En Kärlekshistoria (1970)

De film is gerestaureerd en opnieuw in Zweden uitgebracht. Resultaat : minimaal 700.000 kijkers met een gemiddelde waardering van 8,5 of zo. De hoogste waardering dit jaar voor een uitgebrachte film.

Het zou goed kunnen dat het lag aan het gegeven dat deze film mijn vijfde op een dag was, tijdens het festival in Rotterdam, maar erg bij de les hield deze mij niet. Ik begreep dan ook niet waarom dit zo'n grote hit was in Zweden in 1970. Als ik de kans krijg wil ik hem nog eens herzien.

Sterker nog, Hij is nu anno 2003 een hit. (of ie in 1970 zo'n hit was weet ik niet)

31 Oktober de DVD-release van deze film in Zweden. Ook met Engelse ondertitels. Dit komt tegenwoordig gelukkig steeds vaker voor.

Goed nieuws !!

Gekocht en gisteren gezien. Geweldig goede film. Ik denk voor die tijd de enige film over liefde en voor die leeftijdscategorie (15-16 jaar). Voor iedereen herkenbaar.

Hoeveel stuks gekocht ?

Helaas maar 1 exemplaar. Maar het komt goed!!!

Film staat dan toch zomaar in mijn top 10

Leuke filmposter

Ik kwam er net achter dat ik nog geen fatsoenlijke mening heb vertolkt over deze film, terwijl die wel behoorlijk hoog in mijn top 10 staat.

Laat ik vooropstellen dat je wel een beetje van dit genre moet houden. In die zin... als je Fucking Åmål een goede film vind dan vind je deze film ook goed denk ik. Het gaat ook over opgroeien en keuzes maken, maar dan in een andere tijd (1968) en tussen man en vrouw. Om de vergelijking door te trekken met Fucking Åmål is in deze film de moeilijkheid dat de hoofdpersonages van twee totaal verschillende sociale achtergronden afkomen. De twee families zijn qua gedragingen en qua culturele achtergrond totaal verschillend. Dit wordt overigens pas echt goed duidelijk in de meesterlijke slotscenes. "Skål för Jon" is zonder te overdrijven meesterlijk. Hoe dan ook, er ontstaat een sterke sfeer die je niet meer loslaat. Samen met de meesterlijke soundtrack, waaraan Roy Andersson zelf ook een behoorlijke bijdrage heeft geleverd, is deze film één van mijn favorieten van de laatste tijd geworden. Ik hoop dat die ooit nog een keer groot gereleased wordt in de rest van Europa.

Aardige film met vele herkenningen en leuke scenes, en veel erg lange scenes, op zijn best deed het me denken aan het werk van Claude Sautet, helaas bouwen die scenes naar nergens toe op, en blijft alles hangen in een soort tredmolen, er zit jammer genoeg geen ontwikkeling erin.

Erg naturalistisch gedaan. Maar ook wel met erg minimale dialoog, zodat er een aantal malen flink te raden over blijft wie, wat is en waarom doet. Op zich niks mis mee, maar helpt ook de opbouw niet zo.

3.5*

Pfff, blij dat 'ie eindelijk was afgelopen.

Een saaie film die maar blijft voortkabbelen, zonder te boeien. Hooguit een paar 'wel aardige' scenes, die doen vermoeden dat de film vanaf dat moment nog wel interessant zou kunnen worden, maar die hoop was vergeefs.

Wel knap: zo'n grote verzameling mutsen en sukkels heb ik zelden in één film bij elkaar gezien

2,5*

De langzame danwel trage ontwikkeling vind ik juist de kracht van deze film. Het geeft je echt de tijd om je in te leven in wat deze jongelui bezig houdt. Het slot (familiefeestje in de vrije natuur) was onvergetelijk.

En... iedereen die ooit 15 was, is ooit een sukkel of muts geweest. Laten wij elkaar niet voor de gek houden.

