Twice-Told Tales (1963)

Het verhaal House of the Seven Gables was al eerder verfilmd in 1940, door Joe May, ook met Vincent Price. Hij speelt hier in alle drie de verhalen.

De kwaliteit is vergelijkbaar met de Poe adaptaties van Corman destijds.

Ik ben momenteel bezig met het herkijken van alle classic horror films met Vincent Price in de hoofdrol.

Deze had ik echter nooit eerder gezien.

Maar heerlijk hoor, drie korte verhaaltjes met de nodige romantiek, drama, mystiek en dood.

Genieten!

Ik hou heel erg van deze vorm van horror, juist de sfeer, muziek, decors en kostuums maken dat ik iedere keer weer helemaal in het verhaal op ga.

Deze film ontleent zijn titel aan een korte verhalencollectie uit 1837 van Nathaniel Hawthorne

met dezelfde naam. De film is duidelijk tot stand gekomen als gevolg van het succes dat Roger Corman had met zijn reeks bewerkingen van Edgar Allan Poe. En dan in het bijzonder 'Tales of Terror', in beide films is namelijk Vincent Price de verbindende acteur van alle drie de verhalen.

Het eerste verhaal is "Dr. Heidegger's Experiment" wat tevens het enige verhaal, wat ook echt in de omnibus was te vinden. Echter is het verhaal hier wel veranderd in een Poe-achtig verhaal over; water dat op mysterieuze wijze op een doodskist druppelt en uiteindelijk een vrouw uit de dood doet herrijzen.

Het tweede verhaal, is de bewerking van 'Rappaccini's Daughter', het beste van de drie segmenten en is ook het meest trouw aan het originele verhaal. Erg intrigerend mysterie, opgebouwd rond het meisje Beatrice dat beperkt is tot een weelderige en afgesloten tuin gevuld met giftige planten van haar vader. Het deed mij een beetje aan Romeo en Julia denken.

Het derde en tevens laatste verhaal is 'The House of Seven Gables' waarin de familie Pyncheon last heeft van een honderd jaar oude vloek. Nu is dit een flink boek en dus bijna onmogelijk om in ongeveer 40 minuten verteld te worden. Daardoor is er gekozen om er hier er meer een spookhuis-verhaal van te maken met een handvol elementen uit het boek.

Zo sterk als Poe-verfilmingen wordt het niet, daar lenen deze verhalen zich iets minder goed voor maar door goede spelers (uiteraard Vincent Price voorop),vindingrijke regie en voldoende sfeer weten de aandacht prima vast te houden. Eigenlijk bootst het niets anders dan de Poe-werken van dezelfde periode na, maar ik ben hier dol op, zelfs al weet ik zelf niet precies waarom.

Ik ben het grotendeels wel eens met joolstein. Dit is een fijne omnibus met drie verhalen die allemaal de tijd nemen om er een verstaanbaar geheel van te maken, behalve dan the House of the Seven Gables maar joolstein geeft ook aan waarom, een lijvig boek. Het is wel het meest horror en sfeervolle van de 3. Dr. Heidegger's Experiment vond ik het minste. Ook ik vond 'Rappaccini's Daughter' het sterkste. Romantiek, horror en tragiek worden hier heel sterk gecombineerd. Vincent Price speelt in de 3 verhalen niet altijd een even sympathiek karakter.

Denk dat ik ondertussen fan van Vincent Price ben geworden. Twee jaar geleden had ik van de beste man nog niet veel werkjes van hem gezien, eigenlijk alleen zijn naam was mij bekend.

De acteur weet mij gewoon vaak te boeien en heeft een zeer aangename stem.

De film is een degelijke omnibus met drie verhalen waarbij Vincent Price de verbindende acteur is van alle verhalen en niet altijd sympathieke rol vervult.

Het eerste verhaal is "Dr. Heidegger's Experiment" gaat over het eeuwig leven, vergankelijkheid, vriendschap, liefde en bedrog. In tegenstelling tot alexspyforever vond ik dit deel het sterkste.

Mooi verhaal, knap opgebouwd naar de climax, uitstekend spel en bijzonder sfeerrijk.

Het tweede verhaal, is 'Rappaccini's Daughter', een mooi mysterieus opgebouwd verhaal dat rond trouw/ontrouw, overbescherming en egoïsme draait.

Het derde verhaal 'The House of Seven Gables' is het verhaal dat mij het minst aansprak. Nog wel degelijk, maar minder boeiend dan de vorige twee verhalen. Hier draait het om een honderd jaar oude vloek die inderdaad wat meer horrorelementen heeft, maar dat niet in een voordeel weet om te buigen.

Iets te geforceerd om griezelig over te komen.

In zijn geheel een prima horrorfilm uit de oude doos. 7/10