The Monster (2016)

Viel een beetje tegen, er is wel spanning maar soms iets dommig. Zoals iemand die in de bos staat te schijnen met een zaklamp, terwijl het gegrom te horen was. Normaal maak je dan dat je weg komt, ja toch? Nu is het niet dat de film waardenloos is, zit voldoende spanning in, er wordt goed geacteerd, vooral de jonge dame weet het goed te brengen en het is ook nu en dan iets aangrijpend. En het monster vonden wij wel goed ontworpen, 'Corcicus' vond hem lelijk, wel eens een mooi monster gezien?

Een voldoende, 6.

(3*)

Film die maar geen keuze kan maken of het nu een horror of een drama film wil zijn? Het begint met het meisje Lizzy die op haar moeder wacht om op weg te gaan naar haar vader en een leven zonder haar alcoholverslaafde moeder Kathy. Eindelijk op weg naar de plaats des onheil zien we nog wat flashbacks van een niet zo aangenaam leven. Tot zover was het redelijk maar niet echt diepgravend. Eenmaal gestrand met autopech op de regenachtige en verlaten plaats, gaat er iets mis. Terwijl ze wachten op de ambulance en sleepdienst sluipt er iets rond de auto en tegelijkertijd ook in het script. Het redelijk acteerwerk wordt opeens minder, (irritant gesnotter) de personages gaan zich irrationeel gedragen, en aangezien het een horror is komt het monster. En doordat de film de keuze niet kan maken faalt de film hier duidelijk. Het monster is weliswaar dodelijk maar enger dan een bijtgraag schoothondje wordt het niet. Bloed of gore is er minimaal. Of tja de drama kant en het monster als metafoor, wat duidelijk ook de bedoeling is, dan rijst de vraag voor wat?

Verrassend goed !

Klein filmpje waarbij het verhaal prima wordt opgebouwd. De personages van de moeder en dochter krijgen warempel de tijd om hun onderlinge relatie en hun karakters mee te geven aan de kijker waardoor je er ook een band mee krijgt. De spanning wordt geleidelijk aan opgebouwd en het monster ziet er best goed uit. Een ander positief element is de sfeer. Ook de twee vrouwelijke hoofdpersonages dragen een steentje bij tot deze geslaagde monsterfilm die het niet zo moet hebben van de actie en de gore, maar dus meer van een degelijk opgebouwd verhaal, goede vertolkingen en een sfeerrijke opzet.

7/10

Saaie horrorfilm, vrijwel nergens eng en voorzien van een bijzonder karig script. De personages zijn behoorlijk irritant en de eenzijdige setting verveelt snel. De toevoeging van allerlei flashbacks om de personages meer uit te diepen werkt feitelijk averechts en rekt de boel alleen maar onnodig op. Naar het einde toe zat ik te wachten op een verklaring voor alle malle toestanden, maar helaas... die bleef uit.

Meteen in de openingsscènes vinden toonzeting en sfeertekening plaats. De eerste scènes zijn meteen akelig, naar en somber van toon. Dat sfeertje zet het gemoed meteen op scherp en blijft de hele film hangen.
De rode filmdraad is de relatie tussen de beide hoofdpersonages. De moeder en de dochter. In flashbacks wordt die relatie stapsgewijs blootgelegd. En da's allemaal niet zo aardig en fijn. Het zijn terugblikken vol neerslachtigheid en somberheid. Terugblikken waarin vooral bovenmatig alcoholgebruik een belangrijke rol speelt. Nee, niet bepaald vrolijkmakende flashbacks.
Je zou de film als een psychologisch horrordrama kunnen betitelen. Het plastische monster waarnaar de titel van de film verwijst, speelt een belangrijke maar toch enigszins ondergeschikte rol en is meer de katalysator in het verhaal. Het overdrachtelijke alcoholische monster waarnaar de titel eveneens verwijst (denk ik), speelt een meer prominente rol.
Het plastische monster blijft steeds op de achtergrond maar is dreigend aanwezig. Die sluimering is een sterk punt dat de zenuwen prikkelt. Denk sfeer in plaats van jumpscare of Gore. Echt schrikbarend eng is het op die manier natuurlijk allemaal niet. Wel zenuwtergend en deprimerend en treurig.
De beelden zijn goed en creëren een fijne ambiance. We zien regen, bomen, duisternis en steeds een glimpje monster. Heel subtiel. Heel dreigend. Heel sfeervol. Het werkt.
Ja, de inleving in het verhaal is er zeker. De inleving in de personages lukt ook goed. De psychologische uitdieping van de relatie gaat daarvoor ver genoeg. De situatie wekt mededogen, wekt empathie op. Het sterke spel van beide hoofdrollen helpt absoluut. Leuke actrice, die Kazan.
Hele aardige film.

Een aan de drank verslaafde moeder die moeite heeft met de opvoeding van haar tienjarige dochter wil het meisje afzetten bij haar vader. Ze rijden op een afgelegen weg door het bos en botsen met de auto op een wolf. Vervolgens worden ze geterrorizeerd door een onaards schepsel en doen ze alles om aan die verschrikking te ontkomen.

De twee hoofdpersonages vond ik in het begin een beetje irritant toen ze ruzie hadden maar gaandeweg worden de vertolkingen beter en wordt het verhaal ook sfeervol. De flashbacks komen dan weer een beetje verwarrend over. Maar dat belet niet dat de film je in zijn greep houdt. Het monster zou een metafoor zijn: het meisje zou het gecreëerd hebben in haar onderbewustzijn wanneer ze moest gaan wonen bij haar vader en besefte dat haar moeders monsters haar uiteindelijk fataal zouden worden. Dialogen, camerawerk, sets en de duistere scenes met veel regen zijn allemaal in orde zodat ik geboeid ben blijven kijken. Een griezeldrama met emoties en een paar effectieve schrikeffecten. Via de zoekfunctie van Moviemeter is deze film op mijn browser moeilijk te bereiken. Vreemd.

