Whisky Galore! (1949)

Oh jawel, dit is een heerlijk filmpje van een fantastisch regisseur. Eindelijk is er ook een nieuwe DVD van zijn film 'The Maggie' uit, dus die is binnenkort aan de beurt.

Leuke klucht. Uitgangspunt is geslaagd, setting leuk en er gebeurt van alles. Heb me er erg mee vermaakt. 4 dikke sterren. De een Ealingsproductie is nog leuker dan de ander.

Whisky Galore! is niet het hoogtepunt van de Ealing Studio's, maar vooral ook niet het dieptepunt. De eerste helft is zelfs heerlijk, vanaf de openingsaankondiging dat er geen whisky meer is tot aan het moment dat de whisky eindelijk aan land is is het een klucht van hoog niveau, met kleurrijke karakters, sympathieke humor en genoeg waanzin. Hoe kan het ook anders in een film die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar waarin die invloed alleen voelbaar is doordat de whisky-aanvoer achteruit is gegaan. Dat vind ik die typische Ealing-ondeugendheid: vier jaar na een oorlog met zo'n enorme impact de setting alleen gebruiken voor een volslagen onzinnig whiskyprobleem. En dan ook nog eens de Engelsen belachelijk maken en alcoholistische Schotten veranderen in anti-helden. Ik mag dat wel.

Het beste is de film dan ook in het schetsen van een bepaalde tijd en plaats en de mensen die daarbij horen. Maar dan dik aangezet voor komisch effect. Die zieke, oud man bijvoorbeeld die de hoop op het leven opgeeft nu de whisky is verdwenen is een leuke creatie. Het lijkt ook wel bijna een subgenre: komedies over excentrieke, Schotse eilandbewoners die tegenover Britse gewoonten worden gezet. Zie ook I Know Where I'm Going en Local Hero. Mackendrick is ook wel een bovengemiddelde regisseur, die in al het werk dat ik van hem zie net altijd visueel dat extra schepje er bovenop doet, zoals hier de grappige close-ups en de soms bijna noir-achtige belichting als de absentie van de whisky de personages wel erg somber maakt.

Jammer alleen dat de film na een tijd wat stoom verliest. Zodra de whisky verstopt moet worden en de strijd tegen de autoriteiten echt begint wordt het allemaal wat minder grappig, doordat er minder nadruk op de personages komt te liggen en wat meer op achtervolgingen en dergelijke. De ontknoping is dan ook niet bijzonder. Hier had meer in gezeten. Dit zorgt ervoor dat dit niet de ultieme Ealingfilm is, maar wel een prima toevoeging aan hun catalogus.
3,5*

P.S.: Joan Greenwood slaagt er wonderwel in om het wat ruwe Schotse accent enorm sexy te laten klinken.

P.P.S.: Zelden zo'n serieuze poster gezien bij zo'n grappige film. Op zich geen lelijke poster, maar het past er echt totaal niet bij.

"A life without whisky is not worth living" en "Every man who stands between us and whisky is an enemy"...

Dat is zowat het thema van deze Britse komedie die zich maar al te graag nestelt tussen de kleine bevolkingsmentaliteit van de afgezonderde gemeenschap van een Schots eilandje en daar ook wonderlijk plezierig in slaagt.

Zonder twijfel een geliefkoosd onderwerp destijds voor cineasten : Amerikaan John Ford streek neer in een lieflijk Iers dorps met John Wayne en Maureen en O'Hara ("The Quiet Man"), Italianen maakten van Don Camillo een dorpspastoorheld en Fransen lieten Fernandel bij voorkeur los in de Provence (Le Boulanger de Valorgue")...

"Whisky Galore" kadert perfect onder deze prenten, het is pure nonsens, maar de tekening van de karakters is grappig, de setting is keurig en pittoresk, het onderwerp is natuurlijk sappig en het is vooral op en top Brits.

Aaah het eerste waar ze 's ochtends aan denken ... whisky!!!

Nou valt wel mee hoor, maar toch maar een half uurtje eerder dan gebruikelijk op de zaterdag opgestaan om deze film mee te pikken op de BBC.

Lekker ouderwetse comedy over een Schots eiland dat in WO2 zonder whisky komt te zitten en dan loopt er een schip vast voor het eiland volgeladen met whisky. Zondagsrust en Basil Radford als plichtbewuste diender zijn de enige struikelblokken.

Op zich best aardig, maar ook wel erg oubollig hier en daar. Een soort voorloper op Dad's Army wellicht, en ook wat van hetzelfde soort humor dat de hoofdrol speelt. Wat me verder wel opvalt is dat de film in technische zin wel wat achterhaald aanvoelt. Net als de gang van zaken op het eiland vanzelf, met als hoogtepunt de verplichte zondagsrust.

In een ruk gezien met de remake uit 2016, die ik eerlijk gezegd toch wel wat beter vind. En zelfs die is misschien meer iets voor diegenen die er een of ander jeugdsentiment bij voelen.

Hopeloos verouderd kneuterig Brits niemendalletje over een Schots dorpje dat ten onder gaat aan een slinkende voorraad whiskey. Als onderdeel van de nergens stoppende verheerlijking van de Britse oorlogsmentaliteit (ook vandaag nog in de Brexit-debatten te horen), valt deze Ealing-komedie op door haar weinig originele script of haar wel heel flauw bijtende maatschappijkritiek. Iets wat Mackendrick en Ealing later een hoop beter zouden doen in bv. The Lavender Hill Mob en The Man in The White Suit. 1,5*

De lekker dik aangezette premisse is vrij hilarisch, waarbij het zwaartepunt aan het begin van de film ligt. De daaropvolgende plotontwikkeling haalt het nog niet bij de kwaliteit van de latere Ealing films.