Le Corbeau (1943)

Erg goed plot en acteerwerk.

Alleen geluid kwaliteit was wat minder

3,5 ster

Leuke 'Whodunit' van Clouzot. De film blijft de complete speelduur boeiend, laat de kijker lekker mee puzzelen en kent een leuke ontknoping. De ontknoping vond ik zelf niet helemaal sluitend, waardoor je als kijker toch nog wat langer na blijft denken over hetgeen zich net heeft afgespeeld. Zeker geen slecht punt naar mijn idee. Ik werd af en toe wel wat in verwarring gebracht door de namen van de vele dorpsbewoners. Hierdoor was het soms wat moeilijk te volgen.

Op visueel gebied vond ik de film niet echt opvallend, op een paar leuke schaduwspelingen na (i.e. een man die de trap afloopt en uit beeld verdwijnt. Vervolgens zie je nog zijn schaduw die vriendelijk de hoed afneemt ter afscheid). Het openingsshot leid de kijker mooi het dorpje in en zet meteen een mysterieuze sfeer neer. Een degelijke Clouzot, maar van de drie films die ik tot nu toe van hem gezien heb wel de minste.

Grappig om te lezen trouwens dat de film destijds verboden werd. Had ik nu nooit aan gedacht, maar in die tijd en plaats wel begrijpelijk.

Le Corbeau is een authentieke, sombere en grimmige film noir. Clouzot, zowat de Franse Hitchcock, liet de film produceren door de Duitsers met als gevolg dat de film geband werd. De waarden in de film stemden niet overeen met deze van het Vichy-regime en de kerk.

Dat weerhield de film er niet van om een plaats in de filmgeschiedenis in te nemen. Clouzot zorgt voor een ander soort realisme, één die mensen met een verderfelijke moraal uitbeeldt, en dat werd niet getolereerd. Een anoniem individu zaait roddelbrieven rond in een dorp, die de persoon van een dokter treffen, en zinspelen op overspel en verboden activiteiten. Zelfs prominente dorpelingen worden geviseerd door de talrijke brieven.

Het acteerspel is dik in orde, met een misantropische arts gespeeld door Pierre Fresnay en de kreupele Denise, die nu en dan een minnaar in haar bed neemt om haar handicap even te kunnen vergeten. Het verhaal blijft een whodunnit tot de laatste minuut en ontspint zich in een ontknoping die zo mogelijk nog duisterder is dan alle andere privé-onthullingen in het verhaal.

Le Corbeau haalt zijn kracht uit dubbelzinnige dialogen, goed uitgewerkte karakters, een ongezonde sfeer en professioneel acteerwerk. Enige minpunt is de warrige vertelstijl : het is een film die niet zo makkelijk te volgen is en door zijn sobere regie langdradig aanvoelt.

Een dorp wordt tegen elkaar uitgespeeld door een aantal dreigbrieven. De hoofdpersoon, een dokter wordt er ondermeer van beschuldigd bij bevallingen de pasgeborenen te laten sterven. Wat volgt is natuurlijk een onvermijdelijke heksenjacht. Le Corbeau is een redelijke film, alleen met het einde ben ik niet zo tevreden. Dat is een grote problematische hak-op-de-tak warboel geworden. Ook echt meeleven met de afstandelijke hoofdpersoon zat er niet in.

Maar al met al wel leuk om eens te zien. Clouzot brengt de paranoïde sfeer in het dorpje goed over en speelt op visueel gebied zo her en der met schaduwen. Alsnog een ruime voldoende dus.

Goede film, dat zeker.

Ik vond het vooral een erg leuk script, met een redelijk spannende uitwerking. Vooral het mysterie over wie 'Le Corbeau' is, is goed opgebouwd. Er zitten een paar sterke scenes tussen, die zorgen voor de nodige spanning. Wel is het hele gebeuren soms wat onevenwichtig en zitten er ook een paar wat zwakkere scenes tussen. Toch is het over het geheel gezien goed gemaakt en is het vooral ook erg vermakelijk, iets wat ik altijd wel belangrijk vind.

Het is pas de derde film, die ik zie van Clouzot. Le Corbeau is weliswaar niet zo goed als de eerste twee, waarvan vooral Le Salaire de la Peur een echte topper is, maar nog altijd bovengemiddeld goed.

3,5*

Een tweede visie van deze bij het uitbrengen gecontesteerde film noir van Clouzot weekt toch wel wat meer appreciatie los.

Het blijft evenwel een niet gemakkelijk te volgen gebeuren met de vele personages, die, uit het niets, plots in opspraak worden gebracht door giftige, anonieme brieven, maar tegelijkertijd schets de cineast een (elitaire)burgermaatschappij van schijnheiligheid en van bekrompenheid in menselijke waardigheid.

Een zekere spankracht doorloopt de film maar een pluspunt is vooral het sfeervol resultaat van puik camerawerk, met goede beeldcomposities. Enkele scènes, als de begrafenis, de vlucht van een betichte en de slotscène zijn best te smaken.

Pierre Fresnay en Ginette Leclerc zijn sterke namen maar de scènes met hun beiden kwamen mij niet spontaan over.

Het woord "corbeau" is in de Franse taal ook opgenomen als "schrijver van anonieme brieven". Als het aan deze film te danken zou zijn, zou me sterk verbazen, want waargebeurde feiten uit het begin van de 20ste eeuw ging Clouzot's film vooraf en dienden wellicht als inspiratiebron.

