Joan of Arc (1948)

Ondanks dat dit de complete versie was (er schijnt ten tijde van de release een verkorte versie te zijn geweest) voelde de film toch niet als volledig. De film wil namelijk het hele verhaal van Jeanne d'Arc vertellen, vanaf haar jeugd, via de honderdjarige oorlog met Engeland, tot aan haar gevangenneming en dood. Een onmogelijke taak natuurlijk. En daardoor lijken er nogal wat gedeeltes aangehaald te worden maar niet afgemaakt. Er ontstaan hierdoor ook wat vreemde verspringingen in tijd. Ook is er gekozen om het merendeel van de heroïsche veldslagen niet te laten zien. Behalve kortstondig de beroemdste eerste belegering van Orléans, waarbij ze ook gewond is geraakt. Veel scenes zijn weggelegd voor dialoog en acteerwerk. Zodoende bekroop mij het gevoel alsof dat ze niet goed wisten welke kant ze nu eigenlijk op wilde. Het acteerwerk is zeker redelijk goed. Ingrid Bergman als Joan of Arc is prachtig. Een rol die haar droom zelfs deed uitkomen. Helaas komt ondanks haar sterke manier van spelen, het niet goed over. Dit is niet de schuld van haar performance maar van hoe de film zich eigen presenteert. Hierdoor lijkt Bergman niet het krachtige zelfverzekerde meisje wat ze speelt. En valt des te meer op dat ze geen 19 jaar meer is. (Ze was 33 jaar ten tijde van de film) De aankleding is verder erg mooi. Door de aanwezigheid van Ingrid Bergman, die een prachtige Jeanne d'Arc neerzet, is deze onsamenhangende hagiografisch film toch goed te bekijken.

De film was tevens het laatste project van regisseur Victor Fleming, twee maanden na de release zal hij komen te overlijden.

Een beetje een draak. Ingrid Bergman heeft van zichzelf al een gezicht dat prachtig kan lijden, en wanneer ze dan ook nog kiest voor een personage wier grenzeloze lijden uiteindelijk tot de brandstapel, martelaarschap en heiligverklaring zal voeren wordt dat echt een beetje teveel. De prachtige scène waarin haar Joan de echte Dauphin herkent is het hoogtepunt van de film, maar wanneer ze daarna de soldaten moet leiden in hun aanval op het Engelse fort bij Orléans komen haar vurige aansporingen eerder lachwekkend dan opzwepend over, en van die mokerslag herstelt de film zich maar moeizaam. Compensaties zijn er in de vorm van incidentele effectieve vertolkingen, zoals van John Emery als de oprecht bezorgde neef van de Dauphin, Francis L. Sullivan als de meedogenloze bisschop van Beauvais en José Ferrer in zijn debuutfilm als de twijfelende Dauphin, wiens halverwege verdwijnen uit de film echt een weeffout in het script is. Sowieso is het gekonkel aan het Franse hof eigenlijk interessanter dan de oorlogsscènes, maar de martelgang van het laatste halfuur maakt nog wel iets goed. Niet echt slecht, maar mist gewoon de spiritualiteit en de filmische flair om de grootsheid en de inspiratie van de Maagd van Orléans voelbaar te maken.