Bang Gang (Une Histoire d'Amour Moderne) (2015)

Bang Gang is een tegenvallende film. Het probleem is dat het concept van deze film al vaker is gedaan en beter. Ik moest gelijk aan Spring Breakers denken. Echter was die film filmtechnisch veel interessanter om naar te kijken. Dat heeft Bang Gang niet. Dat geeft niet, maar het verhaal is niet spannend en de meeste karakters zijn heel erg onsympathiek. Een film om snel te vergeten.

Het jaar is net begonnen en hij is nog niet eens officieel uit maar het kan nu al bijna niet dat er een grotere onzin release zal volgen de komende tien maanden. Alsof ze een budget feestfilm als Project X wilde benaderen met een Clark (Bully/Ken Park) achtige toon en dit vervolgens dicht wilde kitten met een ''oke jongens, dit is niet oke'' moraaltje, om er tussendoor toch nog de nodige ''verplichte'' afgezaagde arthouse cliche's van semi dromerige out of focus shots van bmx (in dit geval longboard) rijdende kindertjes met goudkleurige flares in hun haren, begeleid door een klassiek piano riedeltje, met de oren bij te slepen.
Niet vaak zag in een stel van zulke idiote en oppervlakkige personages bij elkaar ook, de een is nog vervelender als de andere. Magere jongentjes die de hele dag aan het zwembad liggen en zich enkel verroeren als er wat te neuken/groens te roken valt en eveneens gratenbalen van, gemeen (= meestal verleidelijk in Franse films) kijkende meiden die toch minstens eenmaal topless of al plassend op een wc in beeld gebracht moeten worden, willen ze mee mogen doen. Maar dat maakt allemaal niet uit want het is door een vrouw gemaakt, en dan is dat verantwoord. Er zwak ook hoe ze die brave Harry er bij hebben gezet die als enigste een stem moest geven aan de wel moreel verantwoordelijke jeugd, maar ondertussen geen ene moer toevoegde. Hoe dan ook, het kon me op het einde echt niet meer bekorren of hun geslachtdeeltjes van de soa's weg zouden rotten of niet, zelfs een geaborteerde vijfling kon de gedane schade niet meer goedmaken, zeker niet na zo'n beroerde zoetsappige afsluiting.
Ik weet verder heus wel dat het slecht gesteld is met de door Instagram/smartphones geobsedeerde jeugd van tegenwoordig, maar als dit soort dingen ook maar enigzins in zulke extreme maten plaats zouden vinden snoep ik direct mijn neppe Dr. Martens op. Kom op zeg. (1,5*)

Wat is er aan de hand met de Franse jeugd? Ooit voorstanders van vrije liefde, vandaag stemmen ze op Le Pen en nemen ze moralistisch emogedrag van de VS over. Neem nu 'Bang Gang', een film die ondanks zijn thematiek verre van Frans aanvoelt. De film volgt exact de structuur van huilerige Amerikaanse pubers-in-nood films als Thirteen en Havoc over tieners die zwaar gestraft worden omdat ze hun veilige suburbia-kooi durven te verlaten. De personages zijn te categoriseren volgens gekende After School Special-schema’s: het stoute blonde meisje dat enkel de slet uithangt om liefdesverdriet te verwerken, het brave brunette meisje dat eerst dient als weergalming van het moreel geweten van de kijker ("hoezo? hebben je ouders je zomaar een maand alleen thuis gelaten?" vraagt ze de scrupuleloze drageur verontwaardigd), maar uiteindelijk ook op het slechte pad terecht komt (of beter nog: ONTSPOORT, aangezien het verhaal zich afspeelt tegen de achtergrond van de Brétigny-sur-Orge treinramp - GET IT) en natuurlijk de American Beauty-achtige aantrekkelijke weirdo buurjongen die zelfs op zijn Facebook profielfoto verscholen onder een hoodie staat en die je begroet door als een echte Generation X'er zijn arm zombieachtig uit te steken en vervolgens lijzig de vingers te strekken (iedereen die meer dan 1 film van Gus van Sant zag weet waar ik het over heb). De ergerlijke sensationele stijl (let op de tabloidfascinatie waarin de bacchanalen aan het begin van de film in beeld worden gebracht, alsof de regisseuse je vooral geen enkel sappig detail wil laten missen: KIJK DAAR, jongeren die naakt tafelvoetbal spelen!!!) ontaardt in een Lifetime zedenles over soa’s. 100% cautionary tale à l’amerique, met één kleine uitzondering: enkel in Franse arthouse zou zo’n rosse kikkersmoel meisjes kunnen krijgen.

Tamelijk stuurloze film over stuurloze jongeren, die met enige regelmaat een feestje organiseren en daarbij massaal giebelend uit de kleren gaan, al dan niet onder de invloed van drugs. Heeft letterlijk en figuurlijk allemaal niet veel om het lijf.

Jaren geleden heeft Larry Clark de film “Kids” gemaakt, die qua thema hier wel wat op lijkt. Dat was ook niet veel soeps, maar in ieder geval beter dan deze pseudo-erotische film zonder enige diepgang of boodschap. Volgens de aftiteling is het verhaal geïnspireerd door echte gebeurtenissen. Zal best, maar dat levert nog geen goede film op.

Beter dan verwacht, maar de verwachtingen waren niet hoog. Een groep jongeren die seksspelletjes houden, maar ik weet niet wat nu de insteek van het verhaal is. Een morele wijsvinger of zo? De karakters krijgen wel wat speeltijd, maar de focus verlegt zich wel iets te veel ipv één echt hoofdpersonage te volgen. Alles gelukkig wel sfeervol en sommige scènes zorgen voor de nodige drama. Maar een topfilm wordt het nooit.

Waarschuwend verhaal over de seksuele avonturen van vriendinnen George [Marilyn Lima] en Laetitia [Daisy Broom] met rokkenjager Alex [Finnegan Oldfield] die vrienden bij hem uitnodigt om te feesten terwijl zijn rijke ouders op vakantie zijn. Van het een komt het ander. De ironische titel verklaart deels de naïviteit van deze tieners met betrekking tot groepsseks. Gebaseerd op ware gebeurtenissen waarvan Husson niet wist of ze er een melodrama of een farce van moet maken. Het resultaat houdt zwalkend het midden tussen deze twee uitersten.