Zag reeds meerdere films van Clouzot en deze nestelt zich niet bij de allerbeste. "Le salaire de la Peur", "Les Diaboliques", "Quai de Orfèvres" en zelfs "La Vérité" gaan deze "Le Corbeau" vooraf.

Amusante film van Clouzot, een regisseur die ik toch wel zeer kan waarderen, ik moet er nodig meer van zien. Ook in deze film zijn mensen feilbaar, en loopt de grens tussen goed en kwaad behoorlijk grillig- de breinchirurg die ongediplomeerd abortussen uitvoert omdat hij zelf wat psychische bagage heeft op dat vlak is nog de meest sympathieke dorpsbewoner.

De film heeft een sinistere ondertoon, net als Les Diaboliques, en zakt eigenlijk geen moment in. Maar het einde klopt volgens mij niet. Immers, als Le Corbeau zijn vrouw Laura wilde laten opdraaien voor de brieven, waarom schrijft hij dan nog een laatste brief waarin hij meedeelt dat de vloek is verbroken? Daarmee bewijst hij juist haar onschuld?

Topfilm die op realistische wijze een beklemmende sfeer oproept in een Frans dorp tijdens de oorlogsjaren. Otto Preminger heeft van deze film een remake gemaakt "The 13th Letter' (1951) die eveneens het bekijken waard is, al gaat mijn voorkeur uit naar de originele film van Clouzot.

Ik vond het wederom een geniale film van Clouzot. Geweldig uitgangspunt. Een voorloper op vele giallo's, maar ook films als Duel of the Thing. Qua thematiek vooral. Wat verder sterk is zijn de goed uitgewerkte personages. Zo zijn de motieven van het hoofdpersonage met zijn afkeer voor kinderen, uiterst zorgvuldig door de film verweven. En is de ontknoping eigenlijk de enige logische.

Verder is de setting van het dorpje fijn, zijn de decors, art- direction en cinematografie allemaal meer dan prima verzorgd en vond ik de dialogen sterk geschreven, haast literair.
Ik ben het er overigens niet mee eens dat niet duidelijk is wie de brievenschrijver is. Laura begon met de eerste brief, haar man (de psychiater) nam het vervolgens over. Dat leidt geen twijfel.

Het thema van laffe, anonieme bedreigingen en belasterende beschuldigingen is door de toegankelijkheid van social media actueler dan toen ergens. Ik heb pas de 3 bekendste films van Clouzot gezien, maar ben erg onder de indruk van zijn werk.

Goeie film waarin de bewoners van een stadje diverse brieven krijgen met roddels en beschuldigingen. De film kijkt weg als een whodunit (alleen ditmaal zonder moord). Hoe de brieven het stadje in zijn greep houdt, is goed neergezet. Op het begin wel wat ingewikkeld vanwege de vele verschillende personages. Een kleine 3.5 sterren.

Aardige film maar richting het einde wat te veel van hetzelfde voor mij waardoor de film, ondanks een redelijk korte lengte, toch wat langdradig voelde. De film excelleert ook nergens echt. Thematiek prima maar niet overdonderend, visueel wel oké maar niet per se spetterend en sfeertje in dat dorp en acteerwerk in orde maar dat is het dan ook. Sommige scènes springen er qua vermaak wel uit, bijvoorbeeld als vele mensen in zo'n zaaltje een brief moeten schrijven. Benieuwd in hoeverre Wicked Little Letters (Film, 2023) zich hierdoor ook heeft laten inspireren. Al is deze Franse film qua toon echt een stuk beter. 3,0*

Na Les Diaboliques is dit de tweede film van Clouzot die ik zie en hij heeft opnieuw een fraaie film afgeleverd. Ik ben wel altijd te vinden voor een film waarbij een hele gemeenschap tegen elkaar wordt opgezet. Hier zijn het de roddelbrieven van ' Le Corbeau' die de gemeenschap verdeelt, maar vooral dokter Germain viseert.

Clouzot weet het allemaal erg boeiend te houden en het hele mysterie rond 'Le Corbeau' wordt mooi opgebouwd, al had ik in het begin wel moeite met de vele personages die geïntroduceerd werden. In dit soort films is het ook altijd leuk om te zien hoe de hele situatie escaleert. De school wordt zelfs tijdelijk gesloten om een schijftest af te leggen om te achterhalen wie de brieven kan geschreven hebben en de verpleegster wordt achterna gezeten door de meute. Ook fijn dat het einde niet helemaal uitsluitsel geeft. Op het eerste zicht zou je denken dat de psychiater de brieven heeft geschreven nadat zijn vrouw Laura de eerste had geschreven en hij wilt haar hiervoor laten opdraaien. Daarom is het vreemd dat hij alsnog een laatste brief schijft of heeft de moeder van de overleden kanker patiënt de brief alsnog geschreven?

Soit, eigenlijk maakt het niet zoveel uit. Le Corbeau is een erg vermakelijke film en Clouzot weet een leuk en mysterieus sfeertje te creëren. Ook weer zo'n typische film die tussen de 3.5* en 4* balanceert, maar eigenlijk kan ik weinig negatiefs zeggen, dus verdient het 4*.

4*