Gomgashtei dar Aragh (2002)

Zoals de datum van mijn vorige bericht al doet vermoeden, heb ik deze film een hele tijd geleden gezien. Dat was in een alternatieve bioscoop en ik weet nog wel dat ik er destijds behoorlijk van onder de indruk was. De film heeft zelfs een tijd lang in mijn top 10 gestaan en ook daarom wilde ik hem erg graag herzien.
Uiteindelijk een versie gevonden met nogal brakke Engelse subs, maar desondanks was de film goed te volgen. Natuurlijk heb ik hem eerder gezien, dus dat hielp, maar dat gold ook voor de vriendin waarmee ik hem keek, en die hem nog nooit had gezien.

Het eerste wat tijdens de herziening opvalt is dat het visueel behoorlijk brak is. De beelden zien eruit alsof het in de jaren 70 is opgenomen en de kadrering is ook niet bepaald geweldig. Vooral de scènes 's nachts zijn behoorlijk slecht, want je ziet echt gewoon niets.

Het tweede dat opvalt is hoe weinig er van het verhaal is weggezakt. Dat zal wellicht te maken hebben met de impact van destijds. In mijn bericht vijf jaar geleden schreef ik al dat een samenvatting zou kunnen zijn "Het begint met een lach in de woestijn en eindigt met tranen in de sneeuw." (Al zie ik nu dat ik enkele woorden vergeten ben in mijn vorige bericht.) De verschillen tussen de Koerdische en de westerse cultuur leveren enkele hilarische situaties op zoals de zoon van Mirza, die zeven vrouwen en elf dochters heeft en gezworen heeft net zolang op jacht naar meer echtgenotes te gaan totdat hij een zoon krijgt. En vervolgens gebruikt hij dat ook nog als openingszin tegen een vrouw die hij op het oog heeft als achtste echtgenote! Of de dokter die medicijnen verkoopt tegen AIDS "hetgeen een gevaarlijke ziekte onder muildieren is." Dus red je muildieren en koop het medicijn!

Op het einde krijgen we behoorlijk wat ellende te zien, maar ook hier zorgen de cultuurverschillen ervoor dat het niet al te sentimenteel wordt, want terwijl een vrouw huilt omdat ze het lichaam van haar vermoorde broer niet kan terugvinden in een massagraf, wordt ze door de andere zoon van Mirza eraan herinnert dat hij haar een huwelijksvoorstel heeft gedaan.
Maar wie door de cultuurverschillen heen kan prikken ziet de oprechtheid van de personages, die ook zeker niet gemaakt overkomen, en waardoor de film je niet onberoerd achterlaat, integendeel.

Erg positief was de soundtrack die bestond uit Koerdische volksmuziek. Vond ik die vijf jaar terug nogal vreemd, nu kon ik het veel meer waarderen. Als de mannen zelf in de film muziek maakten was het opzwepend, als het achtergrondmuziek was, was het wat rustiger en droeg het bij aan de sfeer.

Uiteindelijk kunnen de hilarische cultuurverschillen, de oprechtheid van de personages en de muziek de brakke beelden goed compenseren. 3*.