I Quattro dell'Apocalisse (1975)

Geen remake, maar wel Fulci's toevoeging aan een cyclus, wat op dat moment de 'trend' was.

Charles Manson schokte de wereld en plots waren er films met soortgelijke psychopaten, waar onschuldige mensen slachtoffer van werden.

Fulci liet het echter afspelen in het westen.

De film begint goed. Een aantal misfits die goed weg weten te komen van een grote schoonmaakactie van de stad. Het geweld dat daarbij gebruikt wordt, of beter gezegd, de gore, is typisch Fulci.

Sympathie wekken voor zijn karakters heb ik nooit een sterk punt gevonden van Fulci. De manier waarop hij de baptistenkaravaan gebruikt is vrij armoedig.

Het einde echter, lijkt compleet los te staan van het kwellende proces, wat de hoofdfiguur gedurende de tweede helft heeft doorgestaan.

Viel me toch ietwat tegen. Ik was bijzonder gecharmeerd van de openingsscene. Fulci bouwt geweldig de spanning op. Het plaatje van een pitoresk westernstadje waarin gemaskerde mannen zich in de schaduw schuilen werkt uitstekend. De rest van de film is helaas wat mak. De groep mensen komt een aantal interessante mensen tegen maar echt groots of indrukwekkend wil het niet worden. Vond de vier hoofdrolspelers ook niet erg sterk. Bij westerns ben ik toch dol op de mythologie rond personages en die ontbrak hier helaas. Overigens bevat de film een prima soundtrack zolang je die afzichtelijke titelsong maar niet meerekend.I Quattro dell'Ápocalisse heeft zo z'n momenten maar mist wat mij betreft een stukje grootsheid.

Unieke film wordt hier en daar geroepen en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Wat een geweldige films heeft die Fulci toch gemaakt. Met de gore valt het dit keer mee. Wat deze film zo speciaal maakt is de combinatie van coole stoere actie en zoals de schoonmaakactie van de mannen met masker in het begin, of eigenlijk alle scenes met het geweldige personage Chaco, met mooie scenes, zoals de geboorte van het kind. Waar Fulci bekend om is (het extreem bloederige geweld) zie je in scenes zoals afgebeeld hier op de poster of de maffe kannibalenscene. , maar hij wisselt het dus af.

Fulci is een stijlvolle filmmaker en dat laat ie ook hier weer zien, maar op een heel andere manier dan ik van hem gewend ben. Het is zeker ook een film over menselijkheid, over relaties en over de zoektocht naar een beter bestaan. Het is allemaal niet zo diepgaand als deze kreten doen vermoeden, maar de film is melancholisch van toon, ondersteund door bijpassende muziek.

En zo is dit dus wederom een heel bijzondere film van een van mijn favoriete regisseurs die veel meer kan dan alleen smeerlapperij op het doek brengen. En dat bewijst ie hier. 4 sterren.

Dit was een van de titels, waarvan ik het idee had dat ik deze toch wel moest hebben in mijn pas gestarte Spaghetti western verzameling... tja, ... valt tegen, want kan zijn faam totaal niet waar maken.

Story wise en qua fotografie vond ik dit een uiterst povere film. Erg rommelig en deed me zeer sterk aan een matige b-film denken.

Eigenlijk louter gekocht op titel en aanwezigheid van filmhelden Testi en Milian. Die laatste zit er na een half uur misschien twintig minuten in, om daarna uit het verhaal te verdwijnen en pas weer de laatste vijf minuten mee te doen. Dat was de eerste teleurstelling!

Milian is opdreef als psychopaat, maar het uit de lucht schieten van eenden vond ik eigenlijk niet kunnen, want dat leek me gewoon echt. Ben er sowieso op tegen dat dieren voor een film iets overkomt, laat staan erger. Het blijft tenslotte maar een film (en in dit geval een niet al te beste).

Dit was toch al een rare, domme scene, want dat lachen van de rest van de groep leek echt nergens op.

Nadat Milian uit het verhaal wordt geschreven leek de film ook meteen zijn angel kwijt te raken.

Het hele gedeelte in het mijnstadje boeide totaal niet en leek maar geen eind aan te komen. De film had sowieso een te laag tempo om echt te kunnen blijven boeien.

De film is weliswaar in Italië gemaakt, maar had voor mij nog maar weinig feeling en uiterlijke kenmerken van een echte Spaghetti western. Het entertainment gehalte vond ik ook uitermate laag.

Een vier, ofwel twee sterren.