The Apartment (1960)

Wat mij verraste was de luchtigheid van het verhaal/film. Je hebt altijd zo'n oubollig beeld van de jaren 60. Daar helpt o.a. deze film je vanaf

Nooit gehoord van de seksuele revolutie...?!

Ja nu je het zegt. Maar heb het dan vooral over de films, die toendertijd allemaal nog niet zo gewaagd waren. Dat is het beeld wat ik van oude films heb over het algemeen als ik ze nog niet heb gezien

Ik vond het eigenlijk zeer braaf en zelf conservatief. Een 'dissident' wordt in deze film direct zwart gemaakt.

Het zijn juist allemaal mensen die uit eigenbelang handelen, iedereen wordt zwart gemaakt.

Conservatief en braaf is het ook niet, volgens mij was er nog niet eerder een film met zo'n satirische kijk op de Amerikaanse droom, heel erg vooruitstrevend lijkt me.

De film was indertijd eigenlijk zeer controversieel. Shockerend is hij nu niet meer, maar waarom hij conservatief is zou ik niet weten.

Dan raad ik je ook Sweet Smell of Success aan. Niks geen zoeterig moraliserend liefdesverhaaltje, maar een bikkelharde 'zedenschets'.

Ge moet dat ook een beetje in de tijdsgeest plaatsen hé.
Nu is de baas-werknemer relatie en de man-vrouw relatie wel volledig anders als toen.
Met dat in het achterhoofd is dat geen gerek van de situatie maar een relatief normale reactie...

Dat gezegd zijnde, ik vond het een super film en heb mij goed geamuseerd.
De dingen die je ondertussen al veel hebt gezien in nieuwere films zie je in deze film met andere ogen omdat alles omgeven is door die oudere tijdsgeest.
Ik bedoel, alle mannen in een kostuum, de hiërarchie (zoals hierboven vermeld) en de vele andere kleine detail maken van deze film een nieuwe belevenis.
Alles is ook proper in beeld gebracht.

Zeker ook een aanrader om eens met de vriendin/vriend te zijn denk ik.
Genoeg romantiek om de vrouw tevreden te stellen, realistisch genoeg om te man niet te doen zuchten van ergernis (iets dat bij mij nogal veel voorkomt) en vooral: genoeg humor om iedereen een glimlach op het gezicht te zetten.

België alweer met een toppertje op de televisie

Waarom doen de Nederlandse zenders nooit aan dit soort toppertjes In plaats van de zoveelste Seagal film.

Ik weet niet hoe het zit met de Waalse zenders, maar langs Vlaamse kant kan je inderdaad vaak een top250iger verwachten.

Maar ook dat moet genuanceerd worden. Het is vooral de openbare omroep waarbij dit het geval is. Kanaal 2 en VT4 zenden doorgaans ook de gemiddelde Seagal-film uit. VT4 heeft het deze zomer zelf klaar gespeeld om op 1 week 4 flop100-films uit te zenden!

Nuja, top250 films niet altijd garantie voor topfilms. Ik vond deze eigenlijk niet echt goed. (zie score, en bericht hier wat boven).

Probleem is dat ik de klassiekers die ze op één uitzenden meestal al gezien heb. Volgende week krijgen wePapillon. Een film die ik 2 weken geleden net gezien heb. Als ik dat had geweten

Papillon, ook een dikke topper wat mij betreft. En wij hebben dat ook wel met de publieke omroep(Nederland 2), maar die zenden vaak een of andere vage arthouse uit. Zie ik toch liever dit soort films die Canvas/één uitzenden.

Ik heb het al eens gezegd: dit is 'Mad men', maar dan gewoon uit het tijdperk zelf. Oké, de mannen zijn geen flamboyante reclamejongens, maar verzekeringsmakelaars (of ik ben het kwijt) die er wel rustig op los n... When men were men and women were skirts

Heerlijke film.

Los van mijn oververmoeidheid vorige week, toch kunnen genieten van deze lichtvoetige, melancholische komedie!

