ze de film maken, de muziek is mooi maar niet echt beklijvend en de beelden zijn verdienstelijk maar vaak nog wat amateuristisch.

Mijn eerste Almodovar film(ga de 14-delige complete collection chronologisch afwerken) en het is een aardige ervaring.

Al moet ik wel zeggen dat ik vooral Freud's mening deel, ondanks het erg leuke uitgangspunt, de bizarre drugsverslaafde nonnen en de soms vrolijke muziek mis ik een beetje ziel in de film.

Ik mis het enthousiasme, iets waardoor de film grappiger had kunnen zijn dan dat het uiteindelijk is. Nu komt het soms een beetje misplaatst over, omdat die nonnen vaak stuk voor stuk bloedserieus zijn.

2,5*

Film over een klooster vol zondige maar wel menselijke nonnen. Een bijzonder onderwerp en ook wel een bijzondere film. Ik kan me voorstellen dat de film ook wel stof heeft doen opwaaien in het katholieke Spanje. Al was de tijd in 1983 natuurlijk al wel veranderd. Een bijzondere film dus, dat wel, maar geen film die me erg bij zal blijven. Het verhaal is toch wel wat vaag en ongeloofwaardig. Maar dat is waarschijnlijk ook niet belangrijk. Ik denk dat Almodovar vooral een statement wilde neerzetten met deze film, gegoten in een kunstzinnig en surrealistisch jasje. Maar daardoor slaat hij wel de plank mis. Want nu is het daardoor eigenlijk allemaal net niets. Al wordt er best redelijk geacteerd. Het is vooral een bijzondere film.

"Wanneer de vriend van nachtclubzangeres Yolanda door een overdosis komt te overlijden zoekt ze hulp en onderdak bij een groep oversekste nonnen, die heel andere plannen met haar blijken te hebben." Ik vraag me serieus af of de schrijver van dit verhaal de film eigenlijk wel gezien heeft.