The White Buffalo (1977)

Eerste kwartier vond ik erg saai eigenlijk en ook de aanval van de bizon op de Indianen stam is zeer onduidelijk in beeld gebracht. Rond de 20 minuten wordt het wel wat interessanter. De bizon ziet er erg stompzinnig uit. Kim Novak heeft een leuke, maar vooral kleine rol. Aangezien d'r naam op de voorkant van de NL dvd hoes geclaimd was, had ik toch een wat grotere rol van haar verwacht. Charles Bronson zet , zoals gewoonlijk , een prima rol neer. Net zoals Will Sampson, Jack Warden en nog wel wat andere personen. 3,0.

De trucage met het in beeld brengen van de witte bizon doet de film bijna de das om; het ziet er niet uit.

Bronson houdt met zijn karakter de film interessant en sommige scènes hebben een fijne sfeer; de postkoets met Slim Pickens als koetsier en de scènes in de bergen wanneer Bronson en Zane op jacht gaan naar de bizon, daarbij dwarsgezeten door Kileen en zijn bende.

Ik zie nu pas dat Kileen gespeeld werd door Clint Walker. Indrukwekkend groot is die kerel.

Eigenlijk best een ietwat aparte (ook rare) Western die draait om een moordlustige witte bizon en Wild Bill Hickok alias James Otis die op deze witte bizon jaagt vanwege nachtmerries en ook nauwelijks vrienden heeft. Beter gezegd hij heeft veel vijanden. Ook de indiaan Crazy Horse jaagt om persoonlijke reden op de witte bizon.

Zowel Wild Bill Hickok (vermoordt in 1876) en Crazy Horse (vermoordt in 1877) hebben vroeger echt bestaan en deze film is dan ook precies 100 jaar na hun dood gemaakt. Dit heeft verder wel niets met het verhaal te maken (wordt wel getoond op het einde van de film). Het begin van de film is best povertjes en de witte bizon die dan voor het eerst een paar keren verschijnt ziet er best lachwekkend nep uit. Hij heeft sowieso weinig op met een bizon maar lijkt meer op bizon uit hel met moordlustige neigingen want iedereen die hij op zijn pad tegenkomt vermoordt hij (zoals o.a. bijna het hele indianendorp). Zo groot als de bizon op de poster is afgebeeld, is hij in de film zeker niet. Dat zal wel bewust destijds gedaan zijn om meer publiek naar de film te trekken.

Na een poosje (zeg maar vanaf de bar scene waar James Otis zijn oude vriend Charlie Zane tegenkomt) wordt het gelukkig allemaal wat beter en weet het verhaal ook enigszins te boeien. Op het rare begin na is de uitvoering van het verhaal (wel soms best cliché) verder wel aardig en zit er ook regelmatig actie in. Dat deze film met name te kijken valt komt puur op conto van de cast en vooral natuurlijk door Charles Bronson (met een grote bril op), Jack Warden (als de eenogige vriend van James Otis) en Will Sampson (als de indiaan Crazy Horse) die allemaal leuk speelden. Hoewel bepaalde scenes er behoorlijk nep uitzien, zag het er visueel wel aardig uit. Datzelfde geldt overigens ook voor het einde van het verhaal waar ze het gevecht aangaan met de witte bizon (min of meer conform de nachtmerrie van Wild Bill Hickok).

Hoewel dit zeker geen hoogstaande film is en zeker ook niet één van de betere films is van Charles Bronson, was hij wel nog redelijk te doen en dat komt mede ook door de duur van de film.

P.S. het was ook leuk om de vorig jaar rond deze tijd overleden Ed Lauter weer eens terug te zien. Opzicht speelde hij altijd wel verdienstelijk in films. In deze film heeft hij maar een mini-rolletje en is hij misschien in totaal 1 a 2 minuten te zien.

Gisteravond, na lange tijd, nog eens bekeken (via AMC)

Ik viel er middenin, bij de saloon scène, die met Kileen (Clint Walker) en zijn kornuiten.

De film sleurde me meteen mee..

Merkwaardig dat ik vergeten was hoe goed die eigenlijk wel is.

Wat een uitstekende realistische weergave van hoe het er destijds toeging in zo'n groezelige zuiptent, vol ruw volk en met hoeren als hoofdattractie.

Walker in een voor hem a-typische onsympathieke rol, die hij overtuigend wist in te vullen.

En hoe goed zat Bronson in de huid van Wild Bill Hickok !

Toch echt een van de beste vertolkers van dat personage die ik ken.

Hij mag dan veel ouder geweest zijn dan de echte Hickok, maar daar kijk je wel doorheen.

Storend vond ik eerder dat Wild Bill's befaamde Navy Colt 1851 revolvers ontbraken, al was daar een reden voor.

In een aantal scènes moest Bronson razendsnel tegelijk beide revolvers leegschieten.

Dat zou onmogelijk zijn geweest met de dat type "single action" revolver, waarvan de haan met de duim gespannen diende te worden alvorens de trekker te kunnen bedienen.

De oplossing die men bedacht is wel een heel ontoepasselijke.