Wat een verdraaid leuke en goede film.

Het verbaast me echter hoe weinig mensen deze film hebben gezien. Toch niet echt een ontoegankelijke film heb ik gemerkt. Zal wel aan de leeftijd liggen alsnog

The Apartment is een hele bijzondere film gemaakt op het einde van de klassieke Hollywood periode. Laat dat net één van de sterktes van de film zijn: door zijn zeitgeist (een thema dat in de film trouwens centraal staal) bevat The Apartment langs de ene kant wel die oubollige, onschuldige charme, maar is het langs de andere kant ook wat cynischer, bijtender en minder naïef dan oude feel-good films zoals die van Capra. Een magische combinatie.

Jack Lemmon is enorm goed op dreef en zet een sympathiek, grappig en voor velen waarschijnlijk herkenbaar personage neer. Bovendien is er veel interactie tussen hem en zijn duidelijk erg getalenteerde tegenspeelster Shirley MacLaine.

Puntige komedie van een kwaliteit die je nauwelijks ziet.

Als een Zwitsers horloge, zo steekt alles perfect inelkaar.

Klasse!

Leuke film met toch wat zwakke momentjes, maar een geweldige sfeer en een uitmuntende Lemmon. Zijn optreden draagt de film van begin naar einde

Mijn 4e Wilderfilm ondertussen. De vorige (Stalag 17, Sabrina en Sunset Blvd) waren zeer goed meegevallen, maar telkens net niet de klassieker die ik er van verwachtte. Dat heb ik hier ook. Origineel en interessant verhaal, sterk acteerwerk en de nodige humor en charme in de film. Maar toch miste het iets om echt speciaal te zijn. Wat niet wil zeggen dat ik niet heb genoten van de film.

The Apartement leent zich volgens mij (net als Sunset Blvd) tot een aangenaam toneelstuk. Wel opvallend is de stijl van Wilder, zeker in het begin van de film. Ik moest spontaan aan Woody Allen denken. Ik ben ook niet echt een favoriet van Lemmon, wat kan meespelen. Shirley MacLaine is in elk geval een prachtvrouw.

Het is gewoon een film geworden die goed in elkaar steekt en die ik met plezier heb bekeken... maar er zijn beter films...

Enorm langdradige film die nergens echt boeiend wordt. Het begin is nog wel aardig, maar de film slaagt als komedie niet, het wordt nergens grappig. Het woordje 'wise' overal achter plakken is gewoon ronduit irritant. De romantiek in de film is ook maar matig, het ergste is nog wel het vreselijk cliche einde van de film. Het concept is aanvankelijk nog wel aardig, maar verliest helaas gauw zijn charme. Hierdoor met moeite uitgekeken...

Brrr, wat was het beeld slecht zeg op CANVAS.

Erg leuke film om naar te kijken. Ik vond hem minder sterk dan de eerdere twee films die ik van Wilder zag (Sunset Boulevard en Double Indemnity), maar Jack Lemmon zet een van de meest sympathieke personages uit de filmgeschiedenis neer. Redelijk perfecte balans tussen comedy en drama, goed spel en fijne, subtiele humor. Wel duurt the Apartment me iets te lang en gebeurt er, zeker naar het einde toe, wat te weinig.

De film begint aardig, mede met dank aan het leuke concept. Helaas had ik wat moeite om gedurende 2 uren mijn gedachten er volledig bij te houden: ik vond het met andere woorden wat langdradig worden na een tijdje. Ook als komedie was de film maar matig: hoewel er een aantal amusante scènes inzaten, vond ik het nergens echt grappig worden. Dan wel weer erg goed aan deze film, is Jack Lemmon die zijn rol erg goed speelde.

Heerlijke romantische komedie, met een perfect gecaste Lemmon en een erg grappig script. De dialogen sprankelen en de film ziet er ook na ruim 50 jaar nog steeds erg goed uit. Bepaalde visuele details zijn hilarisch, zoals de op de tafel gemonteerde vierkante voorloper van de afstandsbediening, die Lemmon gebruikt om weg te zappen bij tv-reclames. Toen al!

