Regarde la Mer (1997)

Duidelijk geinspireerd door de films van Haneke.

De onderhuidse spanning is lichtjes aanwezig, ik vind het nou niet echt een thriller. Op die paar verontrustende momenten na, vind ik het een vrij lege film.

De verontrustende scènes stemmen tot nadenken, dat wel. Het einde valt niet uit de lucht. Ik had zoiets eigenlijk wel verwacht.

Het plot en de filmische uitwerking is toch te mager om de volle lengte te kunnen boeien.

Een jaar of 10 terug zapte ik weleens voorbij Franse zenders, waaronder TV5 meen ik, waar dan een film van eigen bodem aan het spelen was. Het zag er altijd al een beetje ouderwets uit en op een bepaalde manier heel Frans. Dat waren veelal geen interessante films. Regarde la Mer heeft hetzelfde visuele uiterlijk en lijkt ook niet echt ergens naar toe te werken, maar toch weet Ozon je als kijker ook heel ongemakkelijk te laten voelen bij die ene vrouw die zomaar even wil komen kamperen. Zenuwslopend wordt het niet, maar er zit een hele subtiele spanning in deze film, waardoor je geboeid zit te kijken.

Ik vond dit wel een beklijvende film van Ozon. Een spanning die voornamelijk onderhuids is en je voelt meteen dat er met die nieuwkomer iets vreemds aan de hand is. Niet in het minst in haar eigenaardige gedrag en ik had verwacht dat er nog meer elementen gingen opduiken, maar dat bleef dan toch beperkt met de tandenborstel en de eigenaardige babbels.

Het einde is daarom niet noodzakelijk verrassend, maar wel schokkend. Een beetje erotiek ook, Ozon doet dat wel vaker (niet steeds) om een extra mysterieus pigment toe te voegen aan het geheel. Een film die vooral ongemakkelijk aanvoelt en mij althans van begin tot einde boeide.