Men voorzag Bronson van twee "double action" Colt "New Service revolvers, model 1891 (!)

Daarvan kan de trekker zonder vooraf spannen van de haan bediend worden, dus snelvuren is daarmee mogelijk.

Aangezien het verhaal zich situeerde in 1874 is het een anachronisme.

Wel heeft men de revolvers nog uiterlijk een beetje aangepast, om ze meer op het Colt Army single action type te laten lijken, maar echt gelukt is dat niet.

Overigens droeg Crazy Horse, subliem vertolkt door Wil Sampson, wél een Colt Navy 1851 revolver (het type dat favoriet was bij de echte Hickok)

In de shoot-out die zich afspeelde tussen de soldaten van Tom Custer en Hickok schiet Wild Bill ook nog met een Colt double action revolver, die pas in 1878 op de markt kwam.

Zoveel voor de liefhebbers van "Old West" wapens

Afgezien van die (raak-schietende) wapen missers is er veel werk gemaakt van het benaderen van de juiste sfeer in de film.

Indrukwekkende locaties en de passende outfits, en ook veel uitdrukkingen in het taalgebruik die uit de periode van het oude westen stammen.

Zéér goede muziek van niemand minder dan John Barry(!)

De cast mocht ook gezien worden.

Toppers zijn natuurlijk Bronson, Sampson en Warden.

Warden speelt Hickok's vriend Charlie Zane.

Meer dan waarschijnlijk gebaseerd op Wild Bill's (historisch) echte boezemvriend Charlie Utter.

Maar ook kleine rollen en cameo's werden goed ingevuld met Clint Walker, Kim Novak (44 jaar oud hier, en niet meer de vamp van voorheen natuurlijk, maar passend in de haar toebedeelde rol)

Stuart Whitman, John Carradine, als doodgraver (geknipte cameo rol voor hem)

Slim Pickens natuurlijk, als koetsier, ook een prima keuze.

Ed Lauter als Tom Custer (de broer van de beruchte kolonel George Armstrong Custer)

Martin Kove, de acteur die ooit de gedoodverfde kandidaat was om stripheld Blueberry in een film te vertolken (maar dat is er nooit van gekomen) speelt een van Kileen's aanhangers, met de naam Jack McCall.

Zoals de meeste westernfans wel zullen weten was McCall de moordenaar van Hickok (in Deadwood- 1878)

De prachtige (indiaanse) Linda Redfern speelde Black Shawl, de vrouw van Crazy Horse.

Eve Brent zit ook nog in de film, maar daar kwam ik pas achter tijdens het bekijken van de volledige rolverdeling.

De veel verguisde witte buffel vond ik eigenlijk helemaal zo slecht nog niet qua special effects.

Ik had er geen probleem mee.

De close-ups van de kop waren overtuigend genoeg.

Er ging een beklemmende dreiging van uit, en dat was de bedoeling.

Meteen na het einde van de film op TV heb ik de DVD uit de kast gehaald, om het gemiste eerste gedeelte alsnog te bekijken, en ook de rest nog een keer.

Ik kom tot de conclusie dat dit een te onderschatte western is, en een van de betere acteerklussen van Bronson.

Deze film komt beslist nog wel vaker in mijn DVD speler terecht, misschien zelfs al heel snel...

Matige film waarin een voormalige sheriff gaat jagen op een bijzonder grote witte bizon. Niet bepaald een standaard western (het laatste gedeelte is dan ook meer een monsterfilm). Mede hierdoor komt het wat ongestructureerd over en mist het geheel een beetje richting. Toch een paar vermakelijke momenten en ook een paar aardige actie-scenes.

Regisseur Thompson maakte in totaal negen films met Charles Bronson. Veelal thrillers en actiefilms. Films die ik jaren geleden ooit eens voorbij zag komen maar die geen blijvende indruk maakten. The White Buffalo is een buitenbeentje in de reeks. Een ongewone melancholische Western met daarin fantasy elementen alsook elementen die in een creature horror niet zouden misstaan. Gedrenkt in een droomachtig en onwerkelijk aandoend decor, deed de film me af en toe zelfs aan een parabel denken

De film begint met een droomsequentie, die in beginsel als zodanig niet is te herkennen. Onder begeleiding van iele droefgeestige muziek glijdt de camera op een onheilspellende manier door een besneeuwd berglandschap tot hij recht op een reusachtige witte bizon afstevent die met veel geweld een massieve sneeuwwand vernietigt. Daar stopt de scène om uit te komen bij de wakker geschrokken en hevig aangedane Bill Hickok (Charles Bronson). Een prachtige openingsscène. Welkom bij The White Buffalo.

Bronson speelt westernlegende Wild Bill Hickok als een man die geen echte doelen meer in zijn leven heeft. Behalve dan een afrekening met het witte beest dat bezit van zijn geest heeft genomen en zijn dromen en zijn verstand vervuilt. Bronson speelt hem heel verdienstelijk.

