Two-Lane Blacktop (1971)

Na een kleine 8 maanden kon ik weer naar de bioscoop. De vertoning van Two Lane Blacktop op het scherm van Kino 1 was een mooie aanleiding. Had de film ooit op dvd gezien en was toen niet echt onder de indruk. Vond de film wat saai en monotoom. Dat zal ergens ook wel de bedoeling zijn geweest en ik kon het vanavond dan ook meer waarderen. De film lijkt op veel vlakken verwant met Easy Rider. Een film waar ik ook in moest groeien. Toch vind ik deze voorlopig nog beduidend minder. De personages zijn wat saaier, al was de vader van Leatherface een mooi figuur, maar het hele autogebeuren heeft ook niet mijn interesse.

Enfin, jongeren op zoek / op weg naar niets. Toch knap om daar 102 minuten mee te vullen. Het hele 70’s sfeertje is wel erg fijn.

3,5

Bij deze film vind ik vooral de personages oninteressant . Vanishing Point (1971) vind ik veel beter ...

Teleurstellend. Hellman's visie op het leven dat alles zinloos is. Er is geen 'satisfaction' (het meisje zingt dit bij de flipperkast), alles heeft geen ontknoping, de race wordt irrelevant, enz. Deze road to nowhere is een love story zonder love waar het meisje gaat van een naar ander. Niemand kan liefde ontvangen, ook het meisje niet bij GTO. Blijkbaar wou Hellman met deze film het ten grave dragen van de sixties (are you huppies, vraagt er iemand) maar deze beschouwing is voor mij enkel maar een tagline. Zelfs met het befaamde einde van de pellicule die in brand schiet. Ik kon er geen touw aan vastknopen. De verschillende kleurtjes van GTO's hemdjes bv (was dit een continuïteitsfout ?), die scene aan een garage waar GTO plots in slaap sukkelt of de passagiers die GTO meeneemt. Two-lane blacktop wil maar niet uit die filosofische en existentiële startblokken schieten en blijft maar rondjes draaien op het circuit.

Two-Lane Blacktop is een roadmovie pur sang. De manier waarop Amerika in beeld wordt gebracht, is erg goed gedaan met de wijde landschappen, de tankstations, de diners en verlaten dorpjes.

Een echt verhaal is er niet, al is er wel een ‘race’ tussen The Driver en The Mechanic enerzijds en G.T.O. anderzijds die de film vooruit duwt. Al had ik niet echt het gevoel naar een race tussen die mannen te kijken door de erg trage en relaxte manier waarop het werd gebracht. Vaak stoppen ze om ergens in een diner te zitten of mee te doen aan een straatrace om wat geld te verdienen of pikken ze ondertussen een andere hitchhiker op.

Het is sowieso een film die het moet hebben van de sfeer i.p.v. het verhaal. De traagheid en de troosteloosheid druipen er van af, wat een bijzondere sfeer aan de film geeft, maar jammer genoeg is het allemaal niet voldoende om er een echte goede film van te maken. Er mocht iets meer pit inzitten wat mij betreft en de personages doen me erg weinig. Het emotieloos acteren van The Driver en The Mechanic zal wel bewust gedaan zijn om de sfeer in de film nog wat kracht bij te zetten, maar ik vond het gewoon erg saaie personages. Warren Oates daarentegen levert wel nog een iets interessanter personage af als GTO die voortdurend met verschillende hitchhikers onderweg is.

Een film die me dus gemengde gevoelens bezorgt. Qua sfeer valt er best veel te genieten, maar het mocht voor de rest toch ietsje meer zijn wat mij betreft.

3*