Lyle (2014)

Een lesbisch stel met babydochtertje betrekt een appartement in een oud gebouwencomplex. Vanaf het begin is de sfeer ongemakkelijk. Dat heeft in eerste instantie te maken met de wat gespannen verhouding tussen het lesbische koppel. Dat heeft ook te maken met de andere bewoners van het complex, die zich merkwaardig gedragen.
Kleine spanningen en irritaties zijn vanaf het begin zichtbaar. Leah is zwanger. Haar partner June die haar voorkeur voor een jongen heeft uitgesproken is vanwege haar werk veel weg. Verhuizing, inrichting van het appartement en opvang van het al aanwezige dochtertje rusten op haar schouders. Ze voelt zich alleen.
Het gevoel van isolement en beklemming weet de film mooi te vatten in de weergave van het appartement. Het gevoel vindt weerklank in de hoge kale plafonds, de grote nog lege wandvlakken, de onuitgepakte dozen en de spaarzame meubilering. Gezellig is het niet bepaald. De sobere soundtrack die soms opklinkt maakt het er niet gezelliger op. In die nare atmosfeer ontdekt Leah steeds meer merkwaardige geheimen die het gebouw in zich draagt. Geheimen die ook direct op haar situatie betrekking hebben. Er lijkt zich een soort samenzwering van de mensen in haar directe omgeving tegen haar af te spelen. Of zijn er misschien duistere krachten aan het werk? Of zijn de vermoeiende tijden die achter haar liggen er de oorzaak van dat zij dingen meent waar te nemen die er niet zijn?
Psychologische horor dus. Een film die duidelijk is gebaseerd op de roman “Rosemary’s Baby” van Ira Levin en de gelijknamige film van Roman Polanski uit 1968. Sfeervol gedaan, maar ook vrij rechtlijnig en indachtig beide werken tevens niet geheel onvoorspelbaar. Tevens een film zonder beklijvende scènes. Dat niet-beklijvende aspect gaat ook op voor de finale. Die is tamelijk gehaast en ietwat ongeïnspireerd geënsceneerd. Niet een finale die lang in mijn hoofd blijft zitten. Ik vrees dat de film als geheel eveneens al vrij snel dat lot ten deel zal vallen.