Mi Gran Noche (2015)

Vermakelijke eindejaarskomedie wanneer je zonder verwachtingen hieraan begint. Het is geen Balada Triste of Brujas de Zugarramurdi. Geen clowns of heksen dus wat Álex de la Iglesia ons ditmaal brengt, maar meer 'gewone' excentrieke figuren. In deze film zien we hoe een ploeg bezig is met opnames van de eindejaarsshow, met alles wat daarbij hoort, zoals presentatoren, zangers en figuranten als publiek, waartussen ook enkele schimmige figuren rondlopen. Het valt te raden dat de show volledig uit de hand loopt. In zekere zin is het een parodie op zulke uitbundige shows en oudejaarsfeesten. 3*

Erg fijn.

Vliegende start, of "hit the floor running" zoals het Engels iets smakelijker uitdrukt. Mi Gran Noche poeiert er vandoor vanaf de eerste minuut en de la Iglesia zorgt dat het tempo nooit inzakt, zelfs al beperkt de film zich tot één enkele setting.

Die vreselijke vooropgenomen oudejaarsshows zijn een klein mysterie voor mij. Een vreselijke fake bedoening die vooral niet leuk is om kijken tijdens oudjaar. Daarom des te leuker dat deze onzin de setting vormt voor dik 90 minuutjes zwarte komedie. Een hoop grotesque verhaallijnen doorkruisen mekaar, waarin de la Iglesia zich perfect kan uitleven.

Zo leuk en chaotisch het verloop is, zo losjes is de afwerking echter. Dat was het enige wat ik een beetje miste in deze film. Niet dat het echt lelijk oogt, de la Iglesia heeft een zekere basiskwaliteit wat het zeker kijkbaar maakt, maar hij heeft ook al gestileerdere films gemaakt. Dit voelt iets meer aan als een tussendoortje. Misschien ook niet zo verwonderlijk gezien het tempo waarmee hij films lanceert.

Maar vermaakt is het zeker. Erg lollige bedoening, lekker larger than life en de la Iglesia is fully committed. Van start tot finish een leuk feestje, had alleen net iets strakker mogen zijn qua regie. Maar een erg leuk fillertje, beetje raar dat ik pas de 5de stem uitdeel terwijl deze film toch al een tijdje op Netflix staat.

3.5*

Geestige persiflage die volledig over de top de opnames voor een eindejaarsshow toont. Rafael weet nog aardig te acteren moet ik zeggen al blijft hij natuurlijk vrij dicht bij zichzelf in de rol van Alphonso. Vooral het personage van Mario Casas kan mij bekoren.

Leuk.

Goede de la Iglesia.

Al mist het net dat beetje meer. Het mag allemaal nog net wat gekker. De personages en situaties zijn leuk, maar na een uur heb je het grotendeels toch wel gezien. De humor is zwart, maar het mag allemaal toch nog wat scherper. Iets wat bijvoorbeeld een Solondz beter in de vingers heeft. Ware het niet dat je het eerste deel met verwondering zit kijken en ook nog eens kan genieten van de mooie kleuren.

In ieder geval sterker dan El Bar. Misschien eens op zoek naar wat andere titels van Iglesia, wellicht dat daar een uitschietertje tussen zit.

3*

En wederom genieten van de vrolijke misantropie van de Spaanse regisseur Álex de la Iglesia. In 'Mi Gran Noche' (2015) wordt een werkloze man ingeschakeld als tafelgast wanneer zijn voorganger werd geplet door een omgevallen hijskraan. Voor zo'n eindejaarsafsluiting vol overdadige licht- en geluidseffecten en waar bekende presentatoren en muziekartiesten acte de présence geven. Waar José (Pepón Nieto) als extra op commando moet lachen, de polonaise dansen en vooral veel onbezorgde gezelligheid uitstralen. Als hij maar niet probeert om een slok te drinken uit de champagneglazen of een hap te nemen uit het snoepgoed, want die zijn om budgettaire redenen gemaakt van plastic. Ook achter het klatergoud van bekende artiesten als oudgediende Alphonso (Raphael) en jonge rocker Adanne (Mario Cassas) niks dan pietluttigheid, egoïsme en leegte. Ondertussen breekt er buiten het terrein de pleuris uit, omdat misnoegde vakbondslieden gedupeerd raakten door slinkse oplichtingspraktijken van de malafide organisator. 'Mi Gran Noche' (2015) combineert de veelheid aan kleurrijke personages uit een Fellini-film met kluchtige slapstick á la The Marx Brothers. Alleen al de creativiteit waarmee een duffe setting als een televisiestudio wordt vormgegeven als een hels pandemonium. Als een hysterische nachtmerrie waar iedereen slaafs de instructies volgt onder de disciplinerende druk van dat cameraoog.

Fijne absurde over-the-top comedy die zichzelf nergens serieus neemt, en dat is precies wat hem kijkbaar maakt. Hoop (gepersifleerde) hysterie en onzin en dat in een noodtempo. Natuurlijk zakt het in het tweede deel wat in qua schaterlachjes, maar dit is de perfecte film om laat op de avond met een biertje te kijken als je nergens over na wil denken en even vermaakt wil worden.