Shut up and deal...

Een paar jaar geleden gaven ze deze The Apartment op televisie maar om de een of andere reden had ik hem toen gemist. Ik ben alleen aan het twijfelen of ik de recorder niet had geprogrammeerd of dat ze een andere film hadden uitgezonden. Soit, dit maakt op zich niet veel uit maar toen de film een aantal maand geleden op Canvas kwam, wou ik hem deze keer zeker hebben. Dit lukte en gisteren had ik wel zin in zo'n ouderwetse Billy Wilder komedie dus dit leek me ideaal te zijn.

Ik wist wel totaal niet meer waarover de film ging, ik betwijfel zelfs of ik de korte inhoud heb gelezen want de combinatie Billy Wilder - Jack Lemmon - Shirley MacLaine was voor mij al genoeg om de film een kans te geven. Het is dan ook jammer dat dit eigenlijk nogal futloos overkomt. Het begin van de film doet nogal denken aan die Vlaamse kaskraker Loft maar zover komt het helemaal niet en dat is hetgeen dat me eerlijk gezegd wat tegenvalt. The Apartment speelt met een leuk idee en dit wordt in het begin sterk uitgespeeld maar naar het einde toe begint te film toch wel wat van zijn kracht te verspelen. Je ziet van enorm ver aankomen hoe de film gaat eindigen en dat had voor mijn part niet gehoeven. Ook Baxter begon me op de duur wel te vervelen met zijn continue -wise achter elk woord. Op gebied van verhaal dus niet zo heel bijzonder maar ook op gebied van komedie valt dit me eigenlijk vrij hard tegen. Nu heb ik nog maar een handvol Billy Wilder films gezien (5 van de 26 films die hij geregisseerd heeft) maar op gebied van comedy kan ik veel meer met een Some Like it Hot (die een jaar hiervoor was gemaakt) of een Seven Year Itch, al kan Marilyn Monroe daar ook wel iets mee te maken hebben. Hier zitten wel een aantal leuke scènes in maar in zijn geheel weet het simpelweg niet te overtuigen.

Jack Lemmon is hier wel weer heerlijk op dreef en als hij dat continue -wise had kunnen laten, dan had dit misschien wel zijn beste rol tot nu toe geweest. Hij zet Baxter ontzettend goed neer en lijkt met praktisch alles weg te komen. De (op het randje af) hyperkinetische en chaotische vrijgezel is een rol die hem blijkbaar erg goed past. Maar ik moet eerlijk zeggen, Shirley MacLaine mag er hier toch ook wel wezen. Een actrice die voor mij altijd bekend zal staan in een geniale rol aan de zijde van Audrey Hepburn in The Children's Hour maar hier is ze toch ook wel de moeite waard, al staat ze compleet niet met dat korte haar. Soit, de combinatie Lemmon en MacLaine komt niet altijd even goed uit de verf, soms spat de chemie dan weer van het scherm, maar ze vult de rol van Fran sterk in. Leuk trouwens ook om Joyce Jameson nog even in een kleine bijrol te zien verschijnen als The Blonde, de vrouw die zo op Marilyn Monroe leek. Wilder was één van de weinige regisseurs die met Monroe kon werken dus dit is op zich wel een leuk eerbetoon en met Jameson heb je natuurlijk ook een bijna perfecte match want die stond bekend om haar Monroe-achtige rollen.

Een interessant concept dat even boeiend is maar daarna compleet lijkt in te zakken als een kaartenhuis. Er zijn een aantal leuke vondsten (zoals de tennisracket) maar over het algemeen mis ik hier de touch van Wilder. Jack Lemmon en Shirley MacLaine maken veel goed maar kunnen de film toch niet in zijn geheel redden. Eerste tegenvaller van Wilder.

