Siworae (2000)

Pff wat een tegenvaller. Het ligt er allemaal veels te dik bovenop de soundtrack is tenenkrommend. De film probeert ook wel op een schandalig overdreven wijze op je gevoel te spelen. Dat mislukt dan ook jammerlijk. Toch een paar mooie shots en scenes die de film het aanzien nog wel waard maken.

2 sterren

Ook ik moet deze klaagzang bevestigen: jammer genoeg geen goede film, alle goede bedoelingen ten spijt. Grootste minpunten zijn de ergerlijke muziek, de slechte acteurs (vooral de jongen vond ik echt niet goed) en het belachelijke basisidee van de film. Ik heb niks tegen ongeloofwaardige ideeën, maar als ze zo kliché worden uitgewerkt (en voorspelbaar bovendien) heeft het weinig zin je film boven de middelmaat trachten uit te tillen door een zo vergezochte premisse. Bovendien ben ik toch net iets te rationeel ingesteld om alle logische fouten die het oproept, door de vingers te zien, hoe romantisch het ook allemaal mag zijn.

Ik moet toegeven dat ik wel werd meegesleept door de sfeer van de film, ook visueel had ik er niet echt veel problemen (het kon veel beter, bijvoorbeeld de scenes dat ze zogezegd hetzelfde beleven vond ik heel zwak gedaan, (sorry Doom!) ), maar het overtuigt nergens. En het echte einde doet, daar volg ik Goto helemaal, de film definitief de das om. 1.5*

Een heel apart romantisch verhaal over een onmogelijke verliefdheid.
Regisseur Hyun-seung Lee houdt het opzettelijk sober en heel erg luchtig allemaal, met name op de momenten van zelfreflectie en bij de (haast virtuele) ontmoetingen tussen de twee hoofdfiguren. Het ingetogen acteren van Jung-Jae Lee en sassy girl Ji-hyun Jun past naadloos bij die sobere, luchtige sfeer.
Zoals in veel films uit het Verre Oosten is de vormgeving en het camerawerk ook deze keer weer buitengewoon fraai.
Een heel aparte, erg aangename en vooral lieve film.