Peeping Tom (1960)

According to the popular story, Lady Godiva took pity on the people of Coventry, who were suffering grievously under her husband's oppressive taxation. Lady Godiva appealed again and again to her husband, who obstinately refused to remit the tolls. At last, weary of her entreaties, he said he would grant her request if she would strip naked and ride through the streets of the town. Lady Godiva took him at his word and, after issuing a proclamation that all persons should keep within doors and shut their windows, she rode through the town, clothed only in her long hair. Only one person in the town, a tailor ever afterwards known as Peeping Tom, disobeyed her proclamation in one of the most famous instances of voyeurism. In the story, Tom bores a hole in his shutters so that he might see Godiva pass, and is struck blind. In the end, Godiva's husband keeps his word and abolishes the onerous taxes.

(http://en.wikipedia.org/wiki/Lady_Godiva)

Teleurstellende film, had hier wel meer van verwacht. Komt vooral door de matige acteerprestatie van de hoofdpersoon. Totaal niet geloofwaardig dat iemand met deze figuur, die "ik ben een psychopaat" op zn voorhoofd leek te hebben geschreven, in één ruimte gaat zitten.

Mooi portret van een zieke geest. Een van de betere films in zijn soort. 4 sterren.

Toch raar dat Powell een beetje verketterd werd n.a.v. deze film. Zo erg was het toch allemaal niet? Fritz Lang maakte zo'n film al een kleine 30 jaar eerder. Het zullen de overblijfselen zijn van de ideeen over film van de truttige jaren '50.

Deze heb ik net op dvd ontvangen via bol.com, ga hem vanavond bekijken

Beetje teleurgesteld dat deze film (nog) niet in de Top/Tip lijstjes is verschenen, zeker aangezien er een Nederlandse DVD op de markt is. Heeft ook de tand des tijds m.i. goed overleefd. Echt wel een apart meesterwerkje. Absolute aanrader voor filmfans.

(Op de eerste pagina hier heeft NarcissusBladsp. een mooie review gemaakt, dat kan ik zeker niet beter dus laat ik het hierbij)

Bijzondere film, kan me best indenken dat dit toentertijd voor aardig wat ophef heeft gezorgd. Peeping Tom geeft een mooi beeld van een getraumatiseerde moordenaar, waar je op een gegeven moment nog sympathie voor krijgt ook. Böhm heeft ook een uitstekende uitstraling, zijn mimiek is voortreffelijk. Bij de rest van de cast ging ik me jammer genoeg erg snel aan het overacteren storen, het mocht allemaal wel wat minder. Verder jammer dat de film weinig tot geen suspense bevat, dat had de film imo toch net iets meer gegeven. Gelukkig zorgt Powell voor een aantal erg interessante shots (sterk camerawerk) en het einde is prachtig. Vooral het kinderstemmetje had iets bijzonders.

3,5 sterren.

Heb deze film afgelopen week in de bioscoop mogen zien. Was het bezoek aan het filmhuis zonder meer waard. De rol van Mark werd erg overtuigend gespeeld, maar deed mij op sommige momenten wel erg denken aan de moordenaar uit M van Fritz Lang. Of dit een goed of slecht punt is laat ik in het midden.

De scènes waarin Mark zijn vrouwelijke slachtoffers vermoord vond ik erg sterk. De spanning tussen dader en slachtoffer droop van hun gezichten af, mooi in beeld gebracht door close-ups. De shots gefilmd vanuit het gezichtspunt van Marks camera, compleet met 'vizier', waren ook erg mooi.

Wat ik trouwens niet zo goed kon plaatsen was de plotselinge inmenging door de moeder. Vond het wat ongeloofwaardig dat zij zomaar en ongemerkt op Marks kamer kon komen. Desondanks zorgde zij er deels wel voor dat de schitterende eindscène mogelijk was.

Ook in huize Mug was sprake van een jeugdtrauma.

"Oooooh, Franz Joseph uit de Sissi films", zwijmelde m'n vriendin die zich al snel afzonderde nadat der Kaiser al moordend te werk ging.

Interessante film, die toch her en der te onevenwichtig is qua acteerprestaties, vreselijk ongrappige (grappig bedoelde) personages (de politie-inspecteur) en enige cliche-momentjes die de (bijna) constant aanwezige onderhuidse spanning jammergenoeg doorbraken. Een link naar Hitchcock was snel gemaakt, waarbij ik bijna ging geloven dat het een meesterwerk had kunnen zijn als de master of suspense hier mee aan de haal was gegaan. Heerlijke shots op de vrouwen die vermoord gingen worden. Stoute Franz Joseph!

