Oi! Warning (1999)

Prachtig verfilmd wrang verhaal. Het kostte mij moeite om erin te komen, onder andere door mijn afschuw van alles wat ik agressie noem, maar vervolgens heb ik meegeleefd. Bepaald niet pedagogigisch maar de film leert wel lesje; een broodnodig lesje.

De titel verwijst behalve naar een song ook naar het gevaar dat de jonge Janosch loopt als hij zich aansluit bij een groep skinheads die door zijn vriend Koma wordt aangevoerd.. De film is gedraaid in zwart-wit en is niet vies van een wat experimentele aanpak in beeld en geluid. Oi! Warning is een film die gaat over de escalatie van geweld binnen een subcultuur. Over de zelfontplooiing van Janosch. En over de gevaarlijke keuzes die daarin moeten worden gemaakt.

Skinheads dus, maar niet de clichématige skinheads die altijd in verband worden gebracht met rechts-extremisme. In deze film is het eerder een manier van leven. Een levensovertuiging. Het verband met rechts-extremisme is er amper. Neem Koma. Hij heeft een baan en woont samen met zijn vriendin die zwanger is. Een skinhead met verantwoordelijkheden die af en toe een uitbarsting van geweld niet uit de weg gaat en zich in zijn vrije tijd flink uitleeft maar zich in het dagelijks leven redelijk goed aan het systeem heeft aangepast.

En dan is er het homo-erotische aspect dat niet te verenigen is met de subcultuur zoals die steevast wordt gepresenteerd. De film schetst een beeld dat voorbij de gebruikelijke clichés gaat. Voorbij het oppervlakkige beeld van provocerend gedrag waarmee skinheads terecht maar ook wel wat enkelzijdig in verband worden gebracht. Het is een verfrissende kijk. Inhoudelijk komt de film overigens wel ietwat geforceerd over. Te geconstrueerd en daardoor niet steeds overtuigend. Ook de dialogen klinken veelal onnatuurlijk en zijn in veel gevallen trouwens overbodig omdat de beelden voor zich spreken, wat mij betreft.

Inhoudelijk hapert het wat en is het verhaal niet altijd erg interessant, maar daar staat tegenover dat de film er goed in slaagt om een benauwende en onheilspellende sfeer op te roepen. Het subculturele aspect wordt in de film uitstekend verbonden met de saaie dagelijkse realiteit. Twee werelden die conflicteren en die beide verschillende dingen vragen van de personages. De botsing waarop die twee werelden lijken af te stevenen doet recht aan de titel van de film. Soms gaat de weg ernaartoe gepaard met lichtzinnige en vrolijke beelden. Soms ook met harde en gewelddadige beelden. Een geslaagde combinatie die prettig in evenwicht is.

De film is grappig, krachtig, bevreemdend en absoluut kunstzinnig, maar kon me in verhalende zin niet steeds boeien. Ook het acteerwerk is niet om over te juichen. Dat is logisch. De makers werken met een mengeling van professionele acteurs en amateurs afkomstig uit de skinheadcultuur. Het professionele acteerwerk is echter ook niet erg goed. Het zijn zaken die ergernis opwekken en afbreuk doen aan de amusementswaarde.