Mizu no Onna (2002)

Deze film kent inderdaad prachtige op zichzelf staande scènes. Als drama greep het mij niet zo. Dat kwam vooral doordat de sfeer in de film soms radicaal veranderd en de personages veel tijd alleen spenderen en vaak wat teneergeslagen gedrag vertonen, zonder dat er eigenlijk een aanleiding voor is.

Jammer dus dat de film niet altijd even consistent is in zijn prachtige blauwe vormgeving. De sfeer was soms compleet weg als er ineens een houtzagerij werd bezocht en je ineens geen contrasterende of met blauw overeenstemmige kleuren kreeg voorgeschoteld.

Al eerder genoemd waren dus de schitterende visuals van deze film. Ongetwijfeld een van de mooiste seksscènes die ik ooit gezien heb. Verder ook veel prachtige scènes als de camera ondersteboven dingen registreert. Maar de 1ste 30 minuten en het hele gebeuren rondom het badhuis boeiden nog het meest van alles. Kreeg echt zin om er een keertje naar toe te gaan. Grappig, was ook die lofzang over de badhuizen. Verder veel kleine details zoals een druppeltje op de wand die werd uitvergroot en waar je dan weer iets anders in kon waarnemen. Veel leuke visuele trucjes, die richting het einde wat afzwakken. Op de dood van Asano na dan.

Soms ook wat onzinnige niet geheel geslaagde zijlijntjes. Zoals de man met de hand en zijn mobieltje. Misschien een metafoor die mij even ontglipte, maar als losstaande gebeurtenis kon ik er niet zoveel mee. Trouwens apart dat er achterop de dvd cover een plaatje staat van 2 in zon gehulde personages die weer niet in de film voorkomen.

Verder wel een prachtige muzikale bijdrage van Yoko Kanno. En zeker een film waarin de minpunten als sneeuw voor de zon zouden kunnen verdwijnen bij een herziening. Maar voor nu had het allemaal wat blauwer mogen kleuren. 4*

Oef, hier had ik serieus veel meer van verwacht.

Ik ben het met de kritiek van Ramon en Maxcomthrilla wel eens, maar ik reken het de film behoorlijk wat zwaarder aan. Ik had er nogal wat problemen mee. Met de nogal dik opgelegde water-vuur-symboliek bijvoorbeeld, kom op. Ik was ook niet weg van die Ua, maar daarnaast stonden ook nog wel heel erg theatrale personages als die "moeder". En van het einde schoot ik zelfs onbedoeld in de lach.

Maar er zitten in deze film behoorlijk wat erg mooie scenes, die los van de film erg fraai zijn. Zeker in de eerste helft, de meeste ervan zijn hier al genoemd. Die scenes dragen voor mij de film en maken me toch nieuwsgierig naar een nieuwe film van deze regisseur.

Maar ik kom niet verder dan 3.0*

Open the flood gates of heaven

Wat wordt een vieze, oude pick-up mooi als-ie blauw is. Wat wordt een ventilator mooi als-ie blauw is. Wat wordt een badmintonracket mooi... je begrijpt het wel. Soms zijn posters misleidend voor wat je voorgeschoteld gaat krijgen, beloofd meer visuele pracht dan in werkelijkheid, maar wat we hier te zien krijgen - meer dan ik had kunnen hopen.

Een prachtige film. Wat een schitterend badhuis. Visueel tot in de puntjes verzorgd. Ondersteund door fraaie muziek, soms druppelend, soms stromend, vloeiend. Verzwelgende sfeer, in positieve zin. Straalt veel rust en evenwicht uit, wat ook tot uitdrukking komt in de balans tussen het water en het vuur.

Erg veel bewondering voor de man die dit verhaal in zijn hoofd had zitten, het heeft weten te beschrijven en het zo ten tonele heeft weten te voeren. Mooi. Niets aan veranderen, alles blauwblauw laten.