Ook een fijne rol voor Will Sampson, die als opperhoofd Grazy Horse eveneens jacht maakt op het monster. Zijn beweegredenen liggen iets anders. De bezetenheid waarmee Hickok is besmet, is van een andere orde dan de dwang die Crazy Horse voelt. Het gaat Crazy Horse om wraak en eerherstel. De scènes waarin beide personages samen verschijnen, dragen een bepaalde spanning met zich mee, maar hebben ook een ontroerende touch. Mooie scènes zijn het.

Geen typische Western. Hickok is dan nog wel steeds de revolverheld die zijn reputatie eer aan doet (enkele fijne gevecht scènes bewijzen dat), maar Hickok is ook een man die de leeftijd heeft bereikt waarop hij zich realiseert dat hij niet onoverwinnelijk is maar een sterfelijk wezen met beperkingen.

In de film komen beelden voorbij die Hickok met deze waarheid confronteren. Een gigantische hoop bizonbotten die Hickok zittend in een trein naast de rails waarneemt is daar een mooi voorbeeld van. De eens zo veeltallig aanwezige machtige bizons zijn verworden tot een levenloze berg herinneringen. Een confronterende waarheid. De film heeft meer van deze onwerkelijke details die de introspectieve inzichten van Hickok heel beeldend voeden.

Hickok’s missie om de witte bizon te doden, raakt een groot deel van de film op de achtergrond om ruimte te geven aan zijn introspectieve groei. Een belangrijk deel van de film wordt aan zijn ontmoetingen en voorzichtig vriendschappelijke relatie met Grazy Horse gewijd. De scènes maken duidelijk dat de revolverheld die in het begin van de film nog het gedachtengoed aanhing dat zegt dat elke goede indiaan een dode indiaan is, zijn eigen levenshouding kritisch onder de loep neemt, nuances aanbrengt en als mens evolueert.

Ok. Genoeg gemijmerd. The White Buffalo is een prachtige film. Een film met typische Western trekjes, maar ook een film met een intrigerende surrealistische en psychologische laag. Spannend en verrekte fascinerend.

Actiester Charles Bronson in deze eigenzinnige westerse variant op Moby Dick van Herman Melville. Een ongebruikelijke western / monsterhybride met echte historische figuren William Hickcok en Chief Crazy Horse. Vermoedelijk gemaakt door het toepassen van verschillende elementen om mee te liften op het succes van "Jaws" Bronson ziet er cool uit met zijn getinte bril (historisch ook accuraat aangezien Hickock syfilis-gerelateerde oogziekte had). Hij geeft een verrassend sterke prestatie, en krijgt bekwame ondersteuning, van oude vlam 'Poker Jenny' (Kim Novak), norse eenogige Charlie Zane (Jack Warden) en Sioux-Chief Crazy Horse (Will Sampson) en in cameo's zie je John Carradine als begrafenisondernemer. En veteranen Slim Pickens en Douglas Fowley leveren ook nog memorabele bijdragen. Een vreemde spookachtige set met gigantische stapel gebleekte witte botten langs de spoorrails en de altijd wel mysterieuze besneeuwde landschap droegen verder bij aan de goede sfeer! En dan de witte buffel, die was helemaal zo gek nog niet! Hij was niet al te realistisch, maar de creatie was surrealistisch en griezelig, met wilde ogen snuivend en brullend als een helse sprookjesachtige demon. En door handig gebruik te maken van donkere opnamen en korte close-ups werkte het perfect! Ja dit was een intrigerende film met een aantal gedenkwaardige scènes!

Dino de Laurentis' presenteert hier een "afschrikwekkende" buffel. De interraciale vriendschap tussen Bronson en Sampson toucheert de overheersing van de blanken die de uitroeiing van de native americans op hun geweten hebben. Verder redelijke western met een fictief verhaal over een deel van het leven van Wild Bill Hickok. Opvallend de hoeveelheid schedels die in de film getoond worden met een lijntje naar William Cody, Buffalo Bill die behoorlijk wat buffalo's, naar verluidt 4282 in 18 maanden naar de eeuwige jachtvelden schoot. Hickok zelf werkte zelfs een tijdje mee in de show waar William Cody mee door t land trok.Cinematografie is redelijk op orde met wat shoot outs en natuurlijk 1 vrouw, Kim Novak, goed in haar rol. Bronson acteert zoals we hem kennen, rustig, onverstoorbaar. Al met al een western met een twist, buffalotwist en een diepere filosofische laag.

Mja..

Niet echt slecht, deze western. Het heeft zeker z'n momentjes en westerns in de sneeuw hebben altijd wel iets. Charles Bronson, die ik niet echt een goede acteur vind, doet het hier zeker niet slecht, misschien zelfs één van de betere rollen die ik hem al zien spelen heb.

Maar ik kan moeilijk om de gedateerdheid heen kijken. Dit is net zo veel een monsterfilm als een western pur sang, maar het monster ziet er zeer knullig uit. Een uit de kluiten gewassen bizonknuffel, zo je wil. Een slimmere belichting (vooral minder belichting) had misschien zoden aan de dijk gebracht, of men had überhaupt véél minder van de bizon in beeld moeten brengen. Nu krijg je vooral vergeefse pogingen om spannende actie voor te schotelen, hoewel de opbouw ernaar toe nog best te pruimen is.

2,5