Team Spirit II (2003)

Zeer tegenvallende opvolger van het veel betere Team Spirit I. Ik heb zelf de serie niet gevolgd (niet veel zin in uitmelkerij) en het lijkt inderdaad zoals al enkelen hier hebben geschreven, een soort vervolg te zijn op die serie. Af en toe een komische noot maar had even goed mogen ingekort te worden om als extra aflevering in de serie gestopt te worden. Jammer eigenlijk want er zitten wel leuke momenten en muziek in... De ingrediënten waren er, maar de kok heeft het gerecht verprutst.

Degelijk.

Veel meer dan een vermakelijk, snel niemendalletje is dit niet, maar dat hoeft geen negatieve bijklank te hebben. Sommige typetjes en situaties zijn best irritant, maar de algemene teneur is toch een amusante.

Dat komt wel een beetje door de cast, waar zo'n Geert Hunaerts best beschamend is terwijl mannen als Warre Borghmans en Axel Daeseleire zeer te pruimen zijn.

Verstand op nul, niet versteld staan van VTM-gezichten (toch niet in een VTM-productie) en proberen genieten is de boodschap.

3

De sequel op de serie die een sequel op de eerste film was

De eerste Team Spirit blijf ik nog altijd één van de leukste films van Jan Verheyen vinden. Waarschijnlijk omdat ik zelf een tijdje in een (zaal)voetbalgroepje heb gevoetbald, blijkbaar de janetten van de voetbalsport als je de film moet geloven, maar er hangt een erg fijne kameraadschappelijke sfeer doorheen de film die ik wel leuk vond. Indertijd heb ik de reeks die tussen deze film en de voorganger zat wel gezien, maar vond ze niet direct opnieuw en hoopte ergens dat het niet onoverkomelijk ging zijn om hier aan te beginnen zonder de serie fris in het geheugen te hebben.

Niet noodzakelijk inderdaad, maar misschien wel handig om de tijdssprong tussen Team Spirit I en Team Spirit II te begrijpen. Er zijn een aantal liefjes bijgekomen, en vooral veel baby's, maar verder is het echter meer van hetzelfde. De grote thema's komen ook dit keer weer aan de beurt, maar het voelt allemaal net wat minder aan. De mix tussen het plezier van de groep (in de vorige film werd al heel weinig gevoetbald, hier raken ze amper een bal aan) en het omgaan met ouder worden komt hier dan ook minder goed uit de verf. Sowieso ook jammer dat er wordt opgebouwd naar die match met ex-voetballers zoals Leo Van der Elst en dat die match gewoon niet getoond wordt. Nu kan ik me voorstellen dat zo iets lastig te filmen is, je bent aangewezen op het talent van je acteurs en naar ik heb gehoord zijn daar geen grote voetbaltalenten aan verloren, maar de bal vliegt omhoog en dan krijg je een shot van het scorebord. Oogt toch wat slordig als je het mij vraagt.

Bart De Pauw (die mee aan het scenario van de eerste Team Spirit schreef en daar ook een cameo als scheidsrechter had) heeft aan het begin van de film nog een cameo van een dokter tijdens de bevalling. Geen goede opener en vooral een erg pijnlijke scène waar elke joke zijn doel mist. Gelukkig wordt het beter wanneer de vriendengroep voltallig in beeld komt, want die blijven toch erg leuk op elkaar ingespeeld. Ook nog de obligatoire cameo van de Buffalo Boys uiteraard, wat is een Team Spirit film zonder, en verder nog een interessante nieuwkomer in de vorm van Tom Van Bauwel. Vond hem al leuk in het langspeelfilm debuut van Verheyen (Boys) en hij doet zijn rolletje van eikel uit Ad Fundum hier lichtjes over.

Mjah, misschien mis ik iets doordat ik de tussenliggende serie heb gemist (het verhaal van Eendracht Vooruit is trouwens nog niet ten einde doordat er nog een serie die als sequel op deze film dient werd uitgebracht) maar dit voelt vooral als een wat verplichte sequel die op elk aspect minder is dan zijn voorganger. De volgende Verheyen film is opnieuw een voetbalfilm, ben benieuwd.

Nipte 3*

Normaal vervolg op de eerste film. Ligt volledig in dezelfde lijn ermee. Niet perse een slechtere film dan het eerste deel en blijft sowieso op “niveau”. Een entertainende en vermakelijke film met een hele rits bekende Vlaamse acteurs.

Een film over de sleur in het leven, het krijgen van kinderen en waarbij de mannen hun jeugdigheid en onbezonnenheid kwijt dreigen te raken door de echt belangrijke dingen in het leven. Het blijft wel leuk om de kameraadschap te zien onder de voetballers. Voetballen als middel om de vriendschap samen te houden, ook al is dat niet steeds makkelijk.

Dat adoptieverhaal was soms wat met de haren getrokken en hier en daar ging het wat over the top met misplaatste humor, maar in zijn geheel zeker wel eens fijn met een pint en zak chips erbij. Weinig hoogstaand, maar een typische Verheyen film zo lijkt het. Alles Moet Weg (Film, 1996) blijft op eenzame hoogte zijn beste film. Ik kijk alvast wel uit naar het mogelijks degelijke Red Sandra (Film, 2020).