Erg mooie film met zeer bijzondere beelden. De enige film die ik kan bedenken die de beelden hier evenaart is Dolls. Wat een genot voor het oog. Ik moet wel opmerken dat de kleuren soms instantaan leken te veranderen, alsof er ineens een ander filter gebruikt was. Misschien ligt dat wel aan de gepindakaasde versie die ik keek. De DVD gaat er nog komen en dan zien we wel verder. Verder visueel echt geweldig op het shot van Asano die in brand stond na, hetgeen er een beetje knullig uitzag. Wat jammer was dat muziek (vaak als er een andere scene kwam) soms nogal abrupt afgebroken werd. Grappig, het stukje muziek waar je strijkinstrumenten hoort tokkelen was wel heel erg overduidelijk afgekeken uit het strijkkwartet van Ravel. Echt precies dezelfde structuur. Ik zou persoonlijk dan gekozen hebben voor Ravel zelf, want wat is er tegen The Real Thing? Verder was de muziek goed, en droeg af en toe enorm bij aan de sfeer.

Soms zien je iets moois en ben je vrijwel meteen verkocht, dat was het geval toen ik voor de eerste keer deze poster zag, achteraf is hij relaitief simpel maar straalt toch een bepaalde emotie, net als die van bijvoorbeeld Tokyo Sora of Elephant, minimaal maar (voor mij) zoveel zeggend, misschien ook wel omdat blauw zo'n mooie kleur is, kijk op een mooie zomerdag maar eens naar de lucht, magisch gewoon, dat vergeten we met zijn allen nog wel eens. En ja, wat kan ik zeggen, als je op zoek bent naar een kleurenfestijn zit je hier absoluut goed. Wat een visueel spectacel zeg, niet te geloven! Haalt met gemak het niveau van jaar/landgenoot Dolls, op dat gebied. Echt werkelijk ieder shot is een plaatje, dat mysterieuze badhuis met prachtige muurschilderingen, de sprookjesachtige bossen overspoelt met regen, bijna magisch gewoon. Ook de hier al veel genoemde experimenten als de seksscene en de zwarte overstroming, zo mooi gestileerd kom je ze echt zelden tegen. De vaak heerlijk rustgevende soundtrack past ook perfect onder deze beelden en maakt het helemaal af. Helaas heeft het het wel een keerzijde, het verhaaltje en de personages zijn namenlijk best doorzichtig en daarom verre van interessant, de onderhuidse emotie komt ook niet helemaal over, ook de dialogen deden soms pijn aan de oren, niet omdat ze zo slecht waren ofzo maar het kwam niet overeen met de eerder genoemde rust. En ook de water/vuur symboliek lag er vaak meters dik bovenop. Een jaartje terug had ik dat waarschijnlijk niet zo'n probleem gevonden denk ik, maar nu ik wel een beetje ingeburgerd ben bij de aziatische cinema voelt het toch als een flink obstacel en dat is eeuwig zonden want dit had met gemak mijn eerste 4,5 score in een hele lange tijd kunnen worden. Daarnaast is het soms ook best onevenwichtig, in de zin van hoe de fabelachtige shots afgewisselt worden met de minder interessante, maar dat is vooral te weiten aan het hoge visuele niveau en het feit dat de makers op dat gebied soms net iets teveel hooi op de vork hebben genomen. Met een kwartiertje aftrek had je me hier waarschijnlijk niet eens over gehoord, nu is het net ietsjes te langdradig. Voor de rest valt er eigenlijk niet zo veel op aan te merken, ik heb immers enorm genoten van wat ik heb gezien...

4 sterren

Mooi geschoten, maar ietwat afstandelijke film. De symboliek zat er lekker doorheen, maar vond het wat te lang en te nietszeggend worden hoe langer ik de film keek.

Sommige shots waren dusdanig indrukwekkend dat ik een onvoldoende niet kan veroorloven. Ook erg knap kleurgebruik.

