La Tête contre les Murs (1959)

Ik kan eigenlijk pippo hierboven alleen maar bijvallen.

Franjus langspeelfilmdebuut is inderdaad een aan One Flew Over the Cuckoo's Nest verwante film, maar dan dik 15 jaar eerder. Vaak een (net iets te nadrukkelijke) protestfilm. De botsende meningen van de twee behandelaars liggen er erg dik bovenop. Maar het is een behoorlijk stijlvolle en moderne film voor die tijd, die even makkelijk van realisme naar sfeer gaat en weer terug. En dat maakt 'm boeiend.

3.5*

Er zijn regisseurs die vooral of uitsluitend om één film worden herinnerd. Pontecorvo, Lanzmann, maar ook Georges Franju behoort tot die categorie met Les Yeux sans Visage- zijn korte film even buiten beschouwing latend. Hij heeft verder een vrij klein oeuvre nagelaten, waar ik me de komende tijd eens in ga verdiepen.

En dan is zijn eerste feature een logisch vertrekpunt.

Maar het viel me niet mee. Een op zich interessant gegeven, maar er wordt weinig mee gedaan, het verloopt stroef en ontbeert een goede flow. Het is ook zo goed als spanningsloos, ondanks enkele dramatische gebeurtenissen. Er zitten wel een paar shots in die me even deden opveren, en een enkele scène die overtuigde, maar dat was sporadisch. Het hangt ook wel voor een deel samen met de hoofdrolspeler. Ik dacht even dat het Gérard Philipe was, maar het is een look-alike, en die was maar matig, terwijl zijn rol een bepaalde intensiteit nodig had. De andere acteurs doen het wel beter, maar niemand heeft voldoende houvast echt iets van hun rol te maken.

Films met een soortgelijk thema, zoals Shock Corridor, Suddenly Last Summer en natuurlijk het al genoemde OFOTCN zijn stuk voor stuk aanraders, deze film is dat wat mij betreft niet. Hopelijk bevallen de andere films van Franju me beter en is hij geen one-hit-wonder.