Quand Tu Liras Cette Lettre (1953)

Deze film completeerd het oeuvre van Jean-Pierre Melville op MM.

En 9 jaar later nog steeds geen stemmen ? Dat is hoogst bevreemdend, want zoals gekend is deze film vorig jaar op DVD uitgebracht. Enfin, ook mijn laatste Melville alweer en wel degelijk eentje die reeds vooruitloopt op wat de man later voor ons in petto had, vooral LMP maar ook zijn noirs.

Want we bevinden ons hier duidelijk reeds in een Melvilliaans noirish universum, wie anders zou een film opgenomen in Cannes in de troosteloze winter laten spelen. Ook zien wij reeds de vette Amerikanen- ik heb het nu over auto's- de nachtclubscenes met oefenende danseresjes die af en toe hun boobs flashen, en bovenal zien wij hier Melvilles fatalistische metafysica in werking, getuige het slot.

Noir meets melodrama en de thematiek doet denken aan die in LMP, al is hier geen pastoor maar een ex-non het die in verleiding wordt gebracht, een wat a-typische en naar het Brssoniaanse neigende Greco als sexueel geremde koude tante met een op het irritante af nauwkeurige dictie, erger nog dan Riva. Ze speelt hier samen met haar vent Lemaire die de bad guy is, maar overtuigend vond ik dit knaapje met zijn eierhoofd in deze rol niet. De zus van Greco is een onnozel trutje en komt ook als zodanig over, en we zien hier zowaar Sanson ala Ava Gardner look alike- zonder dat niveau te halen natuurlijk- in een wat vreemde rol. En zelfs Cauchy die we ook kennen uit BLF en TPAG zit hier al in.

De fotografie is uitstekend en zoals we van M. mogen verwachten veel geschoten op locatie, maar als we uit een hotelraam kijken zien we warempel Hitchkockiaanse bordkartonnen decors !

Beste scene was die waarin Greco en Lemaire in silhouet een bijna- liefdesscene hebben aan de rollende golven van de Mediterrannee.

Zeer goed was de score van Peiffer, met een leitmotif voor ieder personage, vooral die klavecimbel was briljant en deed denken aan LYSV.

Geen topmelville misschien, maar toch boeiend genoeg.

Een in een noirtoon verfilmd melodrama. Heel erg sfeervol vaak, maar met weinig overtuigende acteurs die geen van allen ooit echt gaan leven en een weinig subtiel bochtig verhaal wat me ook al niet echt pakte. Sterren zijn voor de mooie beelden en de aparte (zij het vaak behoorlijk aanwezige) soundtrack.

De film begint zeker veelbelovend met een uitgangspunt van twee zussen die herenigd worden na het overlijden van hun ouders. Maar het verhaal bevat voor mij te veel ongeloofwaardigheden om goed te zijn. Oudere films probeer ik sowieso wel te bekijken met de ogen van toen, maar ook dat helpt in dit geval niet. Nadat Denise een zelfmoordpoging onderneemt omwille van de verkrachting, wil haar zus Thérèse de verkrachter dwingen te trouwen met Denise. Dat vind ik echt een problematisch en ongeloofwaardig ding. Ook hoe de ternauwernood geredde en getraumatiseerde Denise daarin meegaat alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Nee, dit geloof ik niet. Thérèse is mij verder veel te masochistisch qua attitude, zelfs al komt ze uit een klooster. En dan is er nog het einde waarin Max op een heel lompe manier onder een trein terechtkomt en sterft. Niet te geloven.

Nochtans was deze film van Melville een commercieel succes dat hem in staat stelde om zijn onafhankelijke cinema verder uit te bouwen. Deze Quand Tu Liras Cette Lettre was dan wel geen zelfgeschreven film maar had een scenario van Jacques Deval.

Wat de film nog de moeite waard maakt is het visuele aspect. De scene tussen Max en Thérèse aan zee in tegenlicht is heel mooi en passend bijvoorbeeld. De setting van het mondaine Cannes draagt bij aan de broeierige sfeer die ook ondersteund wordt door een nevenintrige (het verleiden van de rijke dame) die ik trouwens interessanter vind dan de hoofdplot.