3*

Blauwe Dolls

Mooi filmpje, jammer dat ik hiermee zo lang gewacht heb. Heeft ook te maken dat ik met dit warme weer zin krijg in Japanse arthouse. Een rare gewoonte, maar kies er toch altijd bewust voor om op zo'n zwoele avond mij te laten overrompelen door zo'n film. Wel fijn overigens, vooral als je dan zo'n meesterwerk in je dvdspeler duwt.

Ua en Asano zijn sterk en een perfect fit, veel chemistry en het verhaal doe ter verder niet zoveel toe. Echte voelbare cinema, precies mijn ding. Visueel echt prachtig, kleurfilters worden magistraal toegepast (heb hier sowieso een zwak voor), sterke compositie en ook qua kadrering stelt Mizu no Onna niet teleur. Het fantasy sausje completeert de al magistrale sfeer perfect. Qua visuele pracht denk je al gauw aan Dolls maar qua feel deed het mij ook erg sterk denken aan Shiki-jitsu. Dat zegt eigenlijk alles over de kwaliteit van deze Mizu no Onna. Als je Mizu no Onna in één word moet definiëren ga ik voor magisch.

Ideaal begin dus nu de zwoele zomeravonden weer aanbreken. Erg uniek deze film, visueel magistraal, en hoort toch wel tot één van de mooiste films die ik gezien heb. De scenes in het badhuis zijn sprookjesachtig, net als het bos overigens. Lekker weer zo'n film wat vooral twee uur genieten is, geen focus op narratief maar gewoon lekker verdwalen in een wereld waar alles volmaakt lijkt.

Naar deze film heb ik lang naar uitgezien en na veel moeite is het mij eindelijk gelukt deze film te bekijken. De moeite is niet voor niets geweest want dit zeer spirituele filmpje hoort voor mij thuis in het rijtje van beste Japanse films die ik ooit gezien heb. Waarom ik dit filmpje zo mooi vind is voor mij net zoals van zoveel andere Aziatische films moeilijk uit te leggen. Deze film is puur ZEN en het ZEN laat zich nu eenmaal niet in woorden vangen. Dit soort films moet je daarom ook gewoon ondergaan. Wat ik even wel wil zeggen is dat ik deze film in visueel opzicht gewoon een magistrale film vind. De badhuisscènes zijn wonderschoon en verder mag ook niet onvermeld blijven de mooie erotische scènes en de zeer komische maar bovenal prachtige scène van het badmintonpartijtje in het badhuis tussen Ryo en Yuaku. Hoe verzin je het. Dat het verhaal verder niet zo veel voorstelt, daar kan ik niet om malen. Daar gaat het in dit soort films ook niet om. Het gaat in deze film puur om de sfeer, die geweldig weergegeven werd door de kletterende regen, het geruis van de wind, de magisch aandoende bossen en natuurlijk de scènes in het badhuis. Mizu no Onna heb ik ervaren als puur cinema doortrokken van een zeer spiritueel tintje, enigszins te vergelijken met films zoals Kyoshin, August in the Water en Megari no Mori. Ook die films maakten op mij een grote indruk.

4,5* met kans op de maximale score.

Blijft prachtig.

Visueel geweldig, een geweldige soundtrack van Yoko Kanno en twee erg sterke hoofdrolspelers (vind Ua ook gewoon perfect in haar rol).

Het is een klein wonder dat Sugimori nooit een tweede film gemaakt heeft. Hij heeft een zeer eigen stijltje, de film is een aparte mix van genres en zowat onvergelijkbaar met andere films. Alles is aanwezig om van Sugimori een auteur te maken die graag ontvangen wordt op film festivals, maar blijkbaar is hij een andere richting uitgegaan.

Jammer want Mizu no Onna is tot in de puntjes afgewerkt en overtuigt op alle vlakken. De symboliek zelf mag dan niet bepaald subtiel zijn, de uitwerking van de film is dat absoluut wel.

DIkke 4.5* en een uitgebreide review