At Close Range (1986)

Intense film, met name naar het einde toe. En wat is die Walken toch goed zeg. Hoort wat mij betreft in het rijtje van de hele groten...

3,5*

Uitstekend misdaaddrama met veel acteergeweld van Penn en de sublieme Walken. Het verhaal is niet overal even sterk maar de hoofdrolspelers trekken de film omhoog. Goed.

Toch niet zo best uitgewerkte misdaadfilm, typisch uit de jaren 80 en met een Sean Penn die doet denken aan James Dean.

Ook de sfeer uit de films van deze laatste wordt een beetje opgewekt.

Kon niet echt bekoren. Ook de acts, op Sean Penn na, niet.

Zou een waar gebeurd verhaal zijn.

ik had het al geschreven op het forum maar ik wil het graag nog eens herhalen : één van de mooiste openers in de filmgeschiedenis nl close up van een zoekende Penn, dan ziet hij het meisje - dit alles op een dromerige score in slow motion. Penn zoekt immers naar een doel in zijn leven en moet kiezen tussen goed (Masterson) en kwaad (Walken). De opening creëert de juiste mood om de film te volgen en boetseert meteen het personage van Penn. Stoer, onzeker en een tikkeltje zelfvoldaan. En daarvoor zal hij een prijs betalen. Regisseur James Foley kwam met deze film binnen als beloftevolle talent maar het kan verkeren zei Bredero en in de tweede helft jaren '90 de ene ramp na de andere zodat hij nu sequels maakt van pulp als Fifty shades ... Maar ACR staat er (nog steeds). Foley gaat met zijn beelden en score voor een romantisering van zowel liefde als criminaliteit. Dus zijn de diefstallen in eerste instantie opwindende spelletjes om zich te bewijzen en de aanwezigheid van zijn liefje geeft rust. De motivatie van de jongeren is sociaal-economisch getint nl arm/trash in een regio zonder toekomst en waar verveling welig tiert, is natuurlijk de trigger is om de misdaad/avontuur te omhelsen. Foley laat het verhaal rustig begaan, neemt tijd om te situeren en de scenes tussen Walken en Penn zinderen. De film zakt wel wat in na 3/4, voorspelbaarheid treedt in (thuissituatie drijft Penn definitief naar vader, diefstallen gaan goed, wrijving tussen de bende leden) en daardoor net niet in mijn lijst der favorieten. Maar het einde is terug opnieuw sterk. De tragiek dat er zat aan te komen, barst los. En in de (prachtige) finale scene krijgt de vader/zoon relatie zijn vaste vorm, worden wraak, verraad, schaamte en woede in één zin (he's my father) gebald.

De tweede uit een klein drieluik halfvergeten jeugdcriminaliteitsdrama's uit de jaren '80 die ik deze periode ga zien. Even ruimte maken op de harde schijf van de TV ontvanger. Eens dingen kijken die ooit van TV opnam.

Deze is veel beter dan de eerste. Foley heeft ambitie, de film opent erg fraai en gedurende de film gaat hij interessant heen en weer tussen seventies grittiness en een soort neo-noir sfeer. Het voelt niet helemaal evenwichtig, maar vond het de film toch veel extra's geven. Dat en vooral Sean Penn tillen deze film ver boven een gewoon waargebeurd verhaal van de week uit. Acteurs als Walken en broertje Chris Penn voldoen prima, maar Sean Penn is zo sterk dat alleen hij deze film al naar een hoger niveau tilt.

Gestoord verhaal dat helaas gebaseerd is op ware gebeurtenissen in Pennsylvania 1978. Bij een check van wikipedia kom je te weten dat elke moord effectief heeft plaatsgevonden en ook de hele context van een disfunctionele familie komt overeen.

Schitterende hoofdrol van Sean Penn, niet normaal wat hij hier presteert. Maar ook de rest van de cast mag er meer dan zijn, met een chilling Christopher Walken voorop. Alles wordt prima in beeld gebracht met aandacht voor bij momenten noirish fotografie. Ondanks de harde gebeurtenissen is het geen louter bodycount verhaal maar neemt men zijn tijd voor de opbouw en uitdieping van de karakters. Sterk. En maakt het alleen maar harder want er valt eigenlijk nauwelijks wat positiefs te rapen in de karakters. De feiten zijn gruwelijk genoeg en daar wordt ook niet in de eerste plaats op ingezoomd, al zijn ze wel degelijk aanwezig. Eerder wordt er ingezoomd op de duivelse verdorvenheid van de Walken en zijn gang, die de hele omgeving meesleept.

De score is van Patrick Leonard die in de jaren ‘80 als songwriter nauw samenwerkte met Madonna. En hier komt het speciaal voor de film gecomponeerde “Live to Tell” langs (Madonna is verantwoordelijk voor de lyrics) langs bij de eindcredits, en een instrumentale versie bij de opening van de film. Vind ik wel passend en al zeker een fijn detail omdat Madonna en Sean Penn in die tijd getrouwd waren.

Voor mij 1 van de beste films en ik vind het geweldig geacteerd zowel penn als walken en ook de rest.De film is vrij onbekend en in mijn ogen ondergewaardeerd want ik vind het op alle fronten verhaal/acteurs/muziek/ een 9+

En ik zag hier iemand schrijven een zwak einde ???? Dat is juist ijzersterk

Een aanrader

Live To Tell.

