Man of a Thousand Faces (1957)

Cagney was een echte miscast. Hij zag er totaal niet uit als Chaney die in de jaren 20 een geweldige acteur was.Sowieso zag Cagney er niet uit hoe Chaney eruit zag als de gebochelde in de jaren 20, phantom of the Opera etc. Alsnog krijgt het een 2,5.

Moet bekennen dat de thematiek me vooral door deze film geloodst heeft want de film doet Chaney niet echt eer aan. Een titel die duidelijk naar Chaney's carriere verwijst gaat eigenlijk over een man die zijn zoontje wil opvoeden en problemen heeft met z'n ex-vrouw. De thematiek van de doven en het 'anders zijn' kwam nogal geforceerd aan de orde en de film doet aan als een stukje formulewerk. Het grootste probleem zit hem in James Cagney die nogal een miscast is. In films als White Heat, One, Two Three, Angels with Dirty Faces of The Public Enemy is hij geweldig, hierin wordt echter volledig de plank misgeslagen. Los van dat zijn postuur en leeftijd totaal niet geloofwaardig zijn weet hij het drama in de film noch de acteerprestaties van Chaney geloofwaardig neer te zetten. Het is allemaal een beetje automatische piloot en dat vlakt het verhaal behoorlijk af. Man of a Thousand Faces is leuk om eens te zien met betrekking tot de thematiek maar een goede film is het niet.

Lon Chaney was en is de ongeëvenaarde koning van de make-up. Chaney stierf na het voltooien van zijn enige geluidsfilm - een remake van The Unholy Three - aan keelkanker en deze eerbiedige, maar schijnbaar niet geheel authentieke, biografie doorloopt de verschillende, vaak tragische stadia in zijn leven. Chaney [James Cagney] groeit op als kind van dove ouders, iets waarmee hij vaak wordt gepest en een feit dat zijn eerste vrouw afschrikt. Hoewel haar angst voor een doof kind ongegrond blijkt (in 1906 werd Creighton, die later door het leven zou gaan als Lon Chaney Jr, geboren), loopt het huwelijk uit op een ramp. Lon doet er alles aan om te zorgen voor de financiële en huiselijke stabiliteit die hem het recht moeten geven om voor zijn zoon te zorgen, maar zijn werk als acteur in de weinig gerespecteerde filmindustrie van de jaren '10 maakt dat lastig... tot hij zijn grote doorbraak maakt.

Cagney overtuigt in de vaudeville-acts en ook op het gebied van pantomime komt hij goed uit de verf. Reconstructies van scènes uit The Miracle Man, The Hunchback of Notre Dame en Phantom of the Opera zijn goed gemaakt, maar de pogingen om Chaneys make-up te evenaren zijn mislukken - en dat is niet geheel verrassend.