Bijzonder en apart filmpje die me wel wat tegenvalt. Bijzonder in de zin van het verhaal en de tijd waarin het gemaakt is. Op de hoes stond al vermeld dat het onderwerp toendertijd nogal verontrustend was en dat kan ik ook wel begrijpen. Dat hij nu wordt geprezen als een meesterwerk kan ik minder begrijpen.

Qua acteerprestaties kon alleen Karlheinz Böhm mij bekoren. Zijn gezichtsuitdrukkingen waren zoveel zeggend. Vaak echt angstaanjagend maar soms ook zielig of vol blijdschap. Zijn doen en laten maakt hem echt overtuigend als psychopaat. Vreemd genoeg had ik soms toch wel een beetje medelijden met hem . De rest van de cast was of niet speciaal of overacteerde echt heel erg. Bijvoorbeeld Moira Shearer, die vond ik echt zwaar irritant overacteren. Haar moeder eveneens.

Jammer genoeg mis ik ook heel wat spanning en is het soms wat voorspelbaar. En vooral die spanning had ik toch wel meer verwacht. Visueel is het erg goed. Het beeld van Mark vanuit oogpunt van zijn camera, de close-ups van de slachtoffers en ander shots waren mooi. Maar samen met een goede hoofdrolspeler maakt het deze film nog geen meesterwerk.

Wel leuk om eens te hebben gezien!

3,0*

Griezel-light.

Want erg sfeervol en soms spanned, maar niet heel eng. Althans, in deze tijd. Toch zet Böhm netjes een creepy killer neer. Het schmieren van de meisjes bij tijd en wijle hoort er een beetje bij. Ben, net als Mug, benieuwd wat dit onder de leiding van bijvoorbeeld een Hitchcock had gedaan.

Het verhaal is helaas dusdanig voorspelbaar dat e.e.a. niet zenuwslopend wordt. Ook is het jammer dat het jeugdtrauma mijns inziens deels onbelicht blijft. Alsof men slechts hints wil geven, of bang was een heftiger pad in te slaan. In die tijd was e.e.a. al heftig genoeg waarschijnlijk.

Goed.

Interessante film en ik kan me goed voorstellen dat de film destijds veel stof deed opwaaien. Net als bij Mug herinnerde ook mijn vrouw mij eraan dat Karlheinz Böhm ooit in Sissi speelde. Böhm doet het trouwens erg goed en slaagt erin aan de ene kant onschuldig te lijken, maar aan de andere kant toch een enorme dreiging uit te stralen.

Het verhaal is wel enigszins voorspelbaar en ook mis ik de suspense, die van deze film misschien een topper had kunnen maken. Ook de muziek was niet altijd even denderend, maar verder kijkt de film wel lekker weg.

Ik heb me er goed mee vermaakt en ben blij dat ik deze film gezien heb. Helaas heeft de film niet genoeg pluspunten om een topper te zijn. Wel een interessante film verder om misschien eens een remake van te maken?

3,0*

Britse meester-regisseur van ijzersterke drama's ging in 1960 op de Hitchcock-tour en ruïneerde daarmee zijn carriere.

Weet niet of deze voor of na Psycho uitkwam overigens

Film was voor 1960-begrippen nogal ziekelijk.

Vermoedelijk ivm de naakt-fotomodellen en het feit dat de psychopaat de hoofdrol heeft en zowaar nog wel een aardige, zij het niet helemaal sporende jongen is.

En dan ook nog eens gespeeld door een acteur bekend uit de Sissi-films!

Dat was waarschijnlijk allemaal net iets te veel voor de keurige Britse recesenten.

Anderzijds is dit natuurlijk gewoon de Engelse tegenhanger van Psycho en het begin van alle slasher-horror die zou volgen.

Peeping Tom kreeg overigens herwaardering nadat Roman Polanski het één van zijn favoriete films noemde.

Niet zo heel gek...er zit een beetje de claustrofobische sfeer van Repulsion en The Tenant in.

Zeer zeker 1 van de beste Engelse films uit de eerste helft van de jaren zestig en iedere slasher-liefhebber moet dit ooit gezien hebben als beginpunt van het genre.

Nog steeds doodeng!!!

Ga hem snel weer herzien om te kijken of 4**** niet tekort is.

