Standing in the Shadows of Motown (2002)

Reach out!!! IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII'll be there to always see you through! Het is maar goed dat ik geen tamboerijn in huis had en dat de ventilator naast me op volle toeren [hmmm, daar kwam nooit Motown muziek voorbij] draaide, ik had het al warm genoeg door de prachtige nummers die voorbij kwamen, maar ook de documentaire zelf straalde warmte uit.

Tja, eerlijk is eerlijk, ik kende ze ook niet, The Funk Brothers. Deze documentaire is dan ook een prima eerbetoon. Mijn god, welke Motown klassieker is er nu eigenlijk niet door hun veelal geimproviseerd. Verbazingwekkend. Verbazingwekkend zijn ook de anekdotes die de heren vertellen, van uitermate kolderiek tot emotioneel.

Toch wil de documentaire te veel kwijt in te korte tijd. The Funk Brothers is een grote band, en om nu ieder bandlid te gaan ontleden van geboorte tot aan heden/hun dood (iets wat ze trachten) gaat niet van een leien dakje. Zeker niet als de anekdotes ook nog bijgestaan worden door compleet onnodig nagespeelde reconstructies en veel live-nummers van hun tribute-optreden (met een keur aan artiesten, van Chaka Khan en Bootsy Collins tot Joan Osbourne en Ben Harper). De uitvoering van What Becomes of the Broken Hearted vond ik ook schitterend. De uitvoering van What's Going On door Chaka Khan wil pas op het laatst losbarsten (deze uitvoering won overigens een Grammy Award, mwah). En Bootsy Collins verneukt gigantisch The Contours' Do You Love Me die de jongelingen onder ons natuurlijk kennen van de Dirty Dancing soundtrack.

Tijdloze muziek. Van arteisten die pas in 1971 voor het eerst genoemd werden bij hun naam op een album, ook meteen het beste wat Motown heeft voortgebracht, Marvin Gaye's What's Going On. Helaas luidde dit nieuwe gegeven ook een nieuw tijdperk in, binnen een jaar gooide Motown het roer om, en de band stond werkloos op straat. Voor de rest moet je de documentaire maar kijken.

Lekker swingen en tamboerijnen en meeschreeuwen, maar de docu wil te veel. De individuele leden van The Funk Brothers verdienen een documentaire ieder voor zichzelf. 3,5* en uit op dvd met veel muzikale extra's. Interessante muziekgeschiedenis, een must voor Motown fans.

Fantastische, pure muzikanten natuurlijk, deze Funk Brothers.

Van die gasten die binnen komen druppelen, naast elkaar gaan zitten, hun instrumenten even afstoffen en binnen een minuutje een sound produceren waar je helemaal gelukkig van wordt.

Voor iedereen met maar een beetje soul of R&B in z'n kloten een must.

Motown's muzikale motor.

En eindelijk belicht in de filmgarage, want de Funk Bros. hebben er recht op. Sympathieke kerels ook. Stiekem natuurlijk twee bandjes, want boef Gordy had voor iedereen een stand-in, behalve voor diegene die uitbetaalde.

Het leuke aan deze docu zit hem met name in de anekdotes en de korte reconstructies van de klassiekers. Maar wanneer Harper zich laat begeleiden door de oude knarren doet het erg pijn. Niet alleen om te horen dat hij volledig wordt overschaduwt door de schitterende bejaardenband, maar de heiligschennis zit hem vooral in het feit dat de man geen soul heeft. De hedendaagse artiesten vallen sowieso muzikaal door de mand, m.u.v. Khan en Levert. Met als dieptepunt het vocaal verkrachten van 'Cloud 9' en het amateuristisch tegen de maat in zingen bij 'Ain't To Proud To Beg'. Hoi ik heet Ben en doe straks Marvin ook nog na! Doe ik gelijk zijn mutsje er bij op. Collin's is ludiek en voornamelijk de showsteler met de hit van The Contours. Wat een warm bedje moet die band toch zijn geweest. Verdomme, ze zijn het nog steeds! Maar was meneer Isley soms niet beschikbaar? En waar was Prince bijvoorbeeld, of Wacko Jacko desnoods?

Er wordt niet alleen muzikaal door de mand gevallen door de 'nieuwe' generatie. Wanneer Ndegeocello baslegende 'Babba' aan het huilen maakt door een volstrekt onnodige vraag te stellen ter verificatie van haar eigen ongeloof. 'U als blanke heeft zich nog nooit misbruikt gevoeld'? Want toen ik nog niet in de baarmoeder zat was u vast een beetje dom.. Schaamteloos. Wat een naar meisje. Hoe pijnlijk ook, alleen deze tenenkrommende scène rechtvaardigt het uitzenden van de muzikale beelden van haar en de band. Het was nog nooit zo prettig om iemand te zien afgaan. Al moet gezegd dat ze het allereerste liedje wel goed performde. Tsja, het is ook moeilijk om je eerbiedig te blijven gedragen met zulke gewone kerels om je heen. Ze weten niet eens welke kleur ze hebben! Dan merken ze het vast ook niet wanneer ik ga freestylen tijdens een klassieker van The Temptations en daarmee de boel verneuk. Of meeplayback met de wèl uitstekende vocalen van de backingband, wanneer alsnog het kwartje bij mij valt.

Gelukkig krijgen we op het einde nog meer Khan, maar ook een heerlijke uitvoering van 'What Becomes Of The Broken Hearted'. Osborn kan namelijk ook goed zingen. De haren op de arm willen helemaal niet meer naar beneden wanneer de inmiddels overleden Funkers in portret worden bijgezet. Want zowel muzikaal als sociaal gezien staan deze mannen als een huis. Zelden zo een lekkere rhythmsectie gehoort overigens, om gek van te worden. Stuk voor stuk zijn de heren verantwoordelijk, net als bijvoorbeeld The Beatles, voor het veranderen van de popmuziek in het algemeen. Met dit verschil dat deze guys nooit de media haalden en al helemaal geen miljonair werden. En dan in je vrije tijd voor een kratje bier de jazz van de hemel spelen, wat een helden.

Geweldig.

Voor wie de muziek van het label Motown een warm hart toe draagt moet zeker deze docu zien..ik heb een hoop opgestoken van hoe,wat,waar en wanneer!

De mensen achter de artiesten....die eigenlijk toch wel zelf hele grote artiesten waren.

Mooi om te zien.