The Town That Dreaded Sundown (1976)

tja, ik had enorm veel verwacht van deze film, de moorden waren redelijk goed in beeld gebracht, maar wat de 'police academy' toestanden hierin kwamen doen is mij een raadsel. een 2,5

Op echte feiten gebaseerd verhaal over de gruweldaden van "The Phantom Killer", die in 1946 een Amerikaans dorpje terrorizeerde. Slecht verfilmd, met heel veel donkere opnames waar je niet goed kan zien wat er juist gebeurt. De karaktertypering van de personages is ongelooflijk oppervlakkig, de dialogen worden in spoedtempo afgerammeld en er is nergens een gevoel van emotie te bespeuren. Tijdverlies.

Deze film is los gebaseerd op de Texarkana Moonlight Murders die echt plaatsvonden in het kleine Texarkana, een plaatsje dat zo'n beetje letterlijk op de grens tussen Texas en Arkansas ligt. Sterker nog, je hebt dus ook echt een Texarkana, Texas en een Texarkana, Arkansas.

Maar goed, nu over naar de film zelf. Doordat men het op feitelijke gebeurtenissen heeft gebaseerd, koos regisseur Charles B. Pierce voor een docu-achtige vertelling van de gebeurtenissen. We krijgen dan ook best regelmatig een narrator te horen: Vern Stierman volgens mijn bronnen, hij sprak ook de narration in voor Pierce's The Legend of Boggy Creek.

Deze benadering zorgt hier en daar wel voor een erg droge vertelling van de gebeurtenissen, maar dat maakt het ook wel weer grappig en cheesy.

Het acteerwerk is van een niet al te hoog niveau, maar dat hindert de film niet enorm veel. Ben Johnson weet nog best aardig een hillbilly "captain" te spelen en Pierce zelf doet een poging om voor een komische noot te zorgen als de stuntelige agent A.C. Benson.

De humor komt juist erg fout en ongepast over en juist dat zorgt ervoor dat ik er toch een beetje om moest lachen. Het staat gewoon in een groot contrast t.o.v. de droge benadering.

Verder weet de moordenaar zelf er nog wel voor te zorgen dat de film hier en daar boeiend genoeg blijft om naar te kijken. Zijn aankleding met de juten zak is nog best indrukwekkend en zijn zware ademhaling (doordat hij door de zak moet ademen) doet wat denken aan Michael Myers uit de originele Halloween. Daarnaast doet zijn uitdossing wat denken aan de uitdossing van de in mijn gebruikersnaam verwerkte, bekende slasher icoon in een van de eerste films uit die reeks. Door deze algemene beschrijving hoop ik spoilers te voorkomen en kenners zullen wel raden wat ik hiermee met het bovenstaande bedoel.

Wat ik dan wel weer behoorlijk netjes gedaan vind is dat de sfeer en uitstraling van de V.S. anno 1946 goed uitgewerkt is. De kledij klopt, de muziek tijdens het schoolbal klopt, de auto's kloppen: hier hebben de makers duidelijk hun best voor gedaan.

Al met al nog een redelijk vermakelijke film. Verwacht alleen geen vroege slasher/horror film.

Zodiac light en een vroege slasher in de blender. Zoiets. Pierce voegt daar nog twee opmerkelijke zaken aan toe. Een verteller die met houten stem de incidenten aan elkaar praat en een komische noot, die hij zelf voor zijn rekening neemt. Een onhandige agent en een slecht chauffeur. Comic relief dus. Ik moest er een paar keer om gniffelen, maar het vreet natuurlijk aan de rest van de film. Vooral de wanhoop van de politie komt zo totaal niet meer uit de verf. The Phantom Killer heet ie en daar is een reden voor. Met die zak over z'n kop een griezelige verschijning. Pierce schudt met hem een paar gemene scènes uit de mouw. Ze worden steeds een beetje ongemakkelijker met al dat geschreeuw en dergelijke. Hoogtepunt is die met de trombone. Wat hij er uiteindelijk mee doet, maar ook daarvoor. Slachtoffer vastgebonden, dus even tijd om te toeteren. Ontspanning bij een moordende moordenaar is serieus eng.

