Spasmo (1974)

Iemand hangt verminkte etalagepoppen op en er loopt een killer rond met zo'n tuinschaar en dan gaan we dus met z'n allen in een enge vuurtoren zitten!!

Hey!! weer zo'n fijne compleet geschifte giallo!!

Plot is weer onnavolgbaar en er word weer driftig Hitchcock geciteerd.

Maar net als de hoofdpersoon die dit allemaal meemaakt wordt je haast krankzinnig: wat gebeurt er nou allemaal precies??

Je moet hier een beetje liefhebber voor zijn, maar deze Umberto Lenzi mag mee met de toppertjes qua giallo-genre!!

En zoals vele van zijn collega's ging ook Lenzi later voor de zombies, kannibalen en futuristische Mad-Max-misbaksels.

Middenmootje.

Stond al enige tijd in mijn must-see-lijst. Zeker leuk om te hebben gezien, maar als ik 'm nog steeds niet had gezien had ik weinig gemist. Plot wist me nauwelijks te boeien, maar er zitten een paar mooie mooie shots/scenes in. Soundtrack is zo nu en dan best oké. 5/10*

Afgelopen avond eindelijk eens de gelegenheid gehad om deze Lenzi te bekijken en ik moet eerlijk toegeven dat het niet helemaal mijn ding is. Zo ergerde ik me verschrikkelijk aan de "plotselinge" gebeurtenissen. Gelijk in het begin dumpt Christian (Robert Hoffman) wel heel gemakkelijk zijn vriendin voor Barbara (Suzy Kendall). Dit duo doet het trouwens relatief gezien nog best goed, want het zijn vooral de bijpersonages (o.a. de man en de vrouw in de oude vuurtoren) die niet goed uit de verf komen.
Verder slaagt Lenzi er ook niet in om goed gebruik te kunnen maken van deze veranderende settings. Zo zit er maar weinig sfeer in het hele stuk bij de vuurtoren en maakt hij ook maar weinig gebruik van de fabriek.
Het zijplot met de "dode" poppen komt pas op het einde goed binnen. Het einde is dan weer een van de sterkste stukken van de film, waarbij je zelf gaat twijfelen wie van de broers uiteindelijk de gekste is.
Het plot rondom de broers blijft ook maar wat vaag en verandert om de klapscheet. Eerst denk je dat Fritz zijn broer gek probeert te maken. Daarnaast beschuldigen ze elkaar ook nog voor de dood van hun vader en blijken ze op het einde allebei krankzinnig te zijn. Lenzi gaat hiermee wat van de hak op de tak en met sommige dingen is hij gewoon niet duidelijk genoeg wat nou zijn doel is. Neem bijvoorbeeld de scene waarin de broers naar filmpjes uit hun jeugd gaan kijken. De scene aan zich lijk maar weinig meerwaarde te hebben aan het plot en aan de film als geheel.
Een nogal warrige giallo die hier en daar wel zijn momenten kent, maar over het algemeen mij wat te vaag blijft.

Intrigerend filmpje. De plot focust op een man met psychische problemen wat aanleiding geeft tot allerlei dubbelzinnigheden. Wat is waar en wat is niet waar? En dan zijn er nog die weerkerende latexpoppen. Ook weert typisch voor een giallo waarin vaak poppen als asset worden gebruikt en altijd goed voor een mysterieuze sfeer.

Umberto Lenzi was in latere jaren niet zo te spreken over het ‘onbegrijpelijke scenario’ maar ik denk dat we al erger gezien hebben dan dit. Er valt toch wel een lijn in te trekken. De muziek is van Morricone met afwisselend creepy violen in bepaalde scenes en ook is er een lieflijk thema zoals we van hem gewend zijn.

Al met al een vintage giallo die de liefhebber met plezier kan achterover slaan.