Maar leuk dat jullie deze film ook gezien hebben. Het was nog wat rustig voor wat betreft het stemmenaantal.

Ik heb geen moeite met de traagheid, maar wel met de in mijn ogen gebrek aan ontwikkelingen.

Tuurlijk ben ik ook een muts van 15 geweest, maar de problemen die de pubers in deze film bezighouden, vind ik niet (meer) zo interessant. En ja, dan blijft er toch erg weinig over.

Leuke film, voor en over bakvissen, maar niet zonder dat hij tegelijk ook de draak steekt met heel het gedoe dat rond jongerencultuur hangt. Hoewel ik toch de indruk had dat de film net zo goed een soort van nostalgische weemoed naar die periode uitdrukte.

Gewoon aangenaam om te bekijken, op sommige momenten geweldig goed (de absurde slotscenes vooral) op andere geweldig idioot, maar eerder op een camp manier dan dat het slecht is. Ik kon het niet laten de vergelijking te maken met Easy Rider, en dan is deze duidelijk superieur tegenover dat oersaai stuk cinema. 3.5 sterren verdient hij in ieder geval.

Een film met twee hoofdthema's.

1) puppy love zoals dat heet, een liefdesverhaaltje tussen twee zeer jonge mensen.

2) kritiek op het Zweedse (sociale) lasten-stelsel dat destijds een zeer grote druk oefende op de werkende middenstand.

Puppy Love

Werkelijk waar fantastisch in beeld gebracht. Wat een scenes, met als absolute hoogtepunt de scene uitgebeeld op de poster. Het ogen- / blikken-spel van de twee hoofdrolspelertjes spreekt boekdelen. Meesterlijk. Maar ja, dan....

Mommy and Poppy Love?

Jonge hond regisseur Andersson moest en zou het huidige politieke klimaat in Zweden aan de kaak stellen. Dat lukte hem, alleen anno 2006 sta ik er toch redelijk onverschillig tegenover en vond ik de kritiek niet op een juiste en interessante manier weergegeven. Ik voelde me net Pär en Annika, zich niet druk makende om de grote mensen wereld. Zo klaagt opa over eenzaamheid, zit mama in een diepe depressie, en Jon.... Ach, het kon me niet zo veel schelen. Het haalde de vaart uit de film, geef mij maar dat tienerspel. Dit ondanks de veel geprezen slotakkoord van de film, want dat is er één om nooit te vergeten. De kreeften-party resulterende in de prachtig cinematografisch weergegeven "Skål för Jon".

Een film met te veel saaie stukken (de grote mensen wereld) als je het mij vraagt. Maar puppy love en "Skål för Jon" maken van deze film toch een absolute must see. 3,5*

Ik ben het voor het overgrote deel met je eens. Het puppy love gedeelte is erg goed in beeld gebracht en neemt jezelf terug in de tijd. Ik vind echter die maatschappij kritische noot erg goed passen in het verhaal. Het is een overbrugging naar het laatste gedeelte... het party gedeelte, waaronder het hilarische skål för Jon!!! Uiteindelijk vond ik dat het "jong" gedeelte mooi werd ingepast in de grote mensen wereld. Ik ben het met je eens... een absolute must see.

Andersson wilde toch het een en ander bekritiseren, wat niet lukte door ridicule personen (door anderen alhier 'kneusjes' genoemd) op het scherm te projecteren, waar ik geen sympathie voor kon voelen. Het liet me dus koud. Ik moet wel vermelden dat ik puur een puppy love film verwachtte, waardoor 'de-grote-mensen-problemen-wereld-scenes' wellicht een grotere irritatie te weeg brachten.

Over naar hulde en lof-uitingen:

Mooie dvd [*rochel* pakket *kuch* service *hoest*] met prachtige extra's. Onder andere, de terugkeer van Annika en Pär naar de plek van de poster...ze zijn amper veranderd. En een zeer interessant gesprek tussen de regisseur en de cameraman over de cinematografie van deze film en cinema in haar geheel (met veel steken richting de Deense cam-camera-cinema).

