La Main du Diable (1943)

Tourneur bracht een heel bijzondere, knap opgebouwde versie van het Faustverhaal, tijdens de oorlogsjaren in het bezette Frankrijk.

Het is een fantastische film met een uitstekende Pierre Fresnay in de hoofdrol en die grotendeels bestaat uit een lange flashback.

De cineast is er zekerlijk in geslaagd de juiste, onbehaaglijke sfeer te evoceren, zonder grote schokeffecten of horrorgedoe.

Meerdere markante scenes zoals de groep onthutste hotelgasten, nieuwsgierig en ongerust rond de kleine tafel, de kennismaking met en het relaas van de "gemaskerde voorgangers" en zekerlijk ook de pittige ontmoetingen met het kleine, zwarte mannetje.

Knap werk.

Mede door het jaar waarin het gemaakt is een bijzonder tijdsdocument.
Het verhaal is haast een sprookje over een man die een door de duivel van een monnik gestolen hand koopt van de inmiddels al zesde of zevende eigenaar.
In het begin brengt de hand hem succes in zijn beroep (schilder), maar op een gegeven moment komt hij er door de "trickster" achter dat hij zijn ziel verkocht heeft door de hand aan te nemen.
Een interessant en redelijk origineel idee voor die tijd. Door de haast sprookjesachtige manier waarop het verhaal gebracht word en de bombastische soundtrack doet het niet echt aan als een horror. Dat wil niet zeggen dat dit een slechte film is. Ondanks dat de film wat last heeft van gedateerdheid moet ik eerlijk zeggen dat de film nog best vermakelijk is.
Daarnaast zorgt de korte speelduur ervoor dat het verhaal zich best vlot ontwikkeld. Het einde was dan wel weer wat voorspelbaar, maar dat vergeef ik de makers wel.
Een nog best sfeervol gebrachte Franse film, maar verwacht geen echte horror.

Hele fijne film dit, van Maurice Tourneur (vader van Jacques). Praktisch iedere hedendaagse kijker zal constateren dat er van de genre-aanduiding horror weinig overblijft zoveel jaar later, maar dat mocht voor mij de pret nauwelijks drukken. De film is ontzettend sfeervol en werkt op een creatieve manier met schaduw en achtergronden. Ik had niet op het precieze jaartal gelet, maar dat dit tijdens de bezetting gemaakt is, is des te knapper. Het gaat misschien wat ver om er een Vichy kritiek in te zien, maar het is eigenlijk geen gekke gedachte.

Het acteerwerk is een kind van zijn tijd, al is het niet slecht. De fijne muziek deed me gek genoeg af en toe lichtjes aan Nino Rota's Godfather motief denken. Het komt voor tegenwoordige maatstaven misschien allemaal net even te mooi bij elkaar op het einde, maar deze korte Faust adaptatie van 78 minuten verveelde mij geen moment. Een sfeervol, zwart sprookje.