De Britse tegenhanger en tevens jaargenoot van Hitchcock's briljante Psycho.
Achteraf vind ik het erg geslaagd, vooral als je het in de tijdgeest ziet, hij is echter lang niet zo goed dat hij in de schaduw kan staan van de eerder genoemde, door de voorspelbaarheid ook minder tijdloos als je het mij vraagt. Als we het toch over Hitch hebben leek dit meer op zijn Frenzy maar dan stukken beter en natuurlijk een decenium eerder gemaakt. Ook de invloeden op Polanski's eerdere trillers, waaronder Repulsion zijn ook overduidelijk. Het openingshot is gelijk een plaatje, prachtig die kleuren en dat trackingshot, wow! Vraag me af of Carpenter dit gezien heeft voor hij Halloween maakte, lijkt in de verte wel wat op die openingscene daarvan, vinden jullie ook niet? Ook het hele idee erachter is als al eerder gezegt natuurlijk faschinerend en voor die tijd zelfs gruwelijk en controversieel, kon ik me achteraf wel voorstellen. Nu misschien wat gedateerd en zelf wat knullig maar het was wel de eerste in zijn genre natuurlijk.
Böhm is erg overtuigend in zijn rol. De sfeer en cinematografie zijn van hoog niveau en blijven eigenlijk constant overeind, paar spannende stukken ook, vooral dat moment in de studio waar die kist, waar Mark zijn slachtoffer in had verstopt, werd geopent was geweldig! Helaas gaat dit wat gepaard met mindere momenten, de meeste scenes met dat buurmeisje bijvoorbeeld vond ik soms maar storend en dan dat einde: ik kan er niet echt veel van maken eigenlijk en weet dus ook niet helemaan wat ik ervan moet denken, best gedurft dat wel, maar mij wat plots en te snel voorbij.
Had er dus eigenlijk iets anders van verwacht maar hij stelt zeker niet teleur, blijft een week naar dato ook nog steeds hangen plus naar al die eerdere invloeden kijkende verdiend ie wel een halfje extra, toch wel een kleine mijlpaal in het horrorgenre.

3,5 sterren

Erg intrigerende, maar ook ongemakkelijke film. Meesterlijk, maar complex; zeker voor zijn tijd.

Zeker ook de docu "The eye of the beholder" kijken, met commentaar van Scorsese, Thelma Schoonmaker en nog een aantal filmanalisten en filmhistorici. Deze gaf me meer inzicht in de diepere lagen.

Ja.

Sterke Britse horrorthriller over een man met een filmcamera die er nog al vreemde obsessies op nahoudt. Doet qua thematiek denken aan Hitchcock's Rear Window, maar staat sterk op zichzelf met een aantal voor die tijd gewaagde scènes en verwijzingen. Kon me niet de hele tijd boeien, maar dat kan ook aan de leeftijd van de film liggen. Dergelijke films zijn soms nogal traag van aard. Verder erg goed te noemen.

Vond eigenlijk alleen het einde goed. Meest vervelende was die vrouw, de freundin van mark, jeg.

2,5*

Kan me voorstellen dat deze films destijds gedurfd en ongehoord was. Nu nog steeds is deze typisch Britse film behoorlijk spannend en uitstekend gefilmd. Tot twee keer toe enorm van genoten.

Extreem suggestieve maar daarom niet minder zieke film over de donkere kant van celluloïde. Ver voorop zijn tijd kaart Powell erg gedurfd de perverse, voyeuristische kant van cinema aan, lang voor 'snuff' broodje aap verhalen zouden opduiken. Ook ongewoon en vooruitstrevend is hoe de kijker als het ware ondergedompeld wordt in de leefwereld van een psychopaat met een meelijwekkend kantje.

Cinematografisch ook prima in orde, een paar doordringende closeups en een zeer groezelig, sleazy kleurgebruik zetten het donkere karakter van de film nog meer in de verf. De implausibele wending met de blinde, doch alwetende moeder was me een doorn in het oog. Verhaaltechnisch trouwens ook een overbodig element.

Ik was bovendien onder de indruk van hoe Peeping Tom enkele van mijn favoriete cineasten enorm heeft beïnvloed: het voyeurisme is meermaals door De Palma aangehaald en de compulsieve obsessie die het hoofdpersonage met zijn medium heeft, deed me dan weer denken aan Harry Caul in The Conversation. Tenslotte is Repulsion van Polanski ook duidelijk schatplichtig aan deze film. De beklemmende score is gelijkaardig en ook cinematografisch wordt hetzelfde claustrofobisch effect gecreëerd: het voortdurend oncomfortabele van het hoofdpersonage wordt op die manier confronterend in beeld gebracht.

