Il Derviscio (2001)

"Een Spanjaard die een derwisj moet voorstellen?" was de vraag die me in eerste instantie bezighield, maar Pueyo zet hier werkelijk een prachtrol neer. Hij speelt Sjeik (geen oliesjeik)* Nureddin, leider van de plaatselijke Sufi-orde, die, geïnspireerd door het spirituele en zoals het een goede derwisj betaamt, aanvankelijk volledig uitgaat van het goede van de mens waardoor je hem zelfs enigszins naïef kunt noemen.

Het onrecht dat zijn broertje wordt aangedaan, roept bij hem echter emoties op die je van een derwisj niet zou verwachten. Zeven derwisjen hebben genoeg aan één vacht; Twee sultans passen niet in zeven continenten is een Turks gezegde, maar Nureddin lijkt hier niet van gehoord te hebben. Voortaan laat hij zich leiden door de oppervlakkige behoeftes der sterfelijken en aast op een hogere positie in de maatschappij.

Dat het een derwisj is die te maken krijgt met deze gevoelens, doet het verhaal natuurlijk alleen maar goed door de contradictie die het met zich meebrengt, aangezien "puurheid" en "afstand doen van het wereldlijke" in principe inherent zijn aan het derwisjisme. Het vergt dan ook veel moed om je als regisseur te wagen aan een dergelijk zwaar thema.

Vandaar mijn complimenten aan Rondalli dat hij het heeft aangedurfd het boek Death and the Dervish van de Bosnische Mesa Selimovic (ik ga er snel naar op zoek) te verfilmen en bovendien met een prachtresultaat. De setting (in het altijd fotogenieke Cappadocië), het gebruik van licht (of zelfs: het niet-gebruik van licht), de muziek (de muziek!) en ten slotte het acteerwerk waren allemaal prima in orde, soms zelfs subliem.

Jammer dat deze film waar ik 4,5* voor over heb, zo onopgemerkt is gebleven, zowel in Turkije als in Europa.

*Een Mevlevi: meer info.