Wilbur Wants to Kill Himself (2002)

Ik had een absurde komedie verwacht (op gehoopt), maar helaas pindakaas.
De film begon redelijk goed. Ik zag een groepsgesprek en hoopte op een stukje Cuckoo's Nest. Het kwam niet.
Waarom doet Wilbur wat hij doet? Vraagtekens, waar nulkommanul antwoord op komt.
Ik hoopte op een Wilbur die zijn leven weer zou oppakken. Een verliefdheid.
Het opbouwen van een succesvolle zaak. etc.

Maar al dit bleef uit. In plaats daarvan bleef de film maar aanmodderen en werd zijn broer ernstig ziek. Ik vond het absoluut niet in de film passen. Dat deed de deur voorgoed dicht.
1,5*

Het begon wel aardig. Als een light-versie van de absurdistische zwarte komedie waar ik op gehoopt had. Maar het werd rap minder. Het geheel veranderde in een nogal slap en zwalkend licht drama waar geen enkel persoon werd uitgewerkt. Met een strontvervelend, overdreven gevat kind als extra element. Het hele zelfmoordverhaal leek er als een soort van curieuze attractie bij te hangen. De grapjes werden alsmaar vermoeider en suffer. Uiteindelijk werd het uitzitten.

1.5*

Verder was de dag overigens erg gezellig.

Ik vond het toevallig wel een goede film, één van de betere die ik het afgelopen jaar gezien heb. Rommelig? Nee hoor, het voornaamste element lijkt mij hoe de één opkomt en de ander ondergaat; en hoe mensen wél houden van destructieve, egoïstische mensen en níet van de mensen die zichzelf opofferen. Zie niet in hoe dit sneller verteld had kunnen worden.

Heel mooie, menselijke film met prachtige personages en een heel aangenaam gevoel voor humor. Niet zo cynisch zoals ik had verwacht, maar gewoon menselijk, tot op het hilarische af . Het scenario zit raar maar goed in elkaar vond ik, met een aantal gedurfde elementen, maar vooral met veel aandacht voor kleine elementen en relaties. Ik vond hem trouwens niet triestig eigenlijk, ik werd er veeleer vrolijk van, op een wat bedaarde manier dan toch. Volgens mij zeker een aanrader, en belachelijk dat hij hier zo weinig gewaardeerd wordt, ik zie eigenlijk niet in wat je tegen deze film kunt hebben. Dat iemand er weinig mee aankan snap ik nog wel, maar die griezelige afkeer van sommigen begrijp ik helemaal niet.

al met een al een film, die veel inpact maakt maar die toch erg tegenviel. Ik vond het karakter wilbur opzich leuk, maar zeer slecht uitgewerkt. Nergens kwam hij echt tot een reflectie van zijn leven en van wat hij allemaal deed of waarom hij wel of geen zelfmoord zou moeten plegen. Toen harbour de laatste nacht met kerst thuis zou komen, liet wilbur geen liefde of respect zien voor zijn broer, ook liet de vrouw van harbour geen liefde meer zien, maar alleen maar egoisme Dit geeft duidelijk de het morele dillema dat geprobeert wordt om uit te beelden. 2 mensen vinden elkaar in een ongewone situatie (veilige Haven (harbour) Maar nergens raakt het echt het filosofische aspect van de zin van het leven, relatie, en of vertrouwen. Ik vond het meer de gehalte hebben van een chicklit. Harbours vrouw valt uit het niets voor wilbur, en ondanks dat was die ontwikkeling zeer voorspelbaar. Haar man is ongeneeselijk ziek. Maar nergens laat men zien wat dit met haar doet, ze accepteert het vrij makkelijk, en haar emoties er omheen zijn heel vlak en bescheiden,
Dit moet dan een soort feelgood/ happy ending zijn.
Misschien vroeg ik te veel van deze film. Wat diep en etisch verhaal kon worden , werd zeer "viva, ala daphne deckersachtig" verwoord.

2*

Wilber Wants to Kill Himself is een verrassend goede dramafilm een lichte komische ondertoon. Dit komt boven alles doordat de aanwezige karakters zeer interessant waren en dat het onder de meeste omstandigheden aardig geloofwaardig blijft. Alleen die scène waarin Wilbur toevallig die vrouw in het water tegenkomt en de rest wat daar op volgt.

Met name het karakter van Wilbur en zijn uitstraling en gedrag waren op zijn minst apart te noemen. Ik erken dat het eerste deel van de film wellicht het sterkste is, en daarmee de aandacht van de kijker weet te pakken, maar het gevoel dat de hele film daarna inzakt had ik niet. Complimenten ook voor de acteurs en de sfeer in de film.

Het begin van de film vond ik best meevallen. Er is oog voor het detail en een zekere spanning omdat we ons het waarom afvragen.

Eigenlijk komt hierop nooit geen antwoord en al gebeurt er één en ander toch verwatert de film mede omdat de karakters onvoldoende worden uitgediept.

Had een onbehaaglijk gevoel na afloop. Er zat heel wat in maar het kwam er niet echt uit.

Niet echt een hoogvlieger, maar na een tijd ontvouwt het zich toch een aardig drama. Wie hier een zwarte komedie verwacht, komt bedrogen uit. De film doet wel wat pogingen in het begin, maar die werken niet. Eigenlijk komen de paar grappige momenten voornamelijk van Dr. Horst, gespeeld door Mads Mikkelsen.

Interessant wordt het pas wanneer alle karakters goed en wel geïntroduceerd zijn, waardoor de verschuiving tussen de relaties als gevolg van de gebeurtenissen en de ziekte van Harbour goed in beeld wordt gebracht. Dit drama is wellicht wat vergezocht, maar dankzij de sterke acteerprestatie Adrian Rawlins werkt het uiteindelijk toch. Zodoende wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Mooie menselijke film met een toefje sadistische humor erdoor. Ook zeer herkenbaar voor mensen die ooit een zelfmoord hebben overwogen, omdat het zo wegblijft bij alle vooroordelen, foute sentimenten en het overdreven romantiseren rond zelfmoord.

Blijf het grootste bezwaar van deze film vinden dat, en hier wordt eigenlijk niet over gesproken in deze discussies, dat Wilbur de hele tijd in bed duikt met de vrouw van zijn terminaal zieke broer, en dat er écht een soort van opluchting te zien is op de gezichten van Wilbur en de vrouw wanneer ze bij zijn graf staan..

Hoe geloofwaardig dat mss ook kan zijn, het blijft een lugubere situatie bijna en ik geloof nooit dat in het echte leven mensen zo zouden reageren op die omstandigheden.. Desnoods veins je wat emoties, maar dit was echt grof gedrag..

Voor de rest vermakelijke film, maar niet meer dan dat..

Zeer kleine 3*

Niet helemaal geslaagde romantische komedie, met een beetje ongemakkelijke mix van humor en drama. Naarmate de film vordert winnen plot en personages gelukkig aan emotionele stootkracht en wordt er zelfverzekerd toegewerkt naar een mooi einde. Scriptschrijver Anders Thomas Jensen heeft wel eens beter werk afgeleverd, maar het is natuurlijk leuk dat zijn vaste acteur Mads Mikkelsen hier opduikt in een droogkomisch, onderkoeld gespeeld bijrolletje.

Matig.

Tof uitgangspunt en op momenten werkt het drama ook wel, maar erg veel richting heeft de film uiteindelijk niet. Wilbur blijft een oppervlakkig personage en het helpt niet om ook overspel en een dodelijke ziekte op de hoop te gooien. Daardoor raakt de focus al snel zoek.

2,5