Indertijd zat ik in het laatste jaar van de HTS, en voor een van de afstudeerdingen was het onvermijdelijk geworden dat ik tekeningen op A1-formaat maakte. Gelukkig had mijn broer een tekentafel - ook al zo'n ding dat vergeten lijkt te zijn. En hij vond het goed dat ik die gebruikte - wat op zich niet vanzelfsprekend was, want zo goed lagen en liggen we elkaar niet, en het ding stond ook nog eens in het appartement van zijn vriendin. Waar ze overigens allebei een week lang niet waren, dus had ik alle tijd en ruimte - en die had ik ook nodig. Met de radio als begeleiding was ik een paar dagen ijverig aan het tekenen, eerst in potlood (potlood draaien terwijl je een lijn trekt, zodat die netjes op dezelfde dikte blijft) en daarna in oostindische inkt (uitkijken met de 0.4mm pen want die lekte nogal eens). En elke keer dat Live To Tell langskwam op de radio nam ik even pauze, want dat vond ik toen een mooi liedje.

De film is gebaseerd op een waargebeurd drama - Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, en daar hoort ook de mogelijkheid bij om te worden veroordeeld tot meerdere keren levenslang. Wellicht in dit speciale geval ook wel begrijpelijk, want de wandaden van de echte daders liegen er niet om. Ook zij vonden kennelijk dat ze in het land van de onbegrensde mogelijkheden waren. Niet dat het er in de film nou erg goed uitkomt, overigens - een mager diefstalletje en een enkel schietpartijtje, en voor de rest moeten we het dan maar met suspension of disbelief en de intensiteit van Walken doen.

En ja, met een sterrencast van Walken tot Penn (en zijn broer) zou je denken dat het qua acteren niet mis kan. Toch overtuigt Walken eigenlijk alleen op de schaal van de DSM-V (turven wat van toepassing is), en Penn is goedbeschouwd volstrekt karakterloos - wat MSM volgens het verhaal toch in zijn persoon gezien zou moeten hebben is al helemaal niet helder. Toch is daar kennelijk een historische achtergrond voor - Jr tijdens de afloop 19, en zijn vriendinnetje 15. Tsja, andere tijden, een ander land, en mensen die het met de wet helemaal niet zo nauw namen.

En dan het muziekje nog. De hele speelduur lang worden we bezig gehouden met wat toen wel de hype van het jaar was - Sean Penn en Madonna. Maar het liedje is overproduced, en op een heel erg lelijke manier. Nog afgezien van dat het een misplaatst loodzwaar bombastisch begrafenismuziekje is, qua leitmotief past het gewoon echt absoluut helemaal niet. Evenmin het clipje van Madonna op MTV, wat een link suggereert die er gewoon helemaal niet is.

Moeilijk om achteraf, zoveel jaar later nog te begrijpen waarom we dit indertijd iets vonden. Want heel simpel op de feiten geconstateerd, de film is gemankeerd en zwak uitgewerkt, Penn en Walken spelen wellicht hun slechtste rollen ooit, en ik kan me maar nauwelijks voorstellen dat Madonna met genegenheid op dit nummer terugkijkt.

Maar beter snel vergeten. Net als die week tekenwerk indertijd, het heeft het doel gediend en daarna kon het in de prullenbak.

Goeie film over een jongeman die in de voetsporen van zijn criminele vader wil treden. Een rustig opgebouwd misdaaddrama dat langzaam steeds grimmiger wordt. Het mooie nummer van Madonna is voor een groot deel sfeerbepalend hier. Goed gecast en goed geacteerd.

Onderhoudend.

Christopher Walken is zeer charismatisch in zijn rol als foute vader van de iets minder spelende Sean Penn (toegegeven, ik ben ook niet de grootste fan). Toonmatig wisselt de film tussen (sociaal) drama en sfeervolle thriller. Een combinatie die eigenlijk wel werkt, al heeft bijvoorbeeld dat liefdesplotje een grote eighties-factor, wat de boel al snel een tikkeltje fout maakt. Hetzelfde geldt voor de soundtrack. Ik kan daar de charme verder wel van inzien, maar het maakt het toch allemaal een beetje gedateerd.

3

Herziening. In mijn oorspronkelijke mening vergat ik compleet dat dit op waargebeurde feiten was gebaseerd. Het einde is vrij abrupt maar uiteindelijk wel passend, want dat is uiteindelijk waar de film over gaat : hoe is het zover kunnen komen dat een zoon zijn vader aan de galg praat. Is in mijn ogen wel een sterkere film geworden, niet alleen door de prestatie van Walken als gevaarlijke sociopaat, en van Penn, maar ook door de vernietiging van de familiale band tussen vader en zoon o.a. door de verkrachting van het vriendinnetje.. Verhoging naar 3,5*

Beetje gezapige film waarbij ik vooral van Walken genoten hebt. Ook Sean Penn is erg sterk, beiden overigens voorzien van een dikke laag eyeliner. Het kabbelt allemaal een beetje voort en de editing is erg opmerkelijk waardoor de pacing ook niet lekker loopt. Echt slecht is het verder niet maar ik ben nu 2 dagen later het meeste alweer vergeten eigenlijk.

2,5*