Journey to the Seventh Planet (1962)

Deze sf-film speelt zich af in het jaar 2001. Op aarde zijn de mensen met zichzelf in het reine gekomen en heerst er vrede . En dus moeten de WE maar op zoek naar andere planeten om te overheersen. in dit geval Uranus, de 7e planeet. Op Uranus is er echter een machtig buitenaards wezen dat hun gedachten kan beinvloeden om hun te vernietigen. Niet alleen laat het de leuke dingen zien (mooie dames uit hun gedachten bv), maar ook hun grootste angsten. 1 van de astronauten is bv bang voor ratten en dus komt er een 1-ogige ratachtige op hun af. Dus de mannen moeten nu een inventieve manier vinden om dit wezen te vernietigen en dat is moeilijker dan gedacht.

Het acteerwerk is best te doen. Beter dan ik had verwacht. Het ruimteschip en de monsters zien er allemaal lachwekkend uit, om nog maar niet te spreken over de wapens. Speelgoedpistooltjes waar een laser-straaltje uitkomt. En vergeet niet dat het 2001 moet voorstellen

De soundtrack is heel aardig. De grootste troef van de film is het intelligente verhaal.

Ik heb me uitstekend vermaakt hiermee. 3,5*

Houterige en achterhaalde SF-film met een vijftal all-American-boys die in een knullig vormgegeven raket-ruimteschip naar planeet no. 7 Uranus afreizen. De ruimtevaarders stuntelen wat rond in een wereld die op de onze lijkt en ontmoeten een stop-motion plastic monsters en een video van een ander beest. Gelukkig kwam er ook nog wat Eye-candy voorbij. Die luchtig geklede dames waren het hoogtepunt van de film. Waren er maar meer geweest. Zowel voor ons kijker als de cast, die duidelijk genoot van zoveel vrouwelijk schoon. Zelfs Star Trek dat 4 jaar later zal starten, pakte het nog beter aan. Het concept op zich was niet verkeerd maar de uitwerking is gewoon niet goed genoeg.