Shigatsu Monogatari (1998)

Typisch voorbeeld van hoe het wel moet als het om feel good en romantiek gaat, in de meeste westerse producties is het allemaal stukken minder subtiel en prik je zo door de oppervlakkige formule heen, hier kan ik van blijven genieten, sterker nog hoe meer ik er zie hoe vrolijker ik ervan word, zeker in deze zonnige periode. Ruim een uur heb ik met een brede glimlach gekeken, mooie dromerige kleuren, fijn sfeertje, herkenbare gevoelens en een sterk zowel vertederend als hoopvol einde. Oh en Matsu verdiend een hele dikke knuffel, wat een schattig meisje is dat! Iwai beheerd een mooie simpele stijl en heeft ze idd wel eens beter afgeleverd, kijk naar Lily Chou Chou ed, dit is daar echter een mooie voorbode van, maar tegelijkertijd ook de perfecte intro...

3,5 sterren

Het gaat in dit filmpje misschien allemaal nergens over, maar toch vond ik het ontzettend leuk. Dat ligt natuurlijk helemaal aan de wat timide maar oh zo sympathieke Uzuki Nireno. Wat een uitstraling heeft dit plattelandsmeisje. En de parapluscène is er eentje om in te lijsten.

Waardering: dikke 3,5*

Ik zag hierna een andere film van Iwai die me er anders over deed denken, maar nadat ik April Story had gezien wilde ik Iwai bijna bombarderen tot ene van de meer optimistische filmmakers die ik ken.

Mooie vorm. Drie kwartier sfeer, dan het waarom en dan in een heel mooie, lieve scene, zonder wereldschokkende gebeurtenissen, de bevrijding. Sfeervol, licht dromering, lief en optimistisch. Erg fijn.

3.5*

Het is bijna onmogelijk om dit soort films niet leuk te vinden. Er gebeurt weinig, maar als we alleen de verhuisscène van het begin uitstrekt tot 60 minuten hadden gekregen was ik waarschijnlijk al tevreden geweest. Het is simpelweg heerlijk om jezelf onder te dompelen in zoiets relaxed als dit. Daarbij is het verhuizen naar een nieuwe plaats voor een studie, het wennen aan de omgeving en het langzaam contacten maken fijn herkenbaar. De licht melancholische sfeer (het contact maken gaat we erg moeizaam) geeft er iets meer substantie aan. Natuurlijk gaat Iwai hier voor een eenvoudig, maar zeer effectief feel-good einde. Meer dan een fikse regenbui is er niet voor nodig.

Veel valt er niet over te zeggen, maar een filmpje als deze vind ik op zijn tijd erg fijn.
4*

Zeer innemende, sfeervolle feel-good film over een aankomende studente, die als nieuwkomer haar weg probeert te vinden in een miljoenenstad en op de campus. Zoals The One Ring schrijft, er gebeurt niet zo veel, maar elk beeld is raak en ook de speelduur is perfect getimed. Ik kende Takako Matsu niet, maar zij is voortreffelijk gecast voor deze film.

Herzien, en het blijft een aangenaam filmpje. Iwai is een regisseur die je makkelijk onderschat vanwege zijn "kleine" films zonder enig drama, maar het moet gezegd worden dat het maken van dergelijke films ook een kunst op zich is.

In de film wordt een eerstejaars studente gevolgd die net in Tokyo is aangekomen vanuit het verre en afgelegen Hokkaido. Ik denk dat ik niet de enige ben die bij deze film moet denken aan zijn of haar eigen introductie op de universiteit; het leren kennen van vele nieuwe mensen en het vinden van je plek in een vreemde stad.

Ik moet zeggen dat ik de motivatie van de hoofdpersone voor haar keuze van universiteit vergeten was. Vanwege het onschuldige karakter van zowel de film als de hoofdpersone zie je het makkelijk over het oog, maar als je er even over nadenkt komt haar motivatie eigenlijk neer op een milde vorm van stalken. Niettemin wordt het geen moment creepy, want zoals gezegd bevat deze film totaal geen drama en komt de hoofdpersone volledig onschuldig en oprecht over.

Hooguit is de hoofdpersone een beetje ongemakkelijk, wat eerder voortkomt uit die typische combinatie van verlegenheid en beleefdheid van de hoofdpersone die veel Japanse filmkarakters kenmerkt. Ook is ze redelijk onhandig, wat voer is voor een aantal mooie momenten waar die film eigenlijk om draait. Bijvoorbeeld in de verhuisscène waarin prachtig weergegeven wordt dat ze wilt helpen, maar eigenlijk alleen maar in de weg loopt. Het zijn dit soort scènes die een "kleine" film als deze de moeite waard maakt.

Genoeg andere mooie momenten, zoals de vele fietsscènes, maar het absolute hoogtepunt is de regenscène op het einde, zowel visueel als wat betreft de sfeer die opgeroepen wordt. Ook een opmerkelijke scène in een bioscoop waar een (schijnbaar?) oude samoeraifilm vertoond wordt, waarover ik op internet las dat het wellicht een studieproject van Iwai betreft. Als dat zo is, is dat een leuk grapje dat ik wel kan waarderen. In ieder geval visueel aangenaam en sfeervol zonder grensverleggend te zijn. Datzelfde geldt ook voor de soundtrack die op bepaalde momenten wel iets te prominent aanwezig is.

Kortom, een geslaagde kleine film, waarvan er best meer gemaakt mogen worden. De 4* blijven dan ook ruimschoots staan.

Leuke herziening.

Wist het niet zo heel goed met deze film. 't Was erg lang geleden en toen was ik ook nog niet zo bekend met het Japanse drama, maar het bleek toch al snel dat Iwai gewoon een erg sterk regisseur is wanneer het op dit type licht drama aankomt.

Veel gewichtigheid of echt drama hoef je niet te verwachten, dit is zo'n filmpje waar alles wel goed gaat en probleempjes snel uit de weg geruimd worden, of kleine misverstanden blijken te zijn. Veel kleine momentjes zijn geluk ook, zelfs simpele dingen als een regenbui.

Verder een verzorgde film, er wordt niks onnodig gerekt en Matsu doet het ook erg goed (beetje verrassend na haar rol in Confessions, toch een héél ander type rol). Dikke meevaller dus, ook de tweede keer dat ik hem nu zie. Iwai is een meester in dit soort werk.

4.0* en een [url=https://www.onderhond.com/blog/april-story-review-shunji-iwai]uitgebreide review