3*

Inmiddels herzien en met geen enkele twijfel mijn top 10 ingeschoten. Billy Wilder heeft een heel scala aan meesterwerken op zijn CV staan, maar deze klassieker uit 1960 hoort daarvan toch wel bij de echte top. The Apartment is een vlotte, scherpe en hartverwarmende komedie, gevuld met prachtige karakters en tot de nok toe gevuld fantastische dialogen.

Lemmon is een prachtig acteur en in handen van Wilder wordt er goud op het witte doek gesmeten. Zijn personage van CC Baxter is een geloofwaardig, goudeerlijk en sympathiek karakter, die je alles gunt in de wereld. Waaronder MacLaine, die eveneens een heerlijke rol speelt. Maar Wilder zou Wilder niet zijn als de film niet bomvol zit met overheerlijke bijpersonages. De achterbakse collega's van Baxter zorgen steevast voor een hoop vermaak en laten we ook zijn buurman, vertolkt door Jack Kruschen, niet vergeten. Maar zelfs zonder steun van de bijpersonages ontstaat er telkens vuurwerk als Lemmon en MacLain het scherm delen. En gelukkig verliest Wilder met het portie drama en romantiek de humor geen moment uit het oog. Het houdt de film boeiend, intelligent, scherp, warm en ontzettend geestig.

5 sterren. Geen twijfel.

Jack Lemmon en vooral Shirley MacLaine maken dit tot een erg genietbare komedie. Het is naar mijn gevoel weliswaar niet Billy Wilder's beste, maar toch wel een van zijn betere films.

Bollywood-regisseur Anurag Basu gebruikte in 2007 hetzelfde basisthema voor een van de verhaallijnen in de gelikte, hippe romcom (Life in a... Metro), die zeker zo leuk is.

Begint aardig, maar valt dan al snel in herhaling om uiteindelijk voorspelbaar en zoetsappig te eindigen.

3*

Opmerkelijk dat zoveel mensen dit als een romantische komedie beschouwen, alsof het een soort Notting Hill is, terwijl de film voor mij juist draait om een man die promotie najaagt door zijn appartement voor het overspel van zijn bazen beschikbaar te stellen. De filmcriticus Steven H. Scheuer beschreef de personages die William Holden in Sunset Boulevard en Stalag 17 speelt als de perfecte voorbeelden van Billy Wilders "weak, struggling individuals of notably threadbare morality", en Buds ranzige handeltje maakt hem een directe nazaat van Joe Gillis en J.J. Sefton.

Maar ja, het is natuurlijk ook één van Wilders kwaliteiten dat hij een bittere kern zo appetijtelijk kan maken met een mooi fondantlaagje. Dit is één van zijn meesterwerken, met schrijnende scènes, scherpe dialogen en uitstekende vertolkingen. Ik ben nooit een fan van Jack Lemmon geweest, maar hier is hij werkelijk geweldig, en Wilder heeft dan ook een prachtige rol voor hem gecreëerd. Van de scène waarin hij het gebroken spiegeltje terugziet en opeens beseft hoe de vork in de steel zit krijg ik een brok in mijn keel. Een meesterlijke film.
 

Er zit volgens mij inderdaad wel meer achter. Het delen van een appartement en rijke/machtige mannen die daar misbruik van maken zou je ook nog kunnen zien als een verkapte kritiek op het communisme in die tijd.

De IMDb-trivia-pagina voor deze film vermeldt: "Billy Wilder originally thought of the idea for the film after seeing Brief encounter (1945) and wondering about the plight of a character unseen in that film." Helemaal juist is dat niet, want in een interview met Garson Kanin zei Wilder indertijd: "When I saw Noel Coward's Brief encounter, my God it hit me hard. I couldn't get over it. And I thought about that picture endlessly, the way you do about a picture that has an emotional impact on you. Then I began to brood about one of the undeveloped characters, the guy who owns the apartment." Het personage in Brief encounter dat die kamer aan de dokter (Trevor Howard) uitleent is dus niet zozeer unseen als wel undeveloped. Hoe dan ook, mooi hoe een personage in het éne meesterwerk een ánder meesterwerk kan inspireren.