Jammer dat de dvd behoorlijk prijzig is...

Als er mensen zijn die echt totáál geen belang hechten aan goed beeld of geluid: ik zag onlangs dat iemand de hele film, in stukjes toch, op Youtube gezet had .

Weet iemand waar ik "a swedish lovestory" op dvd kan kopen?

Liefst asap. Poos gezocht. Niets gevonden. Op z'n minst wel ENG ondertiteld. TIA!

Staat bij mij ook veruit bovenaan mijn to-see-lijst, maar zo moeilijk te krijgen. Volgen mij heel anders dan zijn andere films, maar de trailers op you-tube zien er prachtig uit.

Volkomen anders ja. Was destijds op het IFFR te zien, net als zijn andere werp "Giliap".

Nou dan toch eindelijk goed nieuws... Komt dit jaar nog uit op DVD bij Lumière!

Ze zijn goed bezig daar bij Lumiere. Echt een lijn zit er niet in, maar ze kiezen leuke oudere titels uit om uit te brengen,

Een liefdesverhaal. Hoe simpel kan film zijn. En hoe mooi. Andersson vertelt in En karlekshistoria het verhaal van twee jonge tieners die voor het eerst verliefd worden. Dat is het. Een verhaal dat je 100 keer kan vertellen en dat 100 keer interessant zal blijven. Het blikkenspel en de gezichtsuitdrukkingen van de twee hoofdpersonages zeggen alles, prachtig gedaan. De wat sentimentele maar onweerstaanbare jaren '70 muziek versterkt deze scenes nog eens. De rest van de film is ietsje minder (ik sluit me in dat opzicht aan bij Mug). Zelfs de zoektocht naar John vond ik niet zo bijzonder vergeleken met een willekeurige scene tussen Annika en Par. Toch denk ik dat de film niet zonder die andere gedeelten kan, al is het maar voor de rust en de balans.

En karlekshistoria is gewoon een eenvoudige, ontroerende en leuke film. Heel anders dan bijvoorbeeld Songs from the second floor. Deze lijkt zoals al eerder gezegd meer op die andere Zweedse tienerfilm; Fucking Amal. Een aanrader dus.

Goede films zie je meestal wanneer je vooraf geen verwachtingen hebt.
Deze film is daar een goed voorbeeld van.
Wat begon als een eenvoudig liefdesverhaaltje werd een aangename filmervaring.

Vooreerst heb je de luchthartige stemming die de film overbrengt.
De zachte kleuren stralen een zomerse waas uit waar een mens zowaar nostalgisch van wordt.
Het sympathieke Zweedse taaltje krijg je er gratis bij.

De kinderen spelen weliswaar op het randje van overacting maar het zorgt voor een ironische inslag die in perfect contrast staat met de serieuze ouders. De film blijft de hele tijd door balanceren op deze dunne lijn.

Neem nu de scene waar Annika uit de trein stapt.
Een heerlijke desolaat landschap en een kleine boemeltrein zijn de decorstukken van een pittoreske scène. De rustige setting wordt magistraal doorbroken door Annika die als 'n volleerde dame uit de trein stapt.

Eenzelfde situatie op 't feest. Als Jon later toekomt is de sfeer meteen doorbroken, toch krijgt hij meteen een vrolijk feesthoedje in de hand gestopt. Prachtig toch ?

Velen vinden het een geforceerde poging tot maatschappijkritiek, ik vind het een tragikomedie van de puurste soort. De verwrongen houdingen van de volwassen kan je ook aanzien als een vorm van kleinburgerlijkheid.

Dan heb ik 't nog niet gehad over het liefdesverhaal. Dat wordt, mijn inziens, ongelooflijk sterk gebracht. De kleine lachjes, schuchtere blikken, onzekere toenaderingen en onnodige complexiteit, alles is aanwezig. Bovendien heeft Ann-Sofie Kylin engelengezicht dat starogen kan veroorzaken.