Zelden zo gegierd om een film over een seriemoordenaar. Als de genre aanduiding komedie was geweest, had ik het onmiddelijk geloofd. De film zit vol komische situaties. Van een moordenaar die even op de trombone blaast en olijk aan een autoportier hangt tot een stuntelige politieagent die al chaufferende rechtdoor rijdt bij zo'n beetje iedere bocht. De film kijkt als een parodie.
Doordat de komedie alle serieus toeschijnende actie met gemak overtreft is de film niet spannend of huiveringwekkend. Geen spatje duistere sfeer te bekennen. Dat kan ook gewoon niet in deze onbedoelde persiflage op een spannende horror slasher. Zelfs de serieus klinkende voiceover is door het contrast met alle olijkheid reden voor een glimlach.
De film is in het algemeen behoorlijk traag en bestaat uit lange takes, waarin het spannende moment steeds maar wordt uitgesteld. In het filmische geheel werkt ook dit element onbedoeld kolderiek.
Ja, dat krijg je als de balans zoek is.
Wel serieus goed is de aankleding. De auto's, het uiterlijk van het stadje, de kledij, de gebruiksvoorwerpen en niet in het minst de geweldige politieapparatuur. Spot on, volgens mij.
De film is mislukt als spannend drama met horrortrekjes, maar ongelukkigerwijs goed gelukt als onbedoelde parodie.

De film had wat mij betreft veel spannender en mysterieuzer gemaakt mogen worden. Het gegeven vraagt daar gewoon om. Helaas wordt daar door enkele cruciale zaken flink wat afbreuk aan gedaan. Als eerste is daar in het begin van de film het vrouwelijke slachtoffer dat op een ongeloofwaardig overkomende wijze krijste en gilde tijdens de eerste aanval van de gemaskerde persoon. Het leek op het gegil van een mager speenvarken. Dit zorgde ervoor dat het gegil onecht overkwam en dat werkte bij mij enorm op de lachspieren, terwijl dat waarschijnlijk niet de bedoeling van de makers is geweest. Deze scene schreeuwde om een echte kreet van iemand die in doodsnood verkeert en niet om het gegil van een speenvarken.

Dan is er zo nu en dan tussendoor een klunzige politiemedewerker te zien die in een slapstick van Abbott & Costello beter tot zijn recht zou komen. Het haalt de spanning van de film erg omlaag. Ik vroeg me af wat hij in deze film te zoeken had. Hij zat duidelijk in de verkeerde film. De film bevat een slordige fout. Tijdens het afspelen van de film wordt rond 14 minuut 42 seconden beweerd dat 24 maart 1946 op een zaterdag viel en dat deze dag drie weken na zaterdag 3 maart 1946 zou zijn, maar 24 maart 1946 viel op een zondag en dat was drie weken en één dag na 3 maart 1946. Dat dag en datum werden ook nog eens groot in beeld gebracht. Dit is jammer, zeker wanneer aan het begin van de film wordt gepretendeerd dat hij waar gebeurd is. Hoe zorgvuldig zijn de makers van zo'n film dan bezig geweest?

Wat voor mij ook afbreuk deed aan de sfeer in deze film, was de soundtrack. Die klonk namelijk typisch jaren zeventig (zoals in TV-series van Charlies Angels, Pepper, Starsky & Hutch, Kojak, Columbo enz.), terwijl het verhaal zich in de jaren veertig van de vorige eeuw afspeelde. Twee en een halve ster voor de mooie beelden, het mooie spel van de hoofrolspeler en de spannende momenten, die helaas wat te vaak om zeep werden geholpen door zaken die niet bij de spanning van dit verhaal pasten.

