The Secret of Santa Vittoria (1969)

De scenes met de van energie overlopende Anthony Quinn en Anna Magnani redden de film van vervlakking en...verveling.

Kunnen de massale dorpsscenes met vrolijke muziek er best door, Hardy Kruger is potsierlijk als Duitse officier.

Terloops, na zo'n "speciale" transport van de wijn zal deze wel heerlijk naar de vaantjes geweest zijn. Maar goed, het is een komedie (met toch af en toe een bittere link naar de ernst van WO II).

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze film gehoord tot ik de titel tegenkwam in een artikeltje over Anna Magnani. Het is een komedie, maar... niet helemaal. Er is ook plaats voor drama en romantiek. Anthony Quinn is niet bepaald een van mijn favoriete acteurs, maar in deze film laat hij zich van zijn beste kant zien. En Anna Magnani? Voor haar geldt: “Goede wijn behoeft geen krans.”

Anthony Quinn geeft één van zijn meest memorabele vertolkingen in deze oorlogskomedie die draait om de pogingen van een Italiaans dorpje dat, nadat Mussolini is afgezet, probeert te voorkomen dat de zich terugtrekkende Nazi's hun volledige wijnvoorraad opeist. Quinn speelt de rol van Bambolini, een dronkaard die in beschonken toestand de watertoren beklimt en weigert eruit te komen. Wanneer zijn dorpsbewoners erop blijven aandringen blijkt dat Bambolini het eigenlijk niet aandurft, waarop de dorpelingen zijn naam scanderen om hem op te jutten. Wanneer de vergadering van de fascistische gemeenteraad dit hoort, denken ze dat Bambolini weleens de ideale nieuwe burgemeester kan zijn. Aldus geschiedde, ook al is Bambolini totaal onbekwaam en ongeschikt voor zijn functie... totdat hem te ore komt dat de wijnvoorraad in gevaar is. Met behulp van zijn even doortastende als veeleisende echtgenote Rosa [Anna Magnini] bedenkt hij een plan om de Duitsers, onder leiding van Von Prum [Hardy Krüger], om de tuin te leiden. Maar wil dat slagen moet hij net zo sluw zijn als de vijand én ervoor zorgen dat het hele dorp meewerkt.

Quinn krijgt alle ruimte om gestalte te geven aan zijn flamboyante karakter, maar het is een beheerste vertolking waarmee hij precies de juiste toon aanslaat. Magnini is eveneens subliem als de andere helft van wat in essentie een double-act is bestaande uit de bazige vrouw en de levenslustige man. Krügers onderkoelde spel helpt daarbij en het resultaat is een uiterst vermakelijke en regelmatig hilarische kat-en-muis-komedie.