La Chambre Verte (1978)

Keurige degelijke literatuur-verfilming en dat is ook een beetje het probleem.

Eerste helft is een nogal stoffige film.

Pas in de tweede helft beginnen verhaal en karakters echt te leven.

Daarom geen top-Truffaut.

Mee eens dat dit misschien wel de enige misser is van Truffaut.

Helaas heb ik veel maar niet alle films van hem gezien.

Toch een paar mooie scenes; 3 sterren.

Een duistere film over een man, die aan zijn oorlogservaringen en aan de dood van zijn vrouw een morbide belangstelling voor de doden heeft overgehouden. Hij maakt een jonge vrouw daar deelgenoot van.

Ik heb nagenoeg alle films van Truffaut gezien en kan niet anders concluderen, dan dat dit een zonderling buitenbeentje binnen zijn oeuvre is. Ik kan deze rare film met een raar plot maar matig waarderen.

Niet zo toegankelijke Truffaut. Een plotloos verhaal dat meer een observatie is van een man die de doden wil eren en vergeet te leven. Alles is dood in het leven van Julien en dat wordt prachtig door de fotografie van Nestor Almendros benadrukt. Geen spatje kleur, geen rood, geen blauw, geen fel geel. Alleen een bleke groene kleur (want de titel vraagt er om) waarin bv het kerkhof volledig in baadt, de rest is donker, bruin, sepia geel en de scenes spelen zich voornamelijk af in kamers met schaarse verlichting, bij nacht, donker en donker en donker …

Het is natuurlijk de veruitwendiging van de gemoedstoestand van Julien en op het einde als hij beseft dat er wel degelijk een roep naar leven is van Baye, gaat hij dood want dat kan hij niet accepteren. Het is theatraal gebracht met veel dialogen in kamers en het verhaal (naar een boek van Henry James) is zeer literair gebracht. Geen ontknoping, drama of evolutie maar meer een ode dat door de score van Maurice Jaubert als een soort rustpunt wordt gebruikt (in de kamer, in de kapel en op het einde).

La chambre verte is doordachte cinema maar uiterst taai gebracht.