Suna no Utsuwa (1974)

In het eerste gedeelte lijkt het een degelijke maar weinig bijzondere en vrij standaard detective film. Op een gegeven moment wordt het echter over een andere boeg gegooid, en de film wordt opgesplitst in drie elkaar afwisselende delen, waarbij het plot gedetailleerd uit de doeken wordt gedaan. Prachtige, verrassende en ontroerende film. 4*

Raar dat de films van deze regisseur zo onderbelicht zijn op MM?

Ik ben het helemaal met de vorige spreker eens. De film heeft wel wat van Kurosawa's 'High and Low' qua gekke mengeling van een detective film en puur hartverscheurend drama.

Wat de film in het begin toch zeer aantrekkelijk maakt zijn de mooie sfeervolle plaatjes van jaren zeventig Japan, doordat de detective het hele land doorkruist in zijn zoektocht naar de moordenaar.

Het slot is zeer bijzonder en ontroerend. Grappig overigens om Ken Ogata eens in een rol te zien van absolute weldoener!

Het script was bewerkt door Yoji Yamada, een andere hier veel te weinig bekende regisseur.

Absoluut een aanrader.

De films van Nomura zijn op zijn best bij vlagen prikkelend, maar over de gehele linie nog nooit écht overtuigend geweest. Is duidelijk een westers beïnvloed filmmaker als het gaat om de stijl van vertellen. Las hier al eens de vergelijking met Hitchcock - op zich begrijpelijk Al is dat niet in de zin dat het mysterie en het plot daaromheen het hoofditem is, maar wel altijd belangrijk. De milieu- en sfeerschets zijn minstens zo belangrijk. Alleen blinkt in dat twee zoveel Japanse cinema écht uit dat Nomura zich hiermee maar moeilijk kan meten wat mij betreft. Bij deze Castle of Sand - die mij een soort Memories of Murder leek vond ik de zeer sentimentele afwikkeling in het laatste half uur maar moeilijk te verteren. Ik ben nog steeds verbaasd dat Nomura Kinema Junpo- en andere Japanse filmlijstjes siert. Tamba als goeïge inspecteur was wel erg verfrissend en Ryu Chisu kwam op zijn oude dag ook nog even opdraven (hoewel draven, hij zat geloof ik nog steeds op zijn bekende tatami ).

Recent zag ik Kiga Kaikyô (1965) en het viel me op hoe vergelijkbaar deze twee films zijn. Beide vrij lang in speelduur, prijswinnend, met als centraal thema een politie-speurtocht die geen moment overtuigend wil worden, om daarna met een lange samenvatting en wat dik aangezet melodrama te eindigen. Wat mij betreft eerder films om van een lijstje af te strepen dan om echt heel erg naar uit te zien.

Toch moet gezegd dat ook deze best wel lekker weg kijkt. Heb me nauwelijks verveeld. Er zit best vaart in, het is mooi geschoten, de acteurs zijn aangenaam enz. Het is alleen achteraf dat je dat lege gevoel hebt dat de film je nauwelijks echt geraakt heeft, omdat het niet zo overtuigend was (vooral het uiteindelijke motief voor de moord is flinterdun en wordt ook nog eens gepresenteerd op een moment dat je wat sympathie voor de dader zou moeten gaan voelen...?) en uiteindelijk dus ook niet veel meer wil zijn dan wat simpel sentimenteel vermaak.