Vond dit er knal op.

Ik ben ondertussen wat moe van de horrors die eigenlijk vermomde dramas zijn. Niet dat het drama niks toevoegt aan het genre, maar de horror heeft er toch vaak onder te lijden. Daar maakt deze film korte metten mee.

Bertino heeft het in ieder geval perfect onder controle. Het tempo is traag, maar dat gebruikt hij perfect om de spanning op te bouwen. Het drama is redelijk zwaar, maar die scenes zijn kort en het zijn de acteurs die ervoor zorgen dat de impact er wel is.

En eens halverwege is het toch vooral een volbloed horror films, zonder 80s references en overdreven jump scares, maar voortbouwend op de sfeer die in het eerste deel is opgebouwd. Het is ietwat dramatisch dat de posters van deze film eigenlijk één grote spoiler zijn, vooral na het nauwgezette eerste deel waarin Bertino zeer zuinig is met hints, maar verder een benchmark voor horrorfilms die hun werk wat willen verrijken met drama.

4.0* en een uitgebreide review

Monsters are real.

De wisselwerking tussen drama en horror en de verbinding tussen de twee is genoeg aanwezig, maar weet helaas niet op elk moment te boeien. De film neemt zijn tijd, en misschien wel iets te veel. De film heeft niet een erg lange speelduur, maar het lijkt alsof de film gewoon erg lang duurt zonder dat er al te veel gebeurd. Na de zoveelste flashback heb je het echt wel gehad en is de boodschap die de regisseur wil overbrengen toch echt wel duidelijk.De horror lijkt in The Monster meer bijzaak. Toch kent de film vooral in de opbouw een aantal spannende momenten. Helaas blijft er van die spanning weinig over na een moment waarop onze verbeelding niet echt meer nodig is.

Acteerwerk is verder prima. Vooral Ella Ballentine weet hier te overtuigen. De effecten zien er goed uit en ook aan de creature design is genoeg aandacht besteed.

Een film waarbij de dramatische momenten je helemaal uit de horror sfeer haalt, waardoor het erg moeilijk is om steeds weer in de film te moeten komen.

Tegenvaller.

Ik ga me er voor nu even bijleggen dat Bertino niet echt mijn regisseur gaat worden. Dit is de derde die ik van hem zie en de vierde die nog ontbreekt is zijn minst beoordeelde film. De potentie was er met deze film echter wel, en zeker na een intense introductie was ik er helemaal klaar voor om amazed te worden.

Wat deze film in zijn voordeel kan trekken is het sterke acteerwerk van zowel Kazan als Ballentine. De twee vormen interessante personages en laten de zwaardere scenes zonder moeite werken. De introductie waarin de moeizame relatie wordt blootgelegd tussen moeder en dochter bewijst zich echter intenser dan de situatie waarin ze opgegeten kunnen worden door een monster.

Wat ook indrukwekkend te noemen is aan deze film is de omgeving, het donkere bos is uitstekend gekozen en ingericht. Cinematografisch is dit een knappe film te noemen en het monster is indrukwekkend. Wat ontbreekt, op wonderbaarlijke wijze, is de spanning. Ondanks dat het trage tempo noodzakelijk is, weet Bertino er nooit dreiging in te krijgen.

Er zitten meerdere problemen in qua geluid, maar ook qua griezelen. Er valt te weinig te beleven qua horror en de spanning die je hebt met een dreiging die je door de donkere omgeving niet kan zien breekt gewoon niet door. Ik denk ook niet dat de donkere omgeving goed en effectief genoeg gebruikt is, want de film kent niet veel opbouw met de horrorscenes zelf.

Ik had er behoorlijk zin in vooraf, maar The Monster kon me helaas niet overtuigen. Het is ook best knap dat de film daar niet in slaagt, want het doet heel veel goed, om het vervolgens gewoon niet echt voor elkaar te krijgen. Daarmee kan ik concluderen dat een film die meer horror moest zijn indrukwekkender is op het vlak van drama helaas.

The Monster gaat over een moeder en dochter - wiens band allesbehalve goed is - die gestrand zijn met hun wagen op een verlaten stuk weg. Daarbuiten loopt echter een vreselijk en bloeddorstig monster rond.

De plot is niet bijster origineel maar toch vermakelijk. Dit is vooral door de uitzonderlijke acteerprestatie van Zoe Kazan. Ook haar dochter is leuk, echter wordt ze na een tijdje wel erg schreeuwerig en irritant. De film ziet er goed uit ook. Ik vreesde eerst dat het allemaal te donker gefilmd zou zijn maar ik was mis. Er wordt zeer goed gebruik gemaakt van de setting, licht en schaduwen. Ook het uiterlijk van het monster zelf is hier goed op ingespeeld.

Waar de film punten verliest is bij de spanning. Ik merkte halverwege dat ik eigenlijk weinig tot geen suspense heb gevoeld. Ik heb me er dan ook bij neergelegd dat dit helemaal niet meer zou gebeuren. Wat erg jammer is in dit soort films is dat er te vaak een ontsnappingsmogelijkheid is waarvan je weet dat deze zal mislukken. Hoe anders als de film nog een uur te gaan heeft. Dit maakt het allemaal wat te voorspelbaar. Niet elke keuze die gemaakt wordt door de personages is logisch of doordacht. Soms hebben ze hun eindlot volledig zelf in handen gehad.

Aan de derde akte wordt het gelukkig wat leuker en kon ik met een ietwat voldaan gevoel de film uitkijken.

3*