Pierce's The Legend of Boggy Creek (1972) was een groot succes en op de golf van dat succes kwam hij in contact met cinematograaf James W. Robertson. Ze werkte eerst samen aan de western Winterhawk (1975) en zouden vervolgens bij één van de mooist benoemde (crime-)slasherfilms ooit uitkomen: The Town that Dreaded Sundown. Ik leg de link met de cinematograaf vooral omdat het by far de belangrijkste schakel is bij deze film. De film oogt beeldschoon op de Eureka! blu-ray release, grotendeels kraakhelder en fijne verzadigde kleuren. Dat komt goed tot z'n recht in de vele sfeervolle shots van small town Amerika in het zuiden van Arkansas. De warme, invallende zon doen wat denken aan het pallet van de originele Texas Chainsaw, maar de look & feel van deze film kent zo veel meer gezichten. De gemoedelijkheid van het dorp steekt fraai af tegen de eerie nachtscenes. Visueel bereikt het z'n absolute piek aan 't einde, de snikhete zon en het drapperige moerasgebied vormen samen het perfecte eindtoneel voor deze semi-iconische slasher.

Bovendien een lesje in hoe je een killer presenteert. Want buiten zijn eenvoudige look, gaat heel wat ondergewaardeerd en vaak ongezien werk zitten. De manier waarop hij z'n intrede maakt in de scenes, zijn plaatsing in het frame, de mysterie en larger than life reputatie die hij ontwikkelt in het stadje (de wanhoop die bij de authoriteiten ontstaat, de mass hysteria onder de bewoners die zich barricaderen) en bovendien de manier waarop hij met zijn slachtoffers omgaat. Niet iedereen gaat dood en dat zorgt ook voor de meest memorabele scene in de film, die in het maisveld. Het grotendeels weglaten van muziek tijdens zijn sadistische vertier, is ook een geweldige zet. De focus ligt volledig op de uitingen van angst en zijn hevige ademhaling.

In alles een belangrijke, eigen slasher met een duidelijke visie van zijn maker. Een must see.

Raar en onevenwichtig filmpje. In dit op waarheid gebaseerde verhaal zien we een gemaskerde moordenaar die in het kleine stadje Texarkana (vlak na de Tweede Wereldoorlog) vozende stelletjes om zeep helpt. Maar de film laveert een beetje tussen drie stijlen, en dat gaat niet altijd even goed. De eerste twee stijlen mixt eigenlijk wel weer prima: de situatie wordt vaak op een documentaire-achtige wijze geschetst, maar bij de delen waarin de moordenaar in actie komt wordt het horror-achtig. En om eerlijk te zijn, zeker de delen met de moordenaar zijn goed gedaan; de film ziet er sowieso prima uit, maar zeker dan is het behoorlijk sfeervol en komt de moordenaar overtuigend dreigend uit de hoek.

Maar ja, om compleet onverklaarbare redenen switcht de film regelmatig naar een klucht, vooral zodra de politie aan de slag gaat. Dan komt de slapstick uit de kast, en de 'grappige' geluidseffectjes. En dat hadden ze toch beter niet kunnen doen. Een krappe voldoende hou ik nog net over, maar er zat toch echt meer in het vat.

Geen hoogstaande slasher maar heb me nu ook niet doodgeërgerd. Je kan je wel afvragen of die humor met Sparkplug, gespeeld door de regisseur zelf, wel past in dergelijke films (is tenslotte geen fictievertelling). Komt niet erg consequent over. De moordscènes zijn wel vrij eng gebracht en missen hun effect niet; de slachtoffers zie je wel creperen. Deze "masked killer" film werd nog voor Carpenter's Halloween gemaakt. Zou de man hier inspiratie uit gehaald hebben?

Met een prachtige titel en poster als deze had ik de immense teleurstelling helemaal niet zien aankomen.

Afschuwelijke en amateuristische sound editing, de score past totaal niet bij het onderwerp van de film. Veel te vaak werd er gefocust op ‘s werelds slechtste agenten die een gigantisch Peppi en Kokki-gehalte. Ik weet niet of hun perikelen een poging tot humor was ter compensatie van de brute moorden, maar het werkt helemaal niet. Integendeel.

Acteerwerk is zo flauw en zonder enige overtuiging. Shots zijn knullig in beeld gebracht. Deze regisseur zou van mij niet meer aan de bak mogen.

Wat me dan wel verbaasde was de bruutheid van de moorden. Dit was vaak ongemakkelijk om te zien, in de beste manier mogelijk. Zeker de derde akte bevat een paar suspensvolle momenten.

Zou Jason Voorhees hier zijn inspiratie gehaald hebben voor zijn look in Friday the 13th Part II?

Wie zal het weten?