La Tête contre les Murs (1959)

Masters of Cinema komt omstreeks september/oktober met een DVD-release van deze film.

http://eurekavideo.co.uk/moc/images/covers/large/083-la-tete-72dpi.jpg

Boxart ziet er geweldig uit moet ik zeggen!

Aradig debuutje van Franju,waarin veel van zijn 2de film reeds aanwezig is:langzame opbouw,unheimlich sfeertje,sardonische muziek van Jarre,Pierre Brasseur als sinistere medicus,Edith Scob als etherische verschijning en zelfs,geloof het of niet,duiven.

Deze film afficheert zich in het begin eerlijk als een pure propagandafilm die hervormingen in de psychiatrie wil bevorderen,het script is ook gebaseerd op een roman van de geengageerde schrijver Bazin(ik geloof een broer van die nouvelle-vague gast).Parallelen met one flew... liggen voor de hand:eigenlijk gezonde man komt in gekkenhuis terecht en zet daar aan tot opstand.Ook de overeenkomst met prisonbreakdrama's is duidelijk.

Om preciezer te zijn:de film lijkt eerder in een soort TBS-kliniek dan een doorsnee gekkenhuis te spelen,wat de film toch nog vrij actueel maakt:Brasseur wil de maatschappij beschermen tegen gevaarlijke gekken,een collega vind juist risico's onontbeerlijk.

Het zwakste punt van de film is de matige hoofrolspeler,die volkomen wordt weggebazen door allicht Brasseur,maar ook door een piepjonge Anouk(die er veel beter uitziet dan op die poster )en niemand minder dan Aznavour,als acteur nog een nulliteit toen hij werd gecast,maar zeer goed als wanhopige,tragische epilepticus.

Ik kan eigenlijk pippo hierboven alleen maar bijvallen.

Franjus langspeelfilmdebuut is inderdaad een aan One Flew Over the Cuckoo's Nest verwante film, maar dan dik 15 jaar eerder. Vaak een (net iets te nadrukkelijke) protestfilm. De botsende meningen van de twee behandelaars liggen er erg dik bovenop. Maar het is een behoorlijk stijlvolle en moderne film voor die tijd, die even makkelijk van realisme naar sfeer gaat en weer terug. En dat maakt 'm boeiend.

3.5*

Er zijn regisseurs die vooral of uitsluitend om één film worden herinnerd. Pontecorvo, Lanzmann, maar ook Georges Franju behoort tot die categorie met Les Yeux sans Visage- zijn korte film even buiten beschouwing latend. Hij heeft verder een vrij klein oeuvre nagelaten, waar ik me de komende tijd eens in ga verdiepen.

En dan is zijn eerste feature een logisch vertrekpunt.

Maar het viel me niet mee. Een op zich interessant gegeven, maar er wordt weinig mee gedaan, het verloopt stroef en ontbeert een goede flow. Het is ook zo goed als spanningsloos, ondanks enkele dramatische gebeurtenissen. Er zitten wel een paar shots in die me even deden opveren, en een enkele scène die overtuigde, maar dat was sporadisch. Het hangt ook wel voor een deel samen met de hoofdrolspeler. Ik dacht even dat het Gérard Philipe was, maar het is een look-alike, en die was maar matig, terwijl zijn rol een bepaalde intensiteit nodig had. De andere acteurs doen het wel beter, maar niemand heeft voldoende houvast echt iets van hun rol te maken.

Films met een soortgelijk thema, zoals Shock Corridor, Suddenly Last Summer en natuurlijk het al genoemde OFOTCN zijn stuk voor stuk aanraders, deze film is dat wat mij betreft niet. Hopelijk bevallen de andere films van Franju me beter en is hij geen one-hit-wonder.