Het is ook een film die beter wordt naar het einde toe, met de knotsgekke eindscene als apotheose.
Topcinéma !

Misschien komt het omdat ik de jaren 70 niet heb meegemaakt maar ik herkende weinig van de sfeer en omgangsnormen (weet niet hoe ik het anders moet omschrijven). Het komt mij over als een gekke samenleving die nogal deprimerend is. Het enige dat overblijft is een liefdesverhaal tussen twee pubers. En eerlijk gezegd vond ik het niet byzonder uitgewerkt.

De maatschappijkritiek boeide me niet, althans niet de directe aanleidingen daarvoor. Voor mij was het vooral een film over een ontzettend pure, kwetsbare eerste verliefdheid, afgezet tegenover de volwassen wereld waar er door een hoop gedoe en onzin niet heel veel sprake meer is van puurheid en bedreigd door gevaar van buitenaf. Door maatschappelijke rituelen, kleinburgerlijke onzin, stresskippen van ouders die met een suf hoedje en verse kreeft iets van een feest organiseren, zelfmedelijden.

Veel mooie verliefde scenes en in zijn idealisering van het nieuwe en jonge tegenover het gearriveerde en burgerlijke, tegelijk duidelijk een debuut en een sixtiesfilm (maar nog een erg fris ogende trouwens).

Fijne cinema.

4.0*

In dit debuut van Roy Andersson herkende ik pas in de laatste twintig minuten iets van de absurdistische maar wel zeer komische humor van zijn laatste films "Songs of the Second Floor" en "You the Living". Voor de rest vond ik dit meer een nostalgisch portret van de beginjaren zeventig. Paffende jongens op brommers - ik herkende de Zündapps, Puch's etc - zonder helm uiteraard, meisjes in mini rokjes en ook de muziek niet te vergeten. Zeer herkenbaar voor mij dus. Echt bijzonder vond ik dit filmpje niet hoewel de scènes van de twee verliefde tieners best wel mooi waren en Annika ook best wel een knap meisje was. De wereld van de volwassenen deden mij helemaal niets, met uitzondering van de laatste twintig minuten dan, waarbij hun burgelijke stompzinnigheid door Andersson pas goed op de korrel werd genomen.

3,0*

Zweedse film die mij eerst een heteroseksuele variant leek van Show Me Love, de beste liefdesfilms die ik ken, maar het werd uiteindelijk toch wel even wat anders.

En Kärlekshistoria is vooral een film van tegenstrijdigheden. Het jonge, naïeve leven tegenover het gezeik van de ‘grote mensen’. Daar waar Amerikaanse films vaak verzanden in Hollywood-gekwijl is de Europese filmindustrie vaak wat meer down to earth en geeft een realistischer beeld van het leven op deze leeftijd. Waarbij ik gelijk de kanttekening maak dat het daardoor gelijk een stuk eentoniger en trager wordt.

Het begint allemaal op een camping, waar de hele familie nog gezellig op vakantie gaat in een ons kent ons-dorpje ergens in Zweden. Het eindigt met een surrealistische scène waarin gezocht wordt naar een man in een mistig bos. Die overgang verloopt verbazingwekkend natuurlijk. In het begin vraag je je af waar al die zijpaden met zeikende ouders voor nodig zijn, maar zo tegen het einde ben je vergeten dat deze film in eerste instantie draaide om een prille liefde. Bewust of onbewust een mooie verwijzing naar hoe je pas merkt dat je jonge jaren voorbij zijn als je al middenin de volgende stap in je leven zit. Ten minste, zo stel ik mij dat voor. Ik ben, godzijdank, pas 19. Waarmee het onschuldige leven meer tot de verbeelding spreekt voor mij.

Wat onhandige cuts zorgen ervoor dat je minder van de mooie landschapsbeelden kunt genieten en dat is toch wel een gemis. En verder sluit ik me aan bij de lofwoorden hierboven van o.a. zamna en starbright boy.