Verontrustende thriller over voyeurisme en passiemoord . Er wordt een mooi humaan beeld geschetst van een karakter dat de meest walgelijke daden op zijn geweten heeft, maar toch een menselijk kantje heeft waarmee de kijker zich kan identificeren. Karlheinz Böhm is dan ook fantastisch gecast in hoe hij tegelijkertijd creepy en aandoenlijk over kan komen.

Redelijk angstaanjagende horrorthriller is dit, zeker voor 1960-begrippen gok ik zo. 50 Jaar later is het effect wel iets minder, maar de film blijft nog prima overeind. Peeping Tom handelt over een psychopaat die slachtoffers filmend vermoordt. Samen met verontrustend geratel van de piano zorgen de moordscenes voor een naargeestig sfeertje. De hoofdpersoon acteert opvallend goed, de vrouwelijke rollen doen het wat minder goed. Maar uiteindelijk vond ik dit een bes okeeje film.

Schitterende herziening gehad gisteren. Zo goed zelfs dat ik niet kan begrijpen waarom ik er niet meteen een meesterwerk in zag. Nog vreemder is hoe weinig ik me van de film herinnerde, want veel scènes zijn erg knap. In feite is de hele sfeerschepping op zichzelf al noemenswaardig. De hand van Powell is zeer herkenbaar, maar hij heeft zich nooit zo uitgeleefd op een macaber onderwerp en zijn stijl past opvallend goed bij meer duister materiaal. Aan de ene kant is het heel kleurrijk, maar aan de andere kant versterkt dit de sinistere sfeer.

Zelfs de casting van Böhm lijkt een stilistische keuze. Ik heb Sissi nooit gezien en ken de acteur verder niet, maar zijn over-acting is duidelijk bewust zo gedaan, bijna alsof hij uit een stomme film komt, of uit Fritz Langs M. Ik noemde in een eerdere recensie al Peter Lorre en nu deed Böhm me weer aan hem denken. Rare keuze om een Duitser met een vent accent een Brit te laten spelen, maar het helpt wel voor het vreemde effect.

Dat de film zo dik aangezet is werkt ook omdat het duidelijk een film is over film maken. Dat kan niemand missen natuurlijk, maar het is toch vrij uniek om een film te maken waarin creatieve drang en artistieke perfectie praktisch gelijkgesteld wordt aan moord. Het geeft de film een extra laag waarvan je de indruk krijgt dat Powell het erg persoonlijk nam, zelfs al weet ik niet eens echt wat hij er nu precies mee wilde zeggen (hij zelf wellicht ook niet). Het doet er niet zo toe, want de film werkt perfect als een donkere studie van de ziel van een kunstenaar die behoefte heeft om de meest duistere emoties van mensen vast te leggen. Echt spannend vind ik de film nog altijd niet, maar dat doet er eigenlijk niet zo toe, want de ongemakkelijke, sinistere sfeer is al genoeg. En zoals veel oude monsterfilms heeft dit monster ook iets tragisch, wat een essentieel onderdeel vormt van het gevoel van de film.

Misschien wel Powells beste, al is dat moeilijk kiezen.

Verhoging naar 4,5*.

Het kon me niet helemaal overdonderen; een traag tempo, ouderwetse spanningopbouw dat heden ten dage niet meer goed werkt en nogal krampachtig geacteerd. Het enige wat ik kan prijzen is de verwarring en de strijd van Lewis om aan zijn zieke fantasieën te ontsnappen; dat is op sommige momenten een sterk staal dramatiek van Böhm. Maar verre van een meesterwerk hoor en Powell lijkt precies Hitchcock te willen na-apen met zijn shots van schreeuwende dames in doodsangst.

Ik snap wel dat Peeping Tom in 1960 voor controverse zorgde en een cultfilm werd in een Engeland dat toen nog puriteinser was, maar vandaag komt dit helemaal anders over en mist de film heel wat effect.

Peeping Tom markeerde het einde van de carriere van Michael Powell. Het is idd een unieke en controversiele film, zeker in de pre-Psycho periode. Het werd door criticic werkelijk neergesabeld en belachelijk gemaakt.

Afgelopen week heb ik deze film weer eens gezien. Na lange tijd (ik denk zo'n 6 of 7 jaar). Het blijft een enorm boeiende en filmtechnisch verbluffende film. Het thema is erg luguber: een seriemoordenaar, die in het dagelijks leven sympathiek en aardig is, zij het op sociaal vlak erg onhandig. De film wordt vanuit het perspectief van de dader (Boehm) vertelt en draait om de vraag hoe het met hem afloopt. Er zitten enkele spannende en een redelijk grafische scene in, maar het draait allemaal op de karaktertekening van de dader. Feitelijk is het geen slasherfilm zoals we ze tegenwoordig kennen, maar een uiterst beklemmende psychologische thriller. Het verhaal kruipt echt onder je houd en in dat opzicht vertoont het overeenkomsten met Psycho. Behalve dat, zijn het twee uiterst verschillende films.

Peeping Tom draait om het verleden van de dader en hoe hij tot z'n daden komt. Ik wil niet teveel verklappen, maar sommige mensen op dit forum trekken de conclusie dat de dader moordt omdat het hem een kick geeft. Ik ben het hier niet mee eens. Hij zegt niet voor niets met tegenzin, wanneer hij ziet dat een opname is mislukt: nu moet ik weer een ander zien te vinden. Het draait bij hem niet om het moorden, maar om de perfecte opname.

Verder wil ik niet gaan, want anders verklap ik teveel. Deze film slaagt er uitermate goed in om de motivatie en beweegredenen van de dader te exploreren. Het is nog best aanneemlijk ook en dat maakt deze film angstaanjagend: mensen als deze dader zouden kunnen ontstaan. Bovendien speelt Boehm de introverte, sociaal onvaardige en geestelijk zieke dader fantastisch. Hij is onhandig in gezelschap en zijn oncontroleerbare drijfveer verbeeldt hij subtiel.

De scene met Moira Shearer in de verlaten studio vind ik persoonlijk iets te lang duren. Ik vind het leuk om haar te zien dansen, maar de spanning wordt niet goed opgebouwd. Powell kon wat dat betreft nog veel van Hitchcock leren. Echter, de scene met de opname voor de film, waarin de actrice moest vragen om een rode, groene, en BLAUWE! tas vind ik hilarisch. Er zit veel humor in deze film, ondanks de doorgaans pessimistische en downbeat sfeer. Dit heeft Powell weer goed van Hitchcock afgekeken.

Nee, Peeping Tom kan niet in de schaduw van Psycho staan, maar is desalnietemin een heel intrigerend en indrukwekkend psychologisch schouwspel. Geen horror, maar wel uiterst creepy. Zeer de moeite waard.

Gedurfde, stoute film over film. Ik schuif 'm maar onder het kopje psychologische horror. Als je Tom c.q. Mark ontleedt, krijg je in ieder geval een flink beschadigde en verknipte geest die op lugubere wijze zijn innerlijke demonen bevecht. Powell weet de dreiging en vertwijfeling van zijn hoofdrol met de camera, welke dan ook, af en toe feilloos vast te leggen. POV shots zijn sowieso effectief. Voer voor psychologen en filmmakers, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het me te koud laat om er in op te gaan.

Dan wordt het hier en daar ook een ietwat taaie prent. Ik kan niet erg veel met dit sfeertje en deze toon. Het stijve, Britse, formele, weet-ik-veel-hoe-ik-het-moet-zeggen doen en laten is het hier niet voor mij en dan wappert het ook nogal eens heen en weer. Bijna comic relief daar op de set, zeker als er een olijke psycholoog aanschuift. Het kordate moedertje beviel me beter, waar Böhm het er nog wel eens te dik oplegt. Goed om eens gezien te hebben, maar ik kan dit al met al niet in mijn toplijstjes kwijt.

Leuk. 'Peeping Tom' voldeed aan mijn verwachtingen. Nergens eng, schokkend of écht spannend, maar vermakelijk en sfeervol. Daarnaast is Mark best een intrigerend personage - die gast mankeert vanalles en nogwat. Verknipt door z'n verleden. Een niveau à la Hitchcock wordt absoluut nergens gehaald, dat mocht ik gister alleen dromen, maar de opbouw kent genoeg elementen die dit tot een geslaagd geheel maken. Mark, de (blinde) moeder, de zoektocht van de politie en de vraag wanneer Mark weer toeslaat.

Michael Powell was samen met Emeric Pressburger goed voor een aantal succesvolle Britse films met sprookjesachtige sferen. Met de slasher-movie avant-la-lettre 'Peeping Tom' wist hij zijn carriere vakkundig om zeep te helpen. De film werd in veel landen verboden vanwege de controversiele inhoud en uitvoering. Bijna zestig jaar later blijkt de film de tand des tijds meer dan uitstekend te hebben doorstaan en geeft deze op veel fronten zelfs Hitchcock het nakijken.