Steel Magnolias (1989)

Zo dramatisch aan het einde, maar hoe Mlynn dan weer de draad probeert op te pakken en opgevrolijkt wordt door haar vriendinnen ... ik vond het een heerlijke film.

Hmm, er zit iets in deze titel wat mij een behoorlijk positief gevoel geeft Tsjah, en opzich doet deze film dat ook wel. Een lekker luchtig, humoristisch filmpje die na verloop van tijd een zware dosis drama moet verwerken. Uitstekend geacteerd door alle dames, die de één na de andere gewelidge dialoog weten te produceren. Nooit gedacht dat een stel roddelende, zeurende, oude tantes zo leuk konden zijn. Deze film is bij vlagen gewoon heerlijk humoristisch. Dat is dan ook het sterkste punt van de film, want het sentimentele gedeelte - wanneer Julia Roberts doodgaat bijv. - pakte me eigenlijk niet echt. De scéne op de begrafenis is dan wel weer hilarisch; hit her! Geweldig personage trouwens die Ouiser. Ach ja, voor de rest gewoon een leuke film die me aaridg heeft verrast. Dikke voldoende dus ook.

Goeie film rondom een aantal vrouwen in een schoonheidssalon in het zuiden van Amerika. Niet echt een verhaal, maar de film heeft genoeg leuke dialogen en personages. De mannen hebben duidelijk een ondergeschikte rol hier. De heerlijke cast is een genot om aan het werk te zien en de kapsels zijn ook een vermelding waard.

Een film zonder echt verhaal, maar met enkele karaktervolle vrouwen. Een dramatische gebeurtenis brengt de film in een kleine versnelling, maar in z'n totaliteit brengt de film toch net te weinig. De hele "levensloop" wordt wel mooi verfilmd met een positieve boodschap (i.e. live goes on)

Het komediegedeelte is veruit het beste met grappige dialogen en ook enkele mooie scènes, zoals het huwelijksfeest.

Daarna gaat het verflauwen, een beetje melo...

Shirley Maclaine viel mij het meest op.

Een afgrijselijke film over een stel strontvervelende mensen die de godganse dag bezig zijn met strontvervelende dingen, zonder dat daar ook maar het minste aan verzachtende omstandigheden tegenover staat. Wat kan een Sally Field, een Dolly Parton, ons'Zjuul toch bewogen hebben hier aan mee te doen - van de rest verbaast me dat ergens minder.

Tom Skerrit dan. Hij verzorgt heel af en toe op homeopatische wijze iets van een comic relief. Maar net iets te vaak omdat je gewoon medelijden met hem hebt. Je zal het te stellen hebben met zo'n zooitje vervelende kwijven. Om je van kant te maken.

Het enige positieve wat ik aan deze film kan ontdekken is dat ik kennelijk toen al het instinct had om deze te vermijden, en dat al die tijd heb weten vol te houden.