La Belle Saison (2015)

Film spelend in 1971 over de rechten, die aan vrouwen toekomen, met magnifiek spel van de beide hoofdactrices Izïa Higelin en Cécile de France. Er wordt teruggegrepen op diverse historische zaken: "L'Hymne des Femmes", in die tijd gezongen op de melodie van de internationale, is daar één van. Het "Manifeste des 343 salopes", gepubliceerd in het Franse socialistische weekblad Le Nouvel Observateur (tegenwoordig: L'Obs) in april 1971, een ander. Daarin getuigden 343 vrouwen dat zij een abortus hadden laten plegen.

Wat in die tijd noodzakelijk was, het terechte opeisen van de hiervoor genoemde rechten, lijkt nu helaas onder sommige invloeden en op bepaalde plaatsen opnieuw actueel te worden.

De manier van actievoeren en engagement uit de film, komt nu humoristisch over.

De film geeft goed en integer weer hoe de twee hoofdpersonen hun aard ontdekken en daarmee omgaan, relatief (tenminste, voor 1971 dan nog steeds ... ...) makkelijker in Parijs, moeilijker op het platteland waar de ouders van Delphine hun boerderij hebben. Naast met mogelijke negatieve reacties van hun omgeving, worden ze daarbij ook geconfronteerd met (de resultaten van hun) persoonlijke keuzes.

Volgens opgave van de regiseusse Catherine Corsini, zouden de namen Delphine en Carole een verwijzing moeten zijn naar de feministes Carole Roussopoulus en Delphine Seyrig, in 1975 medeverantwoordelijk voor Maso et Miso vont en bateau (1975) - IMDb (niet beschreven op Moviemeter).

Uitstekende film over een boerendochter die verliefd wordt op een vrouw uit de stad. De film speelt zich af tijdens de zomer van 1971 en heeft een aangenaam tempo en een ontroerend einde. De relatie tussen de twee verloopt gecompliceerd en de personages zijn goed neer gezet. Ook te danken aan de twee mooie rollen van Cécile De France en Izïa Higelin.

Een warme sfeervolle Franse film dat op een kruising lijkt tussen Manon en La vie d'Adèle. Qua sfeer toch, want het onderwerp is op zich ook wel boeiend. Op het eerste zicht wat dubbel met zowel een feministisch verhaal als een lesbische liefde. Maar het hangt wel samen. Het conservatieve platteland houdt krampachtig vast dat een vrouw ondergeschikt is aan een man. Zowel in de bedrijfsleven (ook dat van boer) als dat in een huwelijk dat moet bestaan uit een man en een vrouw. In de stad vinden jonge mondige vrouwen elkaar in een strijd om hier tegen in te gaan. Lesbische vrouwen zijn er altijd geweest, maar in dat stramien van het 'perfecte plaatje' werd hun liefde streng afgekeurd.

Carole is de strijd een deel van haar leven en volgt ze de liefde, dat mee in die stroom zit. Delphine komt uit een wereld waar het onmogelijk was om een strijd te voeren. Dankzij Carole lukt het haar deels, maar de tegenwind komt van alle kanten zodat ze helaas moet kiezen welke strijd ze aangaat en zo de andere verliest.

Cécile De France is een geweldige actrice en ook hier schittert ze in een verhaal over liefde in een wereld die er niet mee om kan. Izïa Higelin ken ik niet, maar ze kan de film best wel dragen en het samenspel met Cécile is best wel goed. Het verhaal is mooi uitgewerkt met de nodige achtergrond bij de personages. Het is meer dan een liefdesverhaal geworden maar een blik uit het leven van een vrouw die te hard moet vechten voor dingen die evident zouden moeten zijn... Misschien komt de geloofwaardigheid ook van het feit dat regie, hoofdrolspelers, cinematografie, script en producer allemaal vrouwen zijn. Het zou geen issue mogen zijn, maar in de filmwereld helaas nog altijd eerder uitzondering dan regel.

Mooie, tedere film over liefde.

Voert de film ons in eerste instantie mee naar een groep voor vrouwenrechten ijverende jongeren, het is de lesbische aard van de twee vrouwen in de hoofdrol die in het verhaal, dat zich zowat 50 jaar geleden afspeelt, voor de meeste tegenkantingen zal zorgen en meteen ook de mooiste en gevoeligste scènes uit deze film zal opbrengen.

De vertolkingen zijn gaaf. Vooral Cécile de France is opmerkelijk in haar feministische gedrevenheid en verliefdheid op de vrouw die uiteindelijk nog het meest lijdt, rol eveneens geloofwaardig vertolkt door Izïa Higelin, terwijl ook Noémie Lvovsky als de moeder die haar dochter "bedreigd" ziet, eveneens keurig vertolkt.

Mooie beelden van het Franse platteland, met daarbij goede schets van het nuchter boer zijn.

Delphine [Izïa Higelin] ontsnapt begint jaren ‘70 aan de traditionele waarden van de boerengemeenschap waarin ze is opgegroeid en verhuist naar Parijs waar ze eindelijk openlijk voor haar seksualiteit uit durft te komen wanneer ze een relatie aangaat met de feministische activist Carole [Cecile de France]. Maar wanneer het bestaan van de familieboerderij in gevaar komt na de beroerte van Delpines vader [Jean-Henri Compère], voelt Delphine zich verplicht om terug te keren. Wanneer Carole haar onverwacht opzoekt wordt het steeds moeilijker om de ware toedracht van hun relatie geheim te houden voor Delphines moeder [Noémie Lvovsky]. Een confrontatie lijkt een kwestie van tijd. Schildert op treffende wijze het contrast van het plattelandsleven met dat van Parijs, daarbij geholpen door de levendige vertolkingen van Higelin en De France. De terugkeer op het platteland is een stuk minder interessant, ook al omdat het niet zo moeilijk is om te raden in welke richting het verhaal zich zal ontwikkelen.

Warme film over een lesbische relatie ten tijde van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70. Strijden voor anonieme gelijke rechten voor vrouwen is toch nog wat anders dan in een conservatieve omgeving uitkomen voor je seksuele geaardheid.

Regisseur Catherine Corsini heeft over die worsteling een prachtige film gemaakt met uitmuntende vertolkingen van Cécile de France (natuurlijk) en Izïa Higelin (mij totaal onbekend). Een pareltje.

In het begin erg sterk, vanaf zo ongeveer de helft verzandt het narratief wat teveel in stereotypes. Jammer, vind ik, er had toch misschien wat meer in gezeten, hoewel aan de andere kant dit verloop wel herkenbaarder is voor wie in zo’n situatie zit of zat.

Ondertussen wemelt het van de erg romantische en erg fraaie plaatjes van het Franse platteland - in La Creuse, als ik de nummerborden goed gespiekt heb. Bijna het dunst bevolkte stuk Frankrijk, tussen Limoges en Clairmont-Ferrand. Ik geloof niet dat ik er ooit geweest ben, maar